Personal

Beste Mevrouw Rutten

Rutten belastingvoordeel huisvrouwenBeste Mevrouw Rutten,

Het is reeds de tweede keer dat ik een brief aan je richt. Misschien dat we op café nog eens een interessante babbel kunnen doen. Maar toch heb ik zo een klein vermoeden dat onze meningen mijlenver uit elkaar liggen. Dat betekent zeker niet dat ik u als een slecht mens aanzie. Maar mijn haren gingen dit weekend toch weer recht staan door uw laatste uitspraken.

Ik kan u compleet gelijk geven, wanneer u zegt dat er geïnvesteerd moet worden in opleidingen. Mensen vormen is belangrijk. Er is echter een maar. Waarom u het fiscale voordeel van thuisblijf-ouders wil afbouwen in functie van opleidingen, die link snap ik niet helemaal. 1 + 1 is nog altijd niet gelijk aan drie, toch?!?

En helaas verwacht ik van politiekers meer.

Ik geloof best dat er vrouwen zijn die vanuit het traditionele rollenpatroon thuis (moeten) blijven. Maar ik voel me eigenlijk beledigd als u zegt dat u met deze maatregel vrouwen wil emanciperen. Thuisblijf-ouders afschilderen alsof ze sowieso niet gestudeerd hebben en niet geëmancipeerd zijn, dat vind ik kort door de bocht. En helaas verwacht ik van politiekers meer.

Ikzelf vertoef tussen allemaal vrouwen die gestudeerd hebben. Geen enkele vriendin van mij stopte op 18 jaar met school. Iedereen studeerde verder en ging daarna aan de slag. Maar toen kwamen er kinderen. En sindsdien voel ik bij velen van hen de behoefte om meer bij hen te zijn. Sommigen beslisten effectief thuis te blijven. Anderen worstelen met het dagdagelijkse gevecht om en een goeie ouder te zijn en tegelijkertijd hun job goed uit te voeren.

Nu ik thuis ben, lijk ik bovendien soms harder te werken dan toen ik effectief aan de slag was.

Recent besloot ik zelf een jaar tijdskrediet te nemen, om meer aanwezig te zijn in het leven van mijn kinderen. Ik zette geen drie koters op de wereld om ze elke dag af te zetten in de opvang. Met alle respect voor ouders die hier wel voor kiezen, maar ik heb het er moeilijk mee dat anderen mijn kinderen soms meer zien dan ikzelf. Nu ik thuis ben, lijk ik bovendien soms harder te werken dan toen ik effectief aan de slag was. Eindeloos respect dus voor ouders die dus dag in, dag uit voor hun kroost zorgen.

Ik wil u dit vertellen om erop te wijzen dat niet elke ouder die bewust thuis blijft, niet gestudeerd heeft. Bovendien zijn er veel moeders die in tweestrijd zitten: blijven werken of thuis blijven. In vele gevallen heeft het zelfs niks met emancipatie te maken. Zovelen van mijn vriendinnen hoor ik zeggen: “Pfff, eigenlijk wil ik meer bij mijn kinderen zijn.” Perfect geëmancipeerde en intellectuele vrouwen. Die mooie carrière kan vaak niet op tegen de lokroep van het moederschap. Het is nu éénmaal iets dat in je zit. Dat super sterke moedergevoel waar niks of niemand tegenop kan.

En als dat in je zit, dan moet je daar niet voor worden afgestraft. Ook niet op financieel vlak.

Weet je, mevrouw Rutten, mijn moeder zorgde jarenlang voor ons. Zij ging niet werken, kreeg geen uitkering en mijn vader zat door de week in het buitenland. Bovendien studeerde zij als jong meisje niet verder. Toch heeft ze twee dochters groot gebracht, die beiden verder studeerden. Ze gaf ons een geweldige opvoeding. Maar omdat zij daarvoor koos, kan zijn op dit moment nog steeds niet op pensioen. Niet voldoende ‘gewerkte’ jaren. Soms wil haar lichaam fysiek niet meer mee. Maar ze blijft gewoon gaan. Omdat het moet, omdat er geen andere keuze is.

… u hebt een andere mening. Dat is ok.

En waarom? Omdat de regering kinderen opvoeden ziet als een tussendoortje? Iets dat niet productief is? Ik kan alleen maar hopen dat elk kind een opvoeding zoals de mijne krijgt. En hopen op een evolutie in de visie van de regering. Kinderen opvoeden is zo essentieel. Elk gezin zou daarom zijn eigen keuzes moeten kunnen maken. En de regering, Mevrouw Rutten, die zou daar wat meer oog voor mogen hebben.

