Monthly Archives

november 2015

DIY

Bandwerk!

Ik schreef hier al iets over bandwerk, maar toonde u slechts één resultaat. Door allerlei omstandigheden slaagde ik er niet in foto’s te nemen van de andere rokjes. Wachten op de ideale dag waarin alle omstandigheden goed zijn, dat voelde een beetje aan als wachten op godot.  

Geen ideale lichtomstandigheden en Axelle die duidelijk een bad-hair-day heeft, maar vergeet dat even en dan ziet u zeker en vast hoe schattig Axelle is in deze rokjes! 
Haar beentjes vind ik om op te eten, en ja, ik ben een mama die haar kind nog steeds kniekousjes aan trekt. Ze wil deze al met moeite aan… Kousenbroeken weigert ze, dat vindt zij nog veel te warm! Het bonten jasje wou ze trouwens ook enkel aan voor de fotoshoot… 

Het is te zeggen, toch voor de helft van de tijd wou ze dat jasje aan… Middenin het nemen van foto’s besloot ze: ‘jasje uit.’ Ik vermoed dat het -10 zal moeten vriezen voor ze broekkousen aan wil en dit snoezige, warme jasje. *schaterlach* 

De foto’s werden genomen op Baptiste zijn kamertje. Af is deze nog niet, want mijnheertje slaapt nog bij mama en papa, maar een schone glimp en de inrichting krijgt u wel al. De Nijntjeslamp is een geboortecadeau. Axelle kreeg de kleinere hanglamp, omdat haar kamertje wat kleiner uitvalt.  

Al is ze erg gefascineerd door dat grote, witte konijn dat licht geeft. Op een dag slaat ze het misschien nog aan… 😉

Stof:
Schoentjes van Pèpè bij Aap Noot Mies
Mommy & Me

Potjestraining 2.0

Ik schreef er hier al over: de befaamde zindelijkheidstraining van Axelle. Dat die niet zonder slag of stoot verloopt, dat kunt u zich wel inbeelden. Dit pittige dametje, heeft een pittig karakter. Axelle zou dan ook Axelle niet zijn als ze ons ook bij deze opvoedingsopdracht niet op de proef zou stellen.
Dat de aanhouder echter wint, is ook in dit geval zo. Sinds ik besliste overdag geen pamper meer te gebruiken, zelfs niet als ze alleen bij mij is, gaat het goed. ’t Kind is werkelijk gefascineerd door pipi. De kaka die laten we nog even achterwege… 
Wanneer het heel stilletjes in huis wordt mag je denken ‘Bingo’. Axelle stopt zich namelijk weg, onder de tafel of in een hoekje, en doet dan haar ‘kakje’. Al mag je die ‘je’ meestal weg laten… *schaterlach* Best grappig al was het misschien beter geweest als ze bleef wachten op haar pamper.
Helaas, het kind heeft het helmaal door, ontdekt de voordelen van zindelijkheid dus kaka in een pamper doen, daar past ze voor. Al vindt ze momenteel nog steeds niet dat kaka in een potje hoort. Ik vermoed dat ik nog menig onderbroekjes zal mogen wassen voor ze dat wel wil doen. 
Na die gebeurtenis beweegt ze trouwens niet meer… want zeg nu zelf, niet echt handig hé rondlopen met een drol in je onderbroek. *opnieuw schaterlach*
Maar hé, ik klaag niet…
’t Kind gaf de strijd met mama op en verkiest toch eerder het peuter zijn dan dat baby-gedoe. 
Trouwens, de beste tip was inderdaad gewoon negeren. Ik had het zelf moeten weten maar bij deze zijn we dan weer geleerd voor nummer twee! 
DIY

Bloggers For Life: Toertjes & Pateekes op bezoek!

Music For Life… Elk jaar krijg ik het er warm van. Kerstmis door de radio en elk jaar moet ik wel bleiten met één of ander liedje of schattig of pakkend verhaal. Als ik op het einde de presentatoren zie ‘gepakt zijn’ door dat enorme bedrag dat vrijwillig bij elkaar is gesprokkeld dan zit ik met mijn zakdoek naast de kerstboom, klaar om met de familie aan dat kerstdiner te beginnen. Geen kerstdiner zonder het einde van music for life, geen eindejaar dat kan starten zonder al die warmte.

Als er dan dit jaar nog eens een  groep vrijwillige naaisters de handen in elkaar slaan om dat einde van het jaar nog wat warmer te maken dan doe ik graag mee.

