Monthly Archives

september 2015

DIY

Zebra’s zijn de nieuwe flamingo’s!

Exact één week geleden werden we opnieuw mama en papa. 
Baptiste sloten we onmiddellijk in ons hart.

Een week later lijkt het alsof hij er altijd al was… 
Wat gaat de tijd snel!  
In de 40 weken voor zijn geboorte werd hier van alles gefabriceerd.
Want net zoals bij Axelle wou ik voor Baptiste zelf doopsuiker en kaartje in elkaar flansen!
Ik vertrok van een rol stof die hier maanden geleden arriveerde: een zebra-motief die mij onmiddellijk gigantisch veel ideeën opleverde. 
Bijgevolg werden zebrafiguurtjes gekocht die dienst deden als model voor het geboortekaartje!

 

Zakjes werden genaaid volgens een geweldige tutorial
Net zoals haar bestelde ook ik strijklabels! Wat een handigheid!
Jojo’s werden besteld en beplakt met een naamlabel. 
En dan wou ik nog een extraatje…
Maar dat ging niet zonder slag of stoot!
Integendeel: ik ben er compleet op geflipt want ik wou zebra’s op een tas. 
Maar vinyl was je super makkelijk af en alles handmatig schilderen met porseleinstift,
tjah dat konden mijn hormonen gewoonweg niet aan! 😉
Om de hormonen niet langer vrij spel te geven,
moeide manlief zich in het gebeuren. 
Samen gingen we op zoek naar een waardig alternatief. 
Uiteindelijk kozen we voor bestempelde tassen. 
Manlief nam dit werkje trouwens voor zijn rekening… 🙂
Ook het houtwerk is van eigen hand. 
De naam en de kast werden in de allerlaatste weken voor de bevalling nog op maat gemaakt. 
Lang leve een handige man en schoonvader!

Mommy & Me

Welkom Baptiste!

Samen met het komen van de herfst verscheen 21 september 2015 een klein wondertje op de wereld
Baptiste 
Ongeduldig hebben we uitgekeken naar zijn komst en toen was hij daar, heel plots, in topsnelheid! 
40 weken zwangerschap zijn in het niets verdwenen… 
Amper kan ik mij het ongeduld van vorige week nog voor de geest halen. 
Een klein wonder diep in ons hart! 
Welkom, lieve kleine man! 
Mama
Mommy & Me

+40 weken

19 september kwam en ging voorbij.
Hij kwam zoals elke andere dag, ging voorbij zoals elke andere dag.
Pakjes werden naar de post gebracht, voor Axelle werd gezorgd.

De omgeving gaf mij ongevraagd raad: “Bewegen moet je doen. Op kasseien rijden. Ramen poetsen. Dweilen. Ga wandelen.” Ik kon alleen maar denken: “Mannekes, denken jullie nu echt dat ik daar nog goesting in heb?” 
Anderen gaven me dan weer hoop met de heerlijke woorden: “Maar allé, u buik is nog niks gezakt” of “Meisjes komen snel, jongens, die gaan twee weken overtijd.” 
En mijn vader zijn opmerking deed het hem helemaal: ” ’t Wordt een ezelsdracht zeker?”
Wel, ja papa, het is een ezelsdracht geworden, al hoop ik op een korte… 
Er is definitief geen plaats meer in het lijf: elke hap voedsel verandert prompt in maagzuur, elke kleine inspanning zorgt voor ademnood, elke druppel water moet er onmiddellijk terug uit en mijn ribben zijn definitief de verwoesting in gestampt! 
Wat nog erger is? 
Ik ben getransformeerd in een klagerige, hysterische, zwangere vrouw… 
Alsof een hysterische vrouw nog niet erg genoeg was… *schaterlach*
U bent natuurlijk niet verplicht, gelukkig maar, om deze kul te lezen!
Dus als u dit nu leest: het is uw eigen schuld dat ik u belast met mijn zwanger gezaag. 
Maar ik moet het schrijven om me later te kunnen herinneren hoe dat aftellen ook alweer voelde. En om meneertje erop te wijzen dat hij al van in de buik veel geduld vroeg. Je weet nooit dat die bewijzen mij nog van pas komen… 😉 
Alvast, om positief te eindigen *ahum* … het duurt niet lang meer, maximum een dag of 8! 
DIY

Tinny Meets Krazy Kritters

Mijn laatste bericht als mama van één, blijkt toch niet mijn laatste te zijn. Baby vindt het goed bij mama. Dus kunnen we niet anders dan ons daar bij neer te leggen. 
Perfecte remedie tegen al dat ongeduld van mezelf? 
Juist ja, naaien… al verloopt ook dat wat minder vlotjes dan normaal… 
Bij te lang neerzitten lijkt het alsof mijnheertje mijn ribben aan het breken is. 
Maar soit, ik was het afwachten beu en knipte op 39 weken en vijf dagen in een heerlijk speels stofje, met als doel nog maar eens een nieuwe ‘Tinny Dress’. Het stofje is hier een enorme hit want beestjes daar is Axelle zot van! 
De ‘Tinny Dress’ raakt misschien afgezaagd maar tjah… dit model is perfect voor Axelle en nu de herwerkte versie er bijna aankomt kan ik gewoon niet anders… *sterker dan mezelf*
Om het mezelf gemakkelijk te maken, ging ik terug voor de versie met aangeknipte mouwtjes, een zichtbare rits en een rimpelrokje. De zichtbare rits raakte deze keer wel niet gefotografeerd… te koud, weet u wel… 

Axelle is al helemaal herfstproof en heeft een mooie kleerkast klaar liggen om, als baby er éénmaal is, helemaal de show te stelen in het ziekenhuis! 😉 

En toen was het welletjes geweest met foto’s nemen… 

Patroon: Tinny Dress by Straight Grain 
Cardigan bij JBC (collectie 2014) 
Kniekousen bij Kousen & Karton 
Schoentjes van Pèpè bij Aap Noot Mies 
Mommy & Me

+39 weken

Het laatste bericht, als mama van één…

Althans,
dat is de verwachting, de hoop, het verlangen! 
39 weken terug dacht ik nooit 39 weken te halen. 
Integendeel, op 30 weken flipte ik compleet en was de angst zo groot dat ik transformeerde in een hysterische zwangere vrouw. Want als baby vroeger kwam, had papa sowieso geen tijd… 
Op 37 weken begon het te kriebelen en dacht ik continu: “Oei, het begint.” 
Toen de dag eraan kwam van 38 weken ver, had ik gigantisch veel zenuwen… Axelle werd namelijk exact op 38 weken geboren en in mijn hoofd zat er iets van, dat gaat nu ook zo zijn… Dokter had nochtans gezegd dat de kans klein was maar ah koppige ik hé… 😉
Geheel onverwacht haalde ik de datum die ik graag wou halen: 14 september. En hoe dichter die dag kwam hoe meer ik het gevoel kreeg: ” ’t Is welletjes geweest…” 
Plots kreeg ik ook terug goesting om actief te zijn en rolden er nog wat kleinigheden van onder de naaimachine… Wat moet een mens anders doen om de tijd te doden? 🙂 
En dan controle…
Duidelijk een lichaam dat zich klaarmaakt voor de bevalling… 
Maar wel een rustige baby, een rustige buik… 
En ik die gisterenavond nog dacht: “oh maar dat is goed, het ging bij Axelle ook zo en die was even later geboren” beseft nu dat elke baby die geboren moet worden anders is. 
Broer heeft duidelijk niet zoveel haast als ons madam.
Maar oh god kleine broer, wat kijk ik uit naar je…