Als u dus nog eens een voorstel doet, ga dan niet weer met termen als emancipatie gooien.  Mensen zijn niet dom en zien zo ook wel wat u werkelijke agenda is. Zoals ik in het begin van deze brief zei: u hebt een andere mening. Dat is ok. Maar alsjeblieft, wees gewoon rechtuit. U zoekt geld en vond het bij de thuisblijf-ouders.

Als ik je een tip mag geven over de politieke agenda? Denk er dan eens over na om het thema: hoe-kunnen-we-alles-blijven-combineren-zonder-onszelf-voorbij-te-lopen-en-ziek-te-worden op de agenda!



27 Comments

  • Reply
    Zoê
    22 oktober 2017 at 22:08

    Ik zit net naar de Zevende dag te kijken terwijl ik jouw blogje lees. Ik ben niet altijd fan van Rutten maar wat ik lees in jouw tekst is niet echt wat ik haar meende te horen zeggen. Ik ben juist blij dat we tussentijds 2 jaar de kans zouden kunnen krijgen om te hervormen, te herbronnen opnieuw iets anders te studeren. Bovendien had ze het niet over de moeders die tijdskrediet nemen zoals jij. Geniet er trouwens van, wij hadden die kans vroeger niet.
    Het is ook wel zo dat juist thuiswerkende moeders bij echtscheiding de kans lopen om in armoede te geraken. Dit laatste zei Monica De Coninck ook al toen zij minister van werk was.

    • Reply
      Liesellove
      22 oktober 2017 at 22:52

      Ik weet dat zij niet mij bedoelde he 😉 dat het niet gaat over tijdskrediet. Dat je twee jaar de kans krijgt om je te hervormen, geweldig he, maar dat moet niet gekoppeld worden aan wie kiest om thuis te blijven voor de kids. Dat zou iedereen moeten knn doen. En verder, als je er moet vanuit gaan dat je gaat scheiden begin je beter sowieso niet aan kinderen, denk ik dan. Er zijn ook vaders die bewust thuis blijven. Dat moet toch kunnen? Je mag kiezen om ouder te zijn en thuis te blijven. Zonde dat dezer dagen alles wordt afgemeten in functie van werken en geld opleveren.

    • Reply
      Liesellove
      22 oktober 2017 at 22:53

      En mijn moeder die bleef voor ons thuis, dus het kan altijd…

    • Reply
      Liesellove
      22 oktober 2017 at 22:56

      Met mijn tijdskrediet gaf ik gewoon aan dat ik bewust koos om voor mijn kinderen te zorgen en mss wil ik dat hierna wel voor altijd. Ik ken eigenlijk geen enkele thuisblijfmoeder die het anders zou willen. En pas op er zullen er zeker zijn maar met haar maatregel tref je minstens zoveel mensen die hier bewust voor kiezen. Niet alles in het leven is af te meten aan werken…

  • Reply
    Jacqueline
    22 oktober 2017 at 22:30

    Het haar op mijn armen ging omhoog toen ik het nieuwsbericht las. Zelf ben ik ook een thuisblijfmama. Bewust voor gekozen! Zelf ben ik met school gestopt op 18. Een bewuste keuze! Wat ik belangrijk vind in het leven zijn niet een carrière of bepaald diploma. Kinderen een goede opvoeding geven, jezelf verruimen, voor anderen iets doen, dat zijn voor mij persoonlijk de waarden waar mijn leven om draait! “Iedereen is vrij, maar durf niet buiten het traject gaan dat voorgetreden is!!” Trouwens ik doe op mijn manier iets aan het fileprobleem, crèche probleem, probleem van de naschoolse opvang, heb de tijd om gezond te koken, doe de was en de plas zelf… Is dat ook geen bijdrage aan de maatschappij?!?

  • Reply
    Jacqueline
    22 oktober 2017 at 22:32

    Een ‘vrije’ maatschappij, maar wee je gebeente als je afwijkt van de norm!

  • Reply
    Nathalie
    23 oktober 2017 at 07:13

    Moesten we allemaal een beetje meer leven in het Scandinavische model van leven zou het veel beter zijn denk ik. Ik denk dat men deze beslissingen neemt omdat ze gewoon ook niet beseffen of weten dat sommigen dit echt doen voor de opvoeding van hun kind. Profiteurs zijn er altijd in de wereld en vrouwen die moeten thuis blijven van hun man ook waarschijnlijk… maar dat is een andere discussie 😉

    • Reply
      Liesellove
      23 oktober 2017 at 07:52

      Zeker een andere discussie, vind ik ook. Maar een groot deel kiest er bewust voor en je zou je er bijna voor moeten schamen. Jammer toch