Monthly Archives

maart 2016

Travel

Weekendje Oostende

IMG_9660IMG_9646IMG_9730Afgelopen weekend trokken we met ons gezin naar Oostende. Jaren kwam ik er niet meer, terwijl het eigenlijk mijn geboortestad is. Het voelde daarom een beetje als thuis komen. Al is de zee sowieso héél erg plezant! Een kleine domper op ons uitje waren de ziektekiemen van Baptiste, waardoor we hem na twee uur aankomst al richting oma stuurden.

Slapen deden we in het ‘Avenue Beach Hotel‘ en we hadden het niet beter kunnen treffen. Superdicht bij de zee en tegelijkertijd super rustig. Dat we bovendien onze een eigen ‘woonkamer’ beschikten, maakte het verblijf extra fijn. ’s Avonds Axelle in bed en wij toch nog een heel rijk voor onszelf! Benieuwd wat we verder allemaal deden? Lees dan even mee…

1. Zee, zee, zee en strand! Ah ja, daarom ben je toch aan zee zeker? Ok, het Paasweekend gaf ons geen super stralend lenteweer maar overdag bleef het droog. Het strand dus op, om schelpjes (en zand haha) te zoeken, aan het zeewater te voelen en oh ja meeuwen te spotten. Al dacht Axelle eerder aan meeuwen verjagen door er héél hard naar te roepen.

2. Op de zeedijk rijden met een gocart! Bij Nico Fun On Wheels huurden we er eentje voor een uur. Axelle kreeg een speciale stoel waardoor ze voorop kon zitten. Een aanrader van formaat! Ze zat maar even achterin (want dat wou ze persé) maar vooraan bleek toch veel leuker te zijn. En mama en papa, die hadden gewoon kei veel fun door zelf nog eens met een gocart te rijden. Al beseften we tegelijkertijd ook dat onze conditie echt niks voorstelt. *schaterlach* IMG_9843IMG_98973. Fietsen, fietsen, fietsen… Uitermate belangrijke tip als je met je kind naar zee gaat: neem een fietsje mee. Axelle vond het heerlijk om vrij op de zeedijk en op gelijk welke autovrije-plaats te rijden met haar fietsje. En wij konden gewoon lekker achter haar aan kuieren (of hollen)! Axelle wisselde trouwens het fietsen af met stappen en soms eens rusten in de buggy…

4. En als zij even aan het rusten was, dan trokken mama en papa de winkelstraten in, want in Oostende weten ze duidelijk wat shoppen is. Mijn absolute favoriet daar is Ferm: kleding, accessoires en leuke hebbedingetjes in Scandinavische stijl, meer moet dat niet zijn. Axelle haalde haar hartje dan weer op in ‘Confiserie Sweetie‘. Uitleggen waarom hoeft zeker niet?Oostende zee met kinderen LieselloveIMG_0021IMG_98325. Oostende voorziet een veerdienst tussen de Visserskaai en de Oosteroever en dat helemaal gratis. Axelle kon er niet over zwijgen, dat ze op een echte boot had gevaren. Aanrader van formaat dus. Dat je daarmee ook nog eens in een heel ander stukje van Oostende komt met o.m. ‘Fort Napoleon’ en de duinen is mooi meegenomen. Ik weet alvast wat mijn favoriete plaats van deze stad is… En is je kind net zo verzot op boten, torens, kranen en weet-ik-veel-wat-nog-allemaal als Axelle, dan scoor je zeker en vast. 

6. We hadden geluk met het weer, zoals ik al zei, daarom kon Axelle maximaal profiteren van de vele speelpleintjes die je overal in Oostende tegenkomt. En ook mama en papa leefden zich af en toe uit. *schaterlach*IMG_0040IMG_0019IMG_9788IMG_01867. Op Pasen konden we deelnemen aan de paaseierenraap in het Leopoldpark. Axelle had in het begin schrik maar eens ze door had wat de bedoeling was, was ze niet meer te stoppen. De beloning achteraf maakte haar extra blij.

