Personal

Inspirerende verhalen #9: een verhaal van vallen en opstaan

inspirerende verhalen
De weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn.

Normaal stel ik hen vragen en vertellen zij hun verhaal. Maar vandaag is het anders. Marie brengt haar eigen verhaal in de vorm van een brief aan haar oudste zoon Felix. Omdat ze na al die jaren eindelijk haar verhaal wil en kan vertellen. Marie vindt het belangrijk dat haar zoon dit later hoort en weet; het is ook zijn verhaal. Een verhaal van vallen en opstaan! 

Felix. Mijn kerstekind van de zomer.  Bijna 6 weken te vroeg kwam je. En we wisten het niet. 

Ik herinner me nog dat ik op maandag gewoon ben gaan werken. Met de trein van Antwerpen naar Brussel. Een lange dag met veel vergaderingen en nadien de trein weer terug. Je zeurde een beetje in mijn buik, maar niet meer dan anders. En had de gynaecoloog niet – duidelijk ogendraaiend – gezegd enkele dagen daarvoor dat ik me zoveel zorgen niet moest maken?   Je papa was diezelfde ochtend in alle vroegte naar Italië vertrokken.  Helemaal naar de hiel; een trouwfeest van goede vrienden.

Eetlust had ik niet, ik was wat emotioneel.  Mijn lieve tante was gekomen (en gebleven) om me wat gezelschap te houden.  Ik ben gaan slapen en kort daarna, in alle hevigheid, zijn de weeën begonnen.  Je hebt ongetwijfeld records gebroken jongen.  Nog voor ik goed en wel doorhad dat het wel weeën moesten zijn, was het duidelijk dat die rit naar het ziekenhuis niet meer ging lukken.  Je bent geboren in de gang, kort voordat de MUG dokter aanbelde.  Ineens was je daar, met de vruchtzak nog rond je.  Een grijs hoopje oorverdovende stilte. Ik was alleen met je en was overtuigd dat ik een dood kindje gebaard had. Je hebt zelf de vruchtzak open getrapt en je keek me recht in de ogen. De oudste ziel die ik ooit ontmoet had.

We zijn samen met de ziekenwagen vertrokken.  Ik trilde en kon je niet vasthouden. Jij was een beetje onderkoeld en zat klaarwakker op de schoot van de verpleger.  Het was nog donker, de volgende ochtend kwam maar net kijken. Je bent meegenomen in dat grote ziekenhuis.  Ik kreeg een kalmeringsmiddel, het nodige hechtwerk en een stevige uitbrander van de gynaecoloog erbovenop (“hoe is het in godsnaam mogelijk!”).  Ik heb de rest van de dag alleen op een kleine kamer doorgebracht en heb je pas laat in de namiddag terug gezien, achter glas en helemaal vol slangetjes.  Je longetjes moesten nog rijpen en je had geen kracht om te eten.  Je papa heeft die dag het record snel-terug-reizen gebroken.

Na je geboorte ging alles snel. En hevig. Er waren zoveel zorgen en het was een enorme schok geweest; we hebben die eerste weken geen tijd gehad om daar even bij stil te staan.  Alles ging op automatische piloot en ik liet mezelf niet toe om daarover na te denken.  Zorgen zou ik; op een haast mechanische manier. Het huishouden is nog nooit zo op orde geweest als in de periode dat jij geboren bent.  Altijd was ik bezig. Vooruit en niet omkijken of nadenken.

