Hé jij daar, moeder aan de schoolpoort

Tutorials

Over vader worden, vader zijn en vadergevoelens

Teufelsberg Berlijn

Personal

Vinden we met z’n allen echt dat Instagram Fraude ok is?

Toen ik in februari mijn blogbericht over Instagram postte, wist ik niet goed hoe dat ging uitdraaien. Maar het moest. In 2017 zat het er namelijk aan te komen. Teveel online, te gefrustreerd door volgers/ontvolgers en het verlangen om in likes bevestigd te worden te groot.


Ik wist wel dat er zo iets als een Instagrammonster bestond, maar dacht daar zelf wel controle over te hebben. Maar wat een huilbaby en teveel online tijd met een mens doen, dat heb je niet altijd onder controle. Instagram was lang mijn enige happy place. Zonder het te beseffen net zoals niet te beseffen dat het monster zo in je kruipt.

Lang ging het goed want foto’s haalden mooie likes en fijne commentaren. Door fijne foto’s te posten groeide ik ook mooi organisch. Maar het was nooit genoeg. Daar waar ik dol enthousiast een foto postte, werd ik minder enthousiast als die niet voldoende likes kreeg. Alsof mijn eigenwaarde er ging van afhangen. Alsof de betekenis van de foto plots minder waardevol werd. Een hele reeks ontvolgingen kon me mateloos frustreren.

De fun verdween helemaal toen ik mezelf begon te vergelijken met andere accounts. Want waarom versloegen zij met elke foto het algoritme wel en ik niet? Ik probeerde allerlei geforceerde foto’s uit, verdiepte mij meer en meer in het algoritme en ontdekte uiteindelijk dat altijd hoog scoren onmogelijk is. Toch niet op organische wijze. Dus brak ik mijn hoofd verder over hoe anderen dat dan wel deden. Misschien had ik dat niet moeten doen. Jezelf vergelijken met een ander is sowieso nooit goed. Maar toen zat het monster al in mezelf…

Kleinschalige instagrampods had ik altijd wel ok gevonden. Met soortgelijke zielen in een groepje zitten en zorgen dat je elkaars foto ziet. Ik zag er geen kwaad in. Nog altijd niet, al zijn dergelijke kleine groepjes in de meeste gevallen uitgestorven. Zogezegde Instagramvriendschappen verdwenen dan ook als sneeuw voor de zon toen bleek dat dergelijke kleine pods geen verschil uitmaken.

Eind 2017 ontdekte ik wat mensen dan wel deden om het algoritme te verslaan zonder er een eurocent aan uit te geven. Grote pods, buiten Instagram om. Bij toeval werd ik denk ik uitgenodigd en helaas kwam ook ik de verleiding.

Ik zag het als een oplossing voor de dagen dat ik geen tijd had om online te zijn. Want in die tijd wou ik perse dagelijks posten. Als ik nu een goeie foto had of niet, tijd had om er ene te maken of niet en tijd had om hem te posten of niet. Het moest. En nu kon ik dus posten zonder enige moeite te doen en toch goed scoren. Yes, Yes, Yes.

Maar wat bezielde me eigenlijk?!?

Gelukkig voelde het heel snel niet goed aan en kapte ik ermee. Ermee stoppen was echter niet voldoende. De nood om op te biechten was groot. De nood om een andere weg in te slaan nog veel groter. Het in de val trappen opende mijn ogen, gelukkig maar.

Ik ben al lang blij dat ik niet elke foto de grote pod in stuurde. Sommige foto’s die ik er wel in deelde heb ik achteraf verwijderd. Omdat het gewoon zo fout en slecht aanvoelde. Omdat het bedrog is en je jezelf er eigenlijk voor moet schamen. Dat klinkt misschien hard maar tot de dag van vandaag schaam ik me daar nog steeds voor. Hoe kon ik?

Simpel, het monster zat in mij. Te vaak thuis rond lopend langs de tafel met mijn huilend kind met die smartphone in mijn handen, zorgde ervoor dat ik verslaafd werd en alleen dat nog belangrijk vond. Het kan iedereen overkomen, ook zonder huilbaby…

Ik besefte gelukkig relatief snel dat ik er te diep in zat en besliste dat 2018 anders moest lopen. Terug focus op het echte leven met social media als hobby. Niet als hoofddoel om mijn dagen te spenderen. Met mijn biecht in februari wilde ik het pad verder zuiveren. Terug plezier krijgen in wat ik jaren lang echt de max vond. En vooral mensen die me altijd oprecht gevolgd hebben eer aan doen. Weet je? Na mijn biecht hebben heel veel mensen me aangesproken. Mensen die me vroeger volgden maar het zo lieten omdat ze merkten dat ik er te diep in zat. Ze keerden terug en gaven me een nieuwe kans. Hoe schoon is dat?!?