En de ‘ik’ hier is een gastblogster. Simpel: omdat ik geen blog heb en omdat de fantastische naaister, Juffra Toertjes, er even tussenuit is maar wel nog de tijd vond om schitterend gerief te naaien. En dus schrijf ik, Annick, met plezier een blogpost, dank ik Lies hier voor de gastvrijheid en wil ik vooral terugkeren naar de essentie waar dit allemaal om draait: de tombola voor music for life of simpelweg: ‘Bloggers for life’.  
Achter de schermen wordt er heel hard aan die tombola gewerkt. Annelies en Sarah doen er alles aan om de tombola in goede banen te leiden en er uiteindelijk voor te zorgen dat het geld terecht zal komen via Music for Life van Studio Brussel bij het Berrefonds en Moeders voor Moeders. Twee doelen die allebei onze financiële steun meer dan verdienen.

Zo’n organisatie gaat niet ‘zomaar’ en al deze creatieve zielen die hun best doen om de perfecte creaties te toveren, op hun blog (of die van een ander) te zwieren dat is één ding, maar dit geheel organiseren, dat is nog iets anders waar heel veel tijd, denkwerk, organisatie in is gekropen en kruipt… Een oprechte ‘dank jullie wel’ is dan ook op zijn plaats voor die meiden die dit alles dan ook nog eens erbij nemen. Echt! 

Kan u ook niet wachten tot Kerstmis er is? Zoekt u nog iets voor onder de boom voor uw dochter, kleinkind, nichtje of buurmeisje? Hou u dan vooral klaar want u krijgt het zeker en vast warmer van al dit moois. 

Om een klein meisje met maat 104-110 te plezieren naaide Debora een vossenjurk. Maar er is meer. Dat ze de zaken kan combineren kon u al zien op haar blog en dus deed ze ook hier weer waar ze goed in is. Juffra Toertjes is een echt toertje en combineerde het geheel tot in de puntjes. 

U krijgt dus niet alleen de jurk als u hiervoor een lotje koopt maar wel drie stuks voor één lotje. Hou u vooral niet in om meerdere lotjes te kopen. Een lotje kost maar 2 euro… Met meerdere lotjes koopt u meerdere kansen om dit prachtensemble binnenkort in de kast van dat kleine meisje te zien hangen. 

Kijkt u even mee en lees vooral verder hoe u dit moois kan bemachtigen!

Patroon SVDZ1 – maat 104/110
Hoogte 53cm, okselbreedte 29cm 
Stof – Elisabeth’s Studio
Pelsen sjaal gemaakt door Debora (stof komt uit Kapellen) 
Cardigan is van ‘Very Me’ en is zilverkleurig

Wil je dit ensemble van Juffra Toertjes winnen? Waag dan je kans! Eén lotje kost je €2 en zoals gezegd: meer lotjes kopen is uiteraard toegestaan! 

Hoe doe je dit?
1. Stort €2 (of een veelvoud hiervan) op Rekeningnummer: BE69 3770 2596 1378 
2. Vermeld bij mededelingen:   4 – je naam – je voornaam – aantal lotjes
     –> Vergeet vooral de 4 niet, want dat is het nummertje dat gelinkt is aan dit kledingstuk.

3. Registreer jezelf via onderstaand formulier, erg belangrijk om getraceerd te worden als jij effectief het kledingstuk wint!
4. Afwachten tot 18 december (tombola-dag) als u deze prachtige jurk gewonnen hebt! 

Veel succes & hartelijk dank alvast aan iedereen die een lotje koopt! 

Wil je nog meer moois zien en er een lotje voor kopen? Dat kan! 
Surf naar Liezewiezewoes, waar je een overzicht krijgt van alle veilingstukken, of like onze Facebook-pagina om op de hoogte te blijven!