8. Aan de rand van de stad ligt een kinderboerderij, ‘De lange schuur’. Op hun website ontdekte ik dat ze daar echt veel doen maar wij beperkten ons tot diertjes kijken en spelen op hun speelplein. Axelle spreekt trouwens nog steeds over de schaapjes. IMG_0105IMG_0101IMG_0124IMG_0316Van al dat speel- en ontdekkingsplezier kregen we ook honger. We aten zowel vrijdag- als zaterdagavond bij ‘Au Roy Henry‘. Het is het oudste restaurant van Oostende en heeft een topbediening. Ook het eten (klassieke keuken) is heel erg lekker en de omgang met kinderen zit daar meer dan goed. Dat ze er balletjes in tomatensaus hadden vond Axelle dan weer helemaal fijn, haha. Als ik nog eens in Oostende ben keer ik zeker terug!

Verder aten we een heerlijke lunch bij De Markt en verorberden we pannenkoeken in een Georgisch eethuis, al vergat ik de naam van de zaak te noteren. Bij deze laatste werd Axelle echt in de watten gelegd, wat ons wat ademruimte gaf want ze had toen net een vermoeidheidsdipje. *schaterlach*  Verder aten we ook nog heel lekker in ‘Du Bassin‘ al vonden we de prijs voor de gerechten niet helemaal in verhouding. Maar dat heb je zeker als je eet op een toplocatie?IMG_0372Conclusie van het weekend: Oostende heeft veel te bieden, zoveel dat wij al eventjes wegdroomden over een eigen stekje daar, *schaterlach*. Bovendien wouden we nog veel meer doen maar tjah, de tijd ging gewoon te snel. Trek je ook een weekendje of langer naar Oostende? Of weet je niet wat doen als het regent? Snuister dan eens op de website van ‘Visit Oostende‘. Ik deed er alvast tonnen inspiratie op en kijk nu al uit naar een volgende uitstap naar zee.

Selfmade

Lotta voor Axelle (Pin it & Make it #12)

IMG_0477 (1)IMG_0478 (1)Het naaien staat hier op een lager pitje. Ziektekiemen vierden hoogtij in ons leven en vorige week leefde ik op automatische piloot. De vele plannen in mijn hoofd konden niet tot uitvoering gebracht worden. Op zo een momenten ben ik dan ook dankbaar voor gratis een eenvoudige patroontjes. Simpele naaisels die voor ontspanning zorgen en de hersenspinsels even stop zetten. 
IMG_0403 (1)Lotta Rok Emma & Mona LieselloveAxelle kreeg dus een nieuw rokje! Eentje in tricot dat heel snel in elkaar zit. Wij in blogland (en naailand tout court) hebben geluk dat zij dit patroontje online plaatste! Dat er nog meer zullen volgen deze zomer dat staat nu al vast. Het enige wat ik anders deed was een zoom van twee centimeter, maar dat zijn details nietwaar? 
IMG_0419 (1) Lotta Rok Emma & Mona LieselloveHet stofje haalde ik bij Pieke Wieke op het Stoffencircus. Oorspronkelijk kocht ik het voor Baptiste maar toen ik op zoek waar naar een perfect stofje voor de Lotta rok veranderde mijn plan. Ah, ik vind zeker en vast nog genoeg stofjes voor Baptiste… 
IMG_0458 (1) Lotta Rok Emma & Mona LieselloveEn op de foto’s ben ik verliefd… mijn meisje, die zot is van haar speldje in haar haartjes, die zonder enig probleem poses aanneemt en gek doet voor de camera en die vooral superschattig is met het rokje. Vinden jullie dat ook? haha
IMG_0462 (1)Lotta Rok Emma & Mona LieselloveP.s.: het rokje naaide ik als twaalfde pin-project maar kwam vorige week door de alom gekende omstandigheden niet op de blog.