Maar met mijn biecht hoopte ik ook een soort van waarschuwing uit te sturen. Laat Instagram niet alles overheersend worden en enkel draaien om likes en volgers. Fijne content en een fijne community creëeren. Daar zou het om moeten draaien. Dat het ok is om je soms eens een beetje te laten meeslepen in de wereld van Instagram maar dat je in the end moet beseffen dat menselijkheid, eerlijkheid en authenticiteit moeten blijven voorop gaan. Het echte leven vooral niet vergeten en die waarden en normen proberen integreren in je online tijd… dat klinkt misschien wat moraalridderachtig maar bon, so be it.

Ik veranderde mijn koers drastisch. Het perse elke dag moeten posten is iets wat ik al lang geleden achter me liet. Beseffen dat niet elke foto hoog hoeft te scoren om toch de perfecte foto te zijn. Een verademing om gewoon lekker je zin te kunnen doen. Die vrijheid in mijn hoofd zorgde er zelfs voor dat ik nu mega content naar mijn eigen feed kan kijken. Voor mezelf weerspiegelt het de ongedwongenheid en resulteert het in een voor mij perfecte feed. Met beelden en foto’s waar ik oprecht blij van wordt.

Mijn liefde voor Instagram is bijgevolg helemaal terug. Andere feeds kunnen mij opnieuw inspireren en er ontstaan terug leuke interacties. Omdat ik echter op professioneel vlak ook met social media bezig ben, blijf ik me erin verdiepen. Deze keer op een gezonde manier weliswaar. Is het daarom dat het me zo opvalt of is het gewoon de trend van 2018? Want bedrog wordt de standaard.

Steeds vaker zie ik het instagrammonster toeslaan. Tientallen feeds die ik jaren met plezier gevolgd heb, zie ik nu al maandenlang wegen inslaan die ik niet begrijpen kan. Een fout maken? Ja! Maandenlang of langer de boel bedriegen? Neen!

Volgers kopen is anno 2018 nog altijd perfect mogelijk. Net zoals likes en reacties door bots uitgevoerd worden. En dan zijn er nog de mega pods op telegram. Telegram zelf laat groepsgesprekken toe tot 30000 mensen. Wees dus maar zeker dat er pods bestaan met meer dan 1000 leden. Post daar je foto en je scoort snel hoge cijfers. Maar zelfs wanneer de pods beperkt blijven tot 50, 100 of 500 personen kan het effect groots zijn.

Maar hoe kan je blij zijn met likes en reacties die eigenlijk niet echt en oprecht zijn?

Cijfers die bedrieglijk zijn want de likes komen van mensen die geen seconde effectieve interesse hebben in je foto. Ze doen het gewoon omdat ze zelf zo ook een foto in de pod mogen posten en op hun beurt likes terug krijgen. Ga je uit die pod dan blijft er een week later, wat zeg ik een dag later niks over van die likes. Ze volgen je niet en zien dus je foto ook niet meer. Het interesseerde hen eigenlijk geen ene moer wat jij postte, net zoals dat voor jou niet uitmaakte. De oprichters van die pods pakken het beter aan. Hen moet je volgen of je wordt uit de pod gegooid. Zo groeien zij snel. Maar wederom niet met mensen die oprecht in je content geïnteresseerd zijn. Wees dan maar eens blij met het volgersaantal dat je hebt opgebouwd.

Iets kleinere pods maar toch nog altijd met meestal meer dan 50 leden zijn die waar je moet liken en reageren. Een intensief werkje dat ook de nodige resultaten oplevert. Ook dat houden mensen lang vol. Hoe blijf je echter commentaren verzinnen voor foto’s die je eigenlijk echt niks vindt? Zij die het doen weten het alvast beter dan ik.

Maar hoe kan je blij zijn met likes en reacties die eigenlijk niet echt en oprecht zijn? De aller eerste keren kan ik nog begrijpen. Ik dacht toen ook even dat ik het gevonden had. Maar hoe houd je dit maandenlang vol? Je voelt toch heel snel aan dat dit echt niet ok is en dat je niet kan blijven doorgaan met dit bedrog?