Personal

#prayforparis

Tot zijn laatste voeding zit ik nog wat te breien, de melding na het Belgische voetbal dat er iets aan de hand is in Parijs gaat volledig aan mij voorbij. Misschien wou ik nog heel even doen alsof de wereld een vredige plaats is? Misschien moest ik het negeren omdat mijn hart dit leed niet aankan? Misschien… 
Ik kruip in bed, zet mijn alarm want het hele weekend moeten we werken op de beurs Petit Bazaar in Gent. Instagram wordt nog even gecheckt en dan… dan voel ik een knoop in mijn maag. Met verbijstering zet ik de tv op, lees ik nieuwsberichten en chat ik even met zij die op dat nachtelijke uur nog wakker zijn. Allen even geslagen, verbijsterd, verdrietig… 
Tot nu heb ik altijd geprobeerd om geen angst te voelen wanneer aanslagen gepleegd werden, dichtbij of veraf. Tot nu heb ik altijd verkondigd dat we dat echt moeten vermijden. Maar deze nacht voelde ik het voor de eerste keer zelf. Kijkend naar mijn kleine man, denkend aan het wonder dat in haar bedje te slapen ligt… 
Ik voel me egoïstisch. Egoïstisch omdat ik in deze gekke wereld kies voor kinderen. Want ik wil voor mijn eigen geluk kinderen maar wat doe ik hen aan? Moeten zij straks in angst opgroeien? Zullen zij in hun leven getuige worden van dergelijke gruweldaden? 
Ik weet het best, terroristen (van welke groepering ook) willen angst zaaien. Eraan toegeven laat hen winnen. Maar deze keer is het verleidelijk. Krijg ik het moeilijker uit mijn hoofd. Al weet ik dat ik moet blijven zeggen: je mag niet met angst leven, je mag je er niet door laten leiden.
Ik zal het moedig proberen. 
Ik zal blijven oproepen om op haat niet met haat te reageren, om sterk en respectvol te blijven. 
Laat de gekheid in de wereld niet winnen. Wij zijn sterker, wij moeten sterker zijn. 
Mommy & Me

Potjestraining

De grote dag komt stilaan in zicht: de eerste schooldag van Axelle. Zoals velen wil ik dan ook graag dat Axelle zindelijk is. Op zich zelfs niet zozeer voor school. Het is genoeg geweest, dat pampergedoe, bij mij oudste!

Tijdens de zwangerschap zag ik een zindelijkheidstraining niet al te hard zitten. Zwanger met een dweil achter je 2-jarige lopen? Neen, dank u! Toen leek de herfstvakantie mij een ideaal moment. Dus na onze reis was het van datte: potjestraining.

Pamper uit, sponsen broekje aan… kwestie van héél stylish rond te lopen hé. ’t Kind had het snel begrepen: doe je in een sponsen broekje pipi dan ben je nat en dat is niet zo fijn. Goed zou je zo denken.

Maar, er is een maar, een bijzonder grote maar. Liefste Axelle had dan wel snel door dat je beter geen pipi in je broekje doet, op het potje plassen, dat is een andere zaak. Een heel andere zaak, zo blijkt. Mijn kleine snoderd hield gewoon haar plasje op tot haar middagdutje of avondslaap, om dan alles lekker in de pamper te laten lopen.

U kunt zich allicht voorstellen dat een moeder zich dan zorgen maakt, al is het maar omdat lang ophouden kan leiden tot blaasontstekingen. Dat is toch echt zo hé, of werd ik heel mijn leven blaasjes wijs gemaakt? Op een avond dacht ik dat er betering in zicht was. Samen met papa ging ze de hele avond op het potje. Echter, de volgende dag was het weer van datte…

Maar de doorzetter wint, denk ik dan. Dus toen Axelle naar de kinderopvang ging, opnieuw geen pamper. ’s Avonds verwachtte ik mij aan veel vuile was maar ik kreeg te horen: ‘Mama, Axelle is heel flink geweest. Ze plaste zes keer op haar potje en heeft geen enkel ongelukje gehad. Wablief?’ moet ik gedacht hebben.

Thuis keerden we terug naar dezelfde routine: weigeren om op het potje te gaan, wachtend op de pamper. Enkele dagen later dropte ik Axelle bij Oma. Ook daar een weigering van jewelste. Vijf minuten nadat ik vertrok, kreeg ik telefoon: ‘Mama, Axelle heeft op haar potje geplast.’

‘Werkelijk? Kan je niet menen?’

Maar oh ja, Axelle meent het wel, als mama in de buurt is moet ze van geen potje weten. Op elk ander ogenblik is het geen enkel probleem. Eigenlijk is het kind dus bijna zindelijk (op de kaka na) behalve met mij in de buurt. Ze wil zo graag, net als haar broertje, nog een baby zijn bij mama… Dus hé, ik weet dat het goed komt tegen ze naar school moet en tot dan mag ze nog eventjes baby zijn bij mama!

Herkenbaar voor jullie? Tips? En wat met de stoelgang, want dat is nog een ander paar mouwen?