Stof: Tricot Mister Cat Oker bij Pieke Wieke
Patroon: Lotta Rok bij Emma en Mona
T-shirt bij H&M & vestje bij Zara
Kniekousen bij Kousen & Karton 
Schoenen Converse bij Kid 

Personal

My week, my pictures

my week, my pictures Schermafbeelding 2016-03-27 om 21.31.27 Schermafbeelding 2016-03-27 om 21.31.14 Schermafbeelding 2016-03-27 om 21.30.57 Schermafbeelding 2016-03-27 om 21.30.41

Vijf beelden, echter geen vijf verhalen. Allen werden ze genomen in de momenten en dagen na de aanslag. Hoe hard ik het ook geprobeerd heb het niet toe te laten, er veranderde iets in mijn hoofd. Mijn geloof in onze veerkrachtigheid is groot, dus ik denk echt dat we ook met deze gruwel zullen omgaan. Maar, ik geloof niet dat ik nog terugkan naar het leven van ervoor. Dat hoeft niet noodzakelijk negatief te zijn…

Er is hoop dat uit dit alles, uit deze gruwel, we ook lessen zullen trekken en er een positieve verandering komt. Meer éénheid en meer openheid naar elkaar, een gemeenschap waar meer respect is voor één ieder en de norsheid vervangen wordt door een goeiedag en een glimlach op het gezicht. Al is het hopen niet altijd makkelijk want dezer dagen krijg je de zotste beelden te zien:  een aanslag tijdens een voetbaltornooi in Syrië, hooligans die ‘vredevol’ naar het beursplein trekken, politici die moeite hebben met sereen blijven, … Altijd maar opnieuw slikken dus en blijven vasthouden aan die hoop.

Dus neen, mijn overzicht is niet zoals altijd, en anderzijds toch wel: vijf beelden van vijf mooie dingen. Mooie dingen die ik koester en waarvoor ik wil blijven vechten, met vallen en opstaan.

En verder, dank ik jullie, voor de reacties op mijn blog de afgelopen week. Het is iets kleins maar het doet zoveel deugd!

Hoe kijken jullie terug naar deze week? Blijft het nazinderen in je hoofd of kan jij snel de draad terug herpakken? Brandden jullie ook een kaarsje of schreven jullie een krijttekening ergens op de grond in een stad? En kijken jullie nog nieuws? Of passen jullie omdat het gewoon teveel is?

Ik ga mijn laatste week thuis in, na meer dan een jaar thuis ga ik 4 april terug werken. Dus we gaan proberen genieten en doen wat we graag doen…

Personal

Een ‘alles-overvallend-en-overschaduwend-verdriet’

Geen paniek, geen nood, u hoeft niet te ontvolgen… Deze blog wordt er echt geen over politiek, wereldgebeurtenissen en weet ik veel wat. Maar, toch moet u mij vergeven, dat deze post wederom over dinsdag gaat.

Want ik kan schrijven over één van mijn nieuwste maaksels of over het boek ‘Inspiratie voor Creatie’ waar ik iets uit gemaakt heb. Nog hele verhalen te vertellen over de eetgewoontes van mijn kinderen en over mijn moedergevoelens, die nu ik bijna terug ga werken, mij een verwarrend gevoel geven. ’t Is alleen dat het nog niet gaat. quota pray for brussels aanslagen Sinds dinsdag heb ik namelijk het gevoel onder een stolp te zitten. Ik voel dingen die ik moeilijk kan plaatsen. ’t Is niet dat ik nu extreem angstig ben. Zoals altijd zal ik proberen de dingen te doen die ik wil doen, die voor mij gelijk staan aan leven. De kans dat ik omkom door een auto-ongeval is zoveel groter dus die knop draaien we om. Al geef ik toe dat het concept ‘aanslag’ nu in mijn achterhoofd zit opgeslagen en allicht in de toekomst af en toe eens zal komen spoken, als ik op een concert sta, een grootstad bezoek of op de metro zit. Alleen, ik geloof dat ik veerkrachtig genoeg ben om daarmee om te gaan en desondanks gewoon zal leven.

