Monthly Archives

oktober 2015

Mommy & Me

Been there, done that!

Moeder zijn van twee… voor sommigen een uitdaging, als ik al die eerdere verhalen mag geloven, maar hier, hier wordt de moederliefde makkelijk verdeeld.

Een bijzonder grote aanpassing vind ik het niet, al kom ik daar misschien nog op terug als ik ga werken. Het klopt dat een tweede kind extra tijd vraagt maar dat kon ik wel op voorhand bedenken… Op de één of andere manier gaat alles vlotter, sneller en lijk ik beter georganiseerd te zijn.

Dat wil niet zeggen dat we hier niet op problemen botsen en moeder Lies continu op een roze wolk zit. Blauw is hij ook niet, denk ik, maar soms vallen er wel liters water uit de lucht. Soms zomaar, soms omdat de vermoeidheid er een beetje in sluipt. Dat laatste is mijn eigen schuld, ik rust werkelijk te weinig maar al dat slapen, ik vind dat zo een tijdsverlies (behalve ’s nachts dan.)

Kind twee laat me bovendien sinds enkele dagen ook niet echt bijslapen overdag. Als ik het al zou willen, zou het dus niet lukken… Hij besliste recent om zo vaak mogelijk wakker te zijn. Een niet te stillen honger, werkelijk!

Zijn gedrag komt exact overéén met de beginnersweken van kind 1. Toen bleek verborgen reflux de spelbreker te zijn… En ook al is het nog vroeg in zijn ontwikkeling, er is een groot vermoeden dat dit weer de spelbreker zal zijn…
Maar;
Been there, done that…

Angst heb ik er niet voor, we zijn er gigantisch goed op voorbereid en passen nu al zoveel mogelijk verzachtende oplossingen toe. Medicatie is werkelijk de laatste stap… al hoop ik dat het niet nodig zal zijn. Morgen trekken we alvast naar de osteopaat die bij kind 1 wonderen verricht heeft!

So let’s do this…

DIY

Hosh Pants

Axelle is een jurkjes-kind, dat heeft mama bepaald.
De hoeveelheid Tinny-jurken in haar kast is bijna niet te overzien.
Neem daar nog eens alle andere patronen bij die ik al voor haar maakte + alle gekochte jurken… Dan kom je er zo op uit dat zij bijna altijd in een jurkje vrolijk, of minder vrolijk (eerder tierend) rond loopt. 
In een vlaag van zinsverbijstering naaide ik tijdens een date met haar (weeral veel te lang geleden) een broekje. Ik deed maar wat en controleerde niet eens de maat. Bij thuiskomst bleek dat ding veel te groot te zijn. In de kast dan maar om bijna te vergeten… of toch niet. 

Dezer dagen is het weer minder te noemen en moest ik terugdenken aan mijn maaksel. Enkele maanden later, samen met twee groeispurten later, past het broekje haar perfect. 
Vastleggen op de gevoelige plaat bleek niet zo evident. Is het omdat het een broek is of is het omdat broer veel interessanter is dan een mama die je probeert om te kopen? Ik weet het niet… Maar u moet het stellen met deze foto’s… 😉 

Stof: Swoon bij Liesellove
Patroon: Hosh Pants – Lou Bee Clothing
Trui bij Zara 
Schoentjes bij Aap Noot Mies
Mommy & Me

Een bloedend moederhart!