Je was een huilbaby. Ook bij jou had die traumatische eerste reis, in combinatie met vele allergieën, krampjes en zwakke longen, sporen nagelaten. Uren heb je geweend, en ik voelde niets.  Buiten onmacht en heel erg veel schaamte, omdàt ik niets voelde.  Ik had je een slechte start gegeven.  Ik voelde “jou” niet.  Ik was geen mama. Niet op dat moment. Anno 2012 werd er nog niet echt gevraagd aan nieuwbakken mama’s hoe het met hen ging. En ik zou het ook niet verteld hebben waarschijnlijk.  Niemand zag het, maar het ging niet.  Ik voelde zo weinig. Stress kreeg ik van je gehuil.  Paniek.  Genieten kon ik niet. Je had mijn – ons – leven op zijn kop gezet op een manier die ik nooit had kunnen anticiperen. Je sloeg me uit mijn lood en ik had geen pasklaar antwoord op jou.  Een grote blok lelijke, dikke schaamte aan mijn been.

Ik heb me snel terug in mijn werk gestort. Nieuwe baas en nieuwe verantwoordelijkheden.  Stress op het werk ging me beter af dan mama-stress.  Jij groeide en jij werd sterker. Een vinnig, hevig baasje.  Een knorrepot met een stevig karaktertje; er moest gewerkt worden voor je je lach liet zien. Maar het beterde.  En ik ontspande.  De dag dat je twee werd, heb ik je in je oor gefluisterd hoe ongelooflijk graag ik je zag en hoe trots ik was je mama te mogen zijn. 

Soms denk ik dat je het weet. Hoe moeilijk ik het had in het begin.  Hoe hard ik me schaam over die emotionele afwezigheid die eerste maanden.  Hoe schuldig ik me voel in jouw nabijheid.  Hoe hard het mij allemaal zal blijven achtervolgen. Ik zal altijd een zeker gêne moeten overwinnen als het op mijn relatie met jou aankomt.  De remmingen zullen altijd sluimeren.  Maar ik voel ook dat je me de kans geeft om hierin te groeien en om hier sterker in te worden.  Ik ben ervan overtuigd dat jouw geboorte je mee gevormd heeft tot wie je vandaag bent. En dat die ervaring je sterker zal maken.  Een oude ziel, een denker ben je.

De komst van je broertje heeft enorm helend gewerkt voor ons allemaal. Jerome maakte de cirkel terug rond en ons gezin compleet.  Hij leerde me dat ik wél een mama kan en mag zijn. en me wél zo kan voelen.  Met zijn komst kwam ook het allesoverheersende besef dat ik jullie allebei zo ongelooflijk graag, dood-graag, zie.  Het besef dat dit altijd zo geweest is, vanaf de allereerste blik die ik met je wisselde, maar dat ik heb moeten leren om dat gevoel toe te laten.  Het besef dat jij en je broer mij de allergelukkigste mama in de hele wereld maken. Dank je wel, dat ik je mama mag zijn. Elke dag opnieuw.

Marie volgen? Dan kan dat via haar Instagram.

Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail



11 Comments

  • Reply
    Magali
    19 oktober 2017 at 14:20

    Oh, hier word ik even stil van. Alleen bewondering voor hoe je je verhaal vertelt, zo open en eerlijk, en kwetsbaar. Supermama!

  • Reply
    marlies
    19 oktober 2017 at 17:20

    wauw, wat een verhaal! Die snelle en onverwachte geboorte moet ook voor jou traumatiserend zijn geweest. En dan nog dat huilen achteraf… Voel je dus maar niet al te schuldig over je ‘automatische piloot’ van de eerste paar maanden. Je verhaal klinkt ‘deels’ herkenbaar: ik had een dysmature tweeling (geen echt traumatiserende geboorte), waarvan mijn dochtertje nog 3 weken in de couveuse moest blijven, terwijl mijn zoontje mee naar huis mocht. Eénmaal thuis ontwikkelde mijn dochtertje zich als een echte huilbaby: geen 3 uur per dag, maar wel 15u (er schijnt er verband te zijn tussen couveuse en huilbaby). En dat heeft me ook een beetje getraumatiseerd. Ik kon met haar minder een band opbouwen dan met hem. Het huilen stopte rond 14 weken, maar heeft heeft nog anderhalf jaar geduurd voordat ik durfde geloven dat ze intussen écht een blij meisje was geworden. Mijn band met haar is moeten groeien. Uiteraard zag ik haar van in het begin even graag als haar tweelingbroer en oudere zus. Maar omwille van die huilstart, en mijn trauma daarover, voelde dat anders. Ik heb nog steeds soms het schuldgevoel dat mijn moederschap minder natuurlijk overkomt naar haar toe, wat ik dan probeer te compenseren. Ze is intussen 4,5 jaar oud. Het gaat steeds beter, die gevoelens zijn er steeds minder. Alles voelt natuurlijker aan. Maar ik denk dat een traumatiserende start (om wat voor reden ook) een niet te onderschatten impact heeft op de moeder-kind relatie, en het is goed dat jij daar aandacht aan besteedt…