Echter, een ‘alles-overvallend-en-overschaduwend-verdriet’ is aanwezig in mijn hart. Fysiek uit het zich door een spanning op mijn borst en vooral veel tranen. Het lijkt alsof ik ze niet kan stoppen. Tranen wanneer ik beelden van de gruweldaad zie maar ook tranen als ik naar beelden van samenkomsten kijk om samen te rouwen. Tranen wanneer ik bewust naar muziek luister en tranen wanneer ik onderweg ben naar vrienden en familie.

Sommigen zullen mijn gevoel misschien omschrijven als hysterie, en dat doen ze dan maar. Want inderdaad ik was geen slachtoffer van de aanslag en gelukkig zijn al mijn geliefden veilig. Dus misschien moet ik niet teveel neuten en gewoon maar doorgaan. En echt waar, ik zal doorgaan maar geef me alsjeblieft even de tijd om te huilen.

Om alle mensen die nooit meer terug naar huis keren,
Om zij die hun geliefden nooit meer zullen kunnen omarmen,
Om zij die hun leven terug zullen moeten opbouwen na het meemaken van deze gruwel,
Om de haat die dezer dagen nog maar eens erg zichtbaar werd en wordt,
Om de kotjesdenkerij,
Om de debatten waarin men op zoek gaat naar de ‘schuldige.’

Maar ook om de solidariteit en verbondenheid,
Om de sterkte van de mens,
Om de liefde en de warmte,
En om de hoop…

Hoop dat er ook voldoende goeds op aarde is,
Hoop op een betere wereld,
Hoop op verandering…

Personal

Omdat ik niet wil haten…

be1732025a2c2ac1d0bdab32f0b2329eHaat viert hoogtij.
Haat die mensen drijft tot vreselijke daden.
Daden die onschuldige mensen treffen.
Parijs, Brussel, Ankara, Syrië, …
Een steeds langer wordende lijst.

Haart viert hoogtij.
Ook al willen we dat niet. 
Maar toch, het slaat toe,
Moeilijker en moeilijker om het niet te voelen.

Haat van jihadisten, haat van racisten maar ook haat van gewonen mensen.
Gewone mensen, die nooit planden om te haten maar het nu toch doen. 
Haat die ik begrijp.

Alleen, ik wil niet haten,
Ik wil mijn kinderen niet leren dat er een wij en een zij is,
Ik wil mijn kinderen niet leren wantrouwig te kijken naar zij met een andere cultuur, een andere huidskleur, naar de medemens tout court.

Eerlijk?
Ik denk niet dat die taak makkelijk wordt.
Al de hele dag lees ik op internet berichten: berichten van mensen die moslims verfoeien en hen het slechtste ooit toewensen, maar ook de omgekeerde berichten: mensen die even hard terug reageren op deze die moslims verfoeien. Berichten die ons verdelen in kampen. Hele discussies over wat goed en fout is, welke visie kan en welke niet, wat er nu wel en niet gedaan moet worden.

Teveel input voor mijn hart, 
Dat er niet in slaagt zich van dit alles af te sluiten;
Dat vecht tegen haat;
Dat vecht tegen angst! 

Maar ook, een hart dat zich optrekt aan de solidariteit en aan de zachtheid van mensen. Mensen, die allicht net als ik, niet weten hoe te reageren en niet weten wat te voelen. Mensen die evenmin willen haten of leven in angst, die willen doen wat goed is maar al lang niet meer weten hoe dat nog moet. 

Mensen die net zoals ik verdrinken in duizend gevoelens,
en een hart dat echt niet meer weet wat het ermee moet… 

#prayforbrussels
#prayforbelgium
#prayfortheworld
#prayforpeace
#loveandpease
#please