Personal

Tournée minder gal

30 dagen zonder klagenHet leven kabbelt altijd rustig voort, min of meer dan toch. Ik lijk er namelijk altijd in te slagen die gevonden rust te verstoren. Plannen in je hoofd die plots ontstaan of verwachtingen van anderen, die maken dat rust plots niet meer zo rustig is. Soms overkomt er je ook iets en daar waar je het ene moment nog vol energie zat, zit je plots in zak en as.

En vaak is het ook het gewoon de rush van het leven die je met de neus op de feiten duwt. Je wilt teveel, je slaapt te weinig, je kunt niet alles zijn, je moet kiezen! Bovendien zorgt het voor een of andere norsheid. De vrouw achter de kassa in de supermarkt denkt aan hoe ze straks haar strijk moet rond krijgen. De buschauffeur is chagrijnig want hij kan zijn kind weer eens niet zelf gaan ophalen. De ongeduldige chauffeur rijd je dan weer bijna van de weg omdat hij al zoveel tijd in de file verloor.

We hebben elk onze eigen redenen om plots niet geheel tevreden zijn over ons leven. De rust die verstoord wordt door soms absolute banaliteiten, soms ook geheel terecht. Maar wanneer ik naar mijzelf kijk, dan besef ik dat ik maar al te vaak verval in een onnozel stramien van zagen en klagen.

De tube tandpasta die niet op de juiste plaats is terug gelegd…

De tube tandpasta die niet op de juiste plaats is terug gelegd of de rugzak die ergens verkeerd gezwierd ligt. Dat ene autootje dat niet opgeruimd raakte en waar jij je met je blote voeten heel veel pijn aan doet. (Ok, helemaal niet zoveel als dat één wee doet maar allé in deze post mag ik nog overdrijven.) De mening van een ander waar je jezelf niet kan bij neerleggen. Chauffeurs die niet rechts durven of willen rijden op de autosnelweg. Kinderen die liever eerst in de plassen spelen voor ze met je mee naar binnen gaan en ga zo maar door.

Er zijn eindeloos veel voorbeelden van banaliteiten die in ons dagelijks leven soms een groot drama veroorzaken. Maar alles zit in het hoofd nietwaar?!? Hebben we werkelijk zoveel reden om te klagen? Is het zoveel beter voor ons om in de supermarkt nors tegen elkaar te doen i.p.v. met een glimlach rond te lopen? Begrijp me niet verkeerd, er zijn zeker situaties waarin je alle reden hebt om je slecht te voelen. Maar ook ik maak me al te vaak schuldig aan onnozele prullen die er in the end helemaal niet toe doen.

Je hebt al door waar deze post naartoe gaat he?!? 15 januari start 30 dagen zonder klagen en ik wil kei hard meedoen. Het ijkt een heel evidente opdracht maar het is toch echt je ingesteldheid die moet veranderen. En dat is niet eenvoudig zeker? Maar ik wil dat 2018 een positieve toon kent, dus is er geen andere optie.

…fotografie-opdracht…

Via de facebookpagina van deze actie krijg je dagelijks uitdagingen en manieren om aan je positiviteit te werken. Dus we gaan daar kei hard voor gaan en natuurlijk houd ik jullie op de hoogte. In functie van deze uitdaging, wil ik net zoals bij 40 dagen bloggen terug een fotografie-opdracht eraan koppelen.

Elke dag een vreugdevolle, mooie, blije foto maken. Ik maak er zelfs een heus lijstje van zodat ik 30 dagen lang niet zonder inspiratie val. Maar dat is voor één van de komende dagen. Dan zwier ik dat hier nog rap online. Net op tijd om maandag dan effectief te starten.

Allé hup, nog drie dagen vollen bak klagen en dan gedaan hé?!?



1 Comment

  • Reply
    Goofball
    12 januari 2018 at 09:41

    Pff net een vriendin gisterenavond over de vloer gehad met allerlei reële zware problemen. Poeh, zware avond om te verteren en dat helpt wel om al je eigen “klagernijen” even snel weer in perspectief te zetten en je eigen pollekes te kussen.

  • Leave a Reply