  • Reply
    Ester
    19 oktober 2017 at 20:31

    Phoeh Marie.. wat een verhaal. Hier ben ik even niet goed van.
    De paniek die je moet ervaren hebben terwijl je daar in gang bevallen bent..
    Je eerlijkheid in dit verhaal siert je. Dat het allemaal wel goed komt xx

  • Reply
    Lobke
    19 oktober 2017 at 21:31

    Zo aangrijpend mooi

  • Reply
    Liselot
    20 oktober 2017 at 12:25

    Pakkend! Met tranen in de ogen de laatste zinnen nog proberen lezen.

  • Reply
    Griet De Smedt
    20 oktober 2017 at 12:28

    Ik zat hier eventjes te huilen achter mijn scherm. Hartjes voor jou!

  • Reply
    Gaëlle | BestKidEver.be
    20 oktober 2017 at 13:16

    Alweer bij de keel gegrepen bij het lezen van een blogpost op jouw website Lies. Wauw Marie, mooi geschreven! Ik volg je al een tijdje op Instagram. Heb je foto’s altijd al inspirerend gevonden. Maar dit wist ik niet. Heftig! Zo kom ik nog maar eens tot het besef dat ieder huisje zijn kruisje heeft. Maar weet je wat Marie? Die liefde die je voelt voor je kids, die kan je echt niet verbergen, die is te voelen door elke foto die je post. And I love it! Topmama!!!

  • Reply
    valerie segers
    20 oktober 2017 at 14:03

    Met tranen in mijn ogen en een krop in mijn keel heb ik je brief gelezen. Zo herkenbaar! Mijn zoontje werd (ook in 2012 trouwens) 6.5 weken te vroeg geboren na een placentaloslating. Het heeft een hele tijd geduurd voor ik me aan hem durfde te hechten uit angst hem alsnog te moeten afgeven. En ineens waren ze daar, na maanden zorgen op automatisch piloot, de moedergevoelens. Ik kan het me nog goed herinneren hoe ik dat gevoel en de onvoorwaardelijke liefde voelde binnenkomen. Ik had hem vast en voelde me helemaal warm worden, mijn hart had hem eindelijk echt toegelaten. Nu voel ik me ook soms nog schuldig voor die eerste maanden, maar dan geef ik hem een dikke knuffel en zeg hem nog eens hoeveel ik van hem hou.

    Hij leek die eerste maanden trouwens ook ‘boos’ op mij, alsof hij mij die traumatische geboorte toch ook kwalijk nam. Ik heb het gevoel dat hij (door te huilen) dat trauma toch ook heeft moeten verwerken.

  • Reply
    Els
    20 oktober 2017 at 15:58

    Wow Marie, heftig verhaal. Wat een bevalling, zo onverwacht en zo alleen. Mooi geschreven.

  • Reply
    Kris10
    20 oktober 2017 at 16:48

    Ik zou je een heel dikke knuffel willen geven … Wat een heftige (en ook mooie) brief

  • Reply
    Goofball
    25 oktober 2017 at 16:55

    ‘k heb kippevel.

    en ‘k wou dat iemand deze mama in 2012 echt eens goed vastgepakt had met een lieve zachte knuffel, zonder woorden.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.