Velen verschuilen zich achter het verhaaltje dat bijna iedereen het doet. Kleine accounts gebruiken het als een excuus omdat ze anders onmogelijk kunnen groeien. (Wat trouwens zever is.) Grote accounts kunnen niet meer terug omdat ze anders door de mand vallen. Blijven bedriegen is dan duidelijk makkelijker dan voor de eerlijke weg te kiezen.

Waarom ik hier vandaag op terug kom? Wetende dat mijn betoog niks zal uitmaken? Al hoop ik natuurlijk van wel…

Simpel, het artikel van Sara Melotti van Bevind the quest kwam onder mijn ogen en zij vatte nog eens alles perfect samen. Alle zotte manieren om zogezegd het algoritme te verslaan maar ook het extreem zware bedrog dat elke dag groter lijkt te worden. Duizelingwekkend is het.

Sara neemt de term fraude in de mond en helaas heeft ze gelijk. Ik had het er zelf al met enkele andere instagrammers over. Want het gaat niet meer enkel over likes en volgers. Er is vooral ook veel geld mee gemoeid.

Je hoeft zelfs geen kenner te zijn om snel te achterhalen wie het spel eerlijk speelt en wie niet.

Grote influencers die veel geld verdienen en/of veel krijgen maar in the end toch niet zo een invloed hebben wegens gekochte volgers en likes of gekochte volgers en likes uit pods. Velen van hen geven dan ook nog eens cursussen en/of workshops over hoe je groot kan worden. In de meeste gevallen zijn die lessen trouwens echt duur.

Kleine accounts die perse influencers willen worden en daar alles voor over hebben. En het ergst van al is dat het werkt. Bedrijven trappen er met hun ogen open in. Omdat ze ondanks de vele waarschuwingen nog steeds met oogkleppen oplopen en puur kijken naar cijfertjes. Cijfertjes die bedrieglijk zijn maar een groot aantal staat nu eenmaal mooi. Ook al zijn het allemaal Chinezen die je volgen en de likes en reacties duidelijk afkomstig van pods.

Mogelijks is het nog erger wanneer ondernemers hierin mee stappen. Zogezegd extreem geliefd en populair zijn terwijl in realiteit amper iemand je product of dienst aanprijst online. Geloof me, ook dat gebeurd… consumentenbedrog ten top!

De luchtbel is nochtans eenvoudig te doorprikken. Je hoeft zelfs geen kenner te zijn om snel te achterhalen wie het eerlijk speelt en wie niet. Ik zou, en vele anderen met mij, perfect vele Instagramnamen kunnen noemen die niet koosjer zijn. Maar daar gaat het niet om. Dat is niet mijn taak en ergens hoop ik vooral ook dat mensen zelf tot inkeer komen. Het is namelijk nooit te laat om te veranderen… een tweede kans kan je altijd krijgen.

Ikzelf ben niet heiliger dan de paus. Beweren dat likes en volgers mij niks meer doen zou een grove leugen zijn. De dag dat ik geen publiek meer vind zou ik jammer vinden. Ik koos er bewust voor om mijn verhalen en foto’s te delen en zou dus liegen als ik zeg dat het mij niet uitmaakt of ze bekeken worden of niet. Zij die het wel beweren die geloof ik trouwens niet. Wanneer we gaan voor een openbaar profiel en/of honderden of meer volgers opbouwen, dan laat Instgram je duidelijk niet koud. Beweren van wel is bullshit. Beseffen dat het maar social media is, dat is wel noodzakelijk. Jezelf slecht voelen door Instagram is te zot voor woorden al komt het helaas heel vaak voor. Vriendschappen ervan laten afhangen not done. Jezelf beter voelen dan een ander omdat jij groot bent is absurd, maar ook dat is pure Instagramrealiteit.

Als wij volwassen mensen niet op een deftige manier om kunnen met dit alles, hoe kunnen we hen dan beschermen tegen praktijken die echt niet ok zijn.

Dat ik hier vandaag opnieuw over schrijf is dan ook vooral een betoog om het fijne platform die Instagram kan zijn te proberen terug halen. De beginjaren waren echt de max.

Maar ik schrijf ook om mensen die twijfelen aan zichzelf doordat ze zogezegd niet veel likes halen te laten inzien dat die oprechte likes die ze wel krijgen veel meer waard zijn dan dat hele fake gebeuren. Veel likes krijgen waarvan 90% niet echt is, daar hoef je echt niet jaloers op te zijn.