Een bloedend moederhart, daar kan ik dezer dagen als geen ander van meespreken. ’t Heeft niks met de hormonen te maken, al zullen de tranen daardoor zeker sneller komen dan normaal, en ook weinig met het nieuwe leventje dat sinds twee weken in ons midden vertoeft. 
Al moet ik toegeven dat Baptiste wel onrechtstreeks de oorzaak is want grote zus, die zo fier is als een gieter op haar broer, transformeerde in een mini-monstertje op de dag dat broer geboren werd. Begrijp me niet verkeerd, ze vindt de komst van broer de max. 
Wanneer we haar uit haar bedje halen vraagt ze onmiddellijk naar broer, in de crèche vertelt ze met een grote glimlach over baby en ze doet niet liever dan mama helpen tijdens het verversen van broer, het geven van een badje etc. Bovendien haalt ze op die momenten zelden kattenkwaad uit maar is ze heel enthousiast over het gebeuren… 
Maar, sinds de komst van broer, beslist ze af en toe om zich als een monstertje te gedragen. Op willekeurige momenten doorheen de dag weigert ze alles wat wij haar vragen, roept ze luidkeels neen of tiert ze alsof haar leven ervan afhangt. Alles wat niet mag, en ze weet verdomd goed wat niet mag, zet ze op haar to-do-lijstje. 
Hoe hard we ook proberen om dan uit dat “ik-straf-continu-mijn-kind-gedoe” te blijven, op de één of andere manier lukt dat gewoonweg niet. Soms lijkt het zelfs alsof het enige wat ik met haar doe op een dag straffen is.
En dan… dan begint mijn moederhart te bloeden. Ik jank mee met haar en voel me ontzettend schuldig. Elke dag neem ik mij voor om het een positieve dag te laten worden en ben ik op zoek naar manieren om haar op een positieve manier aandacht te geven. Alle tips om dit te verwezenlijken zijn meer dan welkom… 
Tot zij went aan de nieuwe situatie en/of tot mama en papa een betere manier vinden om met haar felle karaktertje om te gaan, blijft mijn hart allicht bloeden… Want op momenten dat ze lief bij haar broer komt zitten, mij een knuffel komt geven of instemmend knikt als ik zeg ‘ik zie je graag’ besef ik des te meer dat ik mijn oudste verdomd graag zie! 
Mommy & Me

Moederschap 2.0

Toen kind 1 kwam was ik onzeker, las ik honderden boeken en sites en had ik enigszins last om mijn buikgevoel te volgen. Want tja… wat als je toch mis zou zijn? 
Net voor de geboorte van kind 2 hoorde ik allerlei verhalen dat het anders is, een tweede kind… Soms kreeg ik zelfs het gevoel dat velen het minder speciaal vinden! Mijn hoofd en hart verzetten zich daar enorm tegen! Kind 2 zou even speciaal worden als kind 1. 
Ondertussen zijn we 10 dagen ver… 
Dat ik heel wat zaken op een andere manier beleef, dat klopt… Zo heb ik geen uur meer nodig voor een badje en ben ik ’s morgens om 11 uur wel al gekleed, wat bij kind 1 nooit het geval was. Ik lees ook veel minder boeken, zo goed als niks eigenlijk en heb geen behoefte aan kraamzorg. 
Baptiste, nog geen uur oud…
Maar, 
Hoeveel zaken er ook makkelijker en vlotter gaan, 
Hoe zeker ik mezelf ook voel in vergelijking met kind 1, 
De geboorte van kind 2 blijft, voor mij, even speciaal… 
Ik geniet er intens van, misschien zelfs meer dan bij kind 1… 
want toen waren er veel meer zorgen en onzekerheden. Niet dat hier alles rozengeur en maneschijn is, 
maar mijn moedergevoel is geüpdatet naar versie 2.0 
Versie 2.0 heeft geen problemen met alle praktische kanten van het moederschap,
zelfs de overschakeling van één naar twee (waar ik toch veel schrik voor had) loopt momenteel vlotjes. (Al kijk ik nu al uit naar het moment dat die verdomde maxi cosi terug opgeborgen mag worden!) 
Versie 2.0 geniet en is mentaal veel bewuster van dit alles… 
Versie 2.0 huilt dan ook meer… 
daar waar ik bij kind 1 geen ‘tijd’ had om stil te staan bij van alles en nog wat, heb ik dat nu wel, met alle gevolgen van dien! 😉 
Zo heb ik afgelopen maandag de hele dag lopen huilen. Baptiste 1 weekje oud… 
Alle belangrijke momenten van zijn eerste levensdag overliep ik terug en ik werd verdrietig omdat de tijd zo snel gaat. Daar kan ik namelijk moeilijk mee overweg, die verdomde tijd die ons soms niet toelaat om maximaal te genieten. Die ervoor zorgt dat sommige dingen slechts één maal beleefbaar zijn en daarna voor altijd verdwijnen in een hersenspinsel… 
Maar
Dat moederschap 2.0, bevalt mij wel heel erg… 
Ondanks de drukte, de tranen en momenteel het mindere slapen is deze update het beste wat deze moeder kon overkomen! 😉 
Amen to that!