Misschien is het ook een oproep aan bedrijven en pr-bureaus om eindelijk ook eens zelf in de spiegel te kijken en te stoppen met het in stand houden van frauduleuze praktijken. Als zij geen bergen geld meer zouden uitgeven aan fake influencers zou er al veel minder reden zijn om de boel te bedriegen.

Maar vooral ook omdat we allemaal kinderen hebben die opgroeien met social media. Als wij volwassen mensen niet op een deftige manier om kunnen met dit alles, hoe kunnen we hen dan beschermen tegen praktijken die echt niet ok zijn. Niemand wil dat zijn/haar kind een bedrieger wordt maar wat als we het zelf doen? Niemand wil zijn kind meegeven dat je jezelf moet afmeten aan de likes en volgers op Instagram maar wat als we onszelf betekenis geven via diezelfde likes en volgers?

Hoe kunnen we een online wereld, die sowieso al vol zit van gevaren en valkuilen, toch beheersbaar maken voor onze kinderen als we onze eigen normen en waarden over boord gooien? En waarom? Voor die ene seconde dat je jezelf erdoor gelukkig voelt terwijl je vijf minuten later alweer piekert over het feit dat een ander het beter doet? Voor die prachtige designertas die uiteindelijk niks bijdraagt aan ons ware geluk? Omdat we leerden dat het ok is in de online wereld zo fake te zijn als de pest en je er ook nog eens mee weg komt?

Is dit dan wat we voor onze kinderen willen?

Willen we onze kinderen dan echt zo graag leren dat likes en volgers je tot iemand maken en dit ten koste van alles? Ik denk het niet. Hoogtijd dus om dat monster aan te pakken… als het al niet te laat is.

Lifestyle

Ik wil visitekaartjes en heb daarbij wat hulp nodig

visitekaartjes Al meer dan 10 jaar pen ik verhalen neer achter mijn schermpje. Vijf jaar daarvan hier op Liesellove. De andere verhalen zijn verspreid over het net. Voor de meesten ervan zou ik zelfs al heel goed moeten zoeken als ik ze überhaupt nog kan terugvinden. Zonde eigenlijk, want op Liesellove zelf lees ik heel vaak terug. Dat is ook de enige reden waarom ik de soms “schaamtelijke” eerste blogberichten niet delete. Er zitten soms zoveel herinneringen in en ook de groei in de blog Liesellove zien is fantastisch. Lees verder

Travel

Reizen in Australië met kinderen: hoogtepunten New South Wales

New South WalesIn het vorige blogbericht over Australië kon je al één van onze belevenissen ontdekken aan die andere kant van Australië. Aan de oostkust, de kant die het meeste toeristen trekt. Toen wij eraan kwamen hadden we nog geen idee wat we daar wilden doen. Het weer bepaalde echter onze reisplannen. We moesten al extreem ver rijden om zekerheid te hebben qua weer. Maar omdat we al heel wat afstand aflegden in West-Australië, besloten we om eens anders dan anders te doen. We bleven in de regio van New South Wales (Central Coast). Vooral geliefd door mensen uit de grote stad Sydney, minder een trekpleister voor buitenlandse toeristen. Maar geloof ons, het is echt de moeite om te stoppen. In dit bericht toon ik jullie enkele hoogtepunten van onze tijd daar. En ik excuseer mij nu al voor de hoeveelheid foto’s. #sorrynotsorry Lees verder

Personal

Liesellove in de media

vrouw en kindVandaag is het best een bijzondere dag. Ik zit in Frankrijk, het is prachtig weer, ons gezin geniet. Een vierde wonder in mijn buik. Dat alleen al maakt de dag bijzonder. Maar vandaag is het ook de dag dat Liesellove in een boekje staat. Specifiek in het boekje “Vrouw en Kind” dat als bijlage wordt toegevoegd aan de krant De Standaard. En daarnaast ook nog eens in de online editie die door Mediaplanet gepubliceerd wordt. Lees verder

Personal

Ligt het aan mij? Of kijken ze echt?

zwanger vierde babyDat is de vraag die de afgelopen dagen door mijn hoofd gaat. Want ook nu we op reis zijn, lijk ik niet te ontsnappen aan de blik van mensen. Vaak eentje vol verbazing en ongeloof. Als die blik ook nog eens een stem krijgt, is het woord succes vaak hetgeen wat ik moet aanhoren. Niet zo vreemd dus dat ik me vragen begin te stellen en steeds vaker het gevoel heb dat mensen kijken. Want ja ik ben zwanger, maar wanneer ik met mijn gezin op pad ben is het duidelijk dat het niet over mijn eerste kind gaat…

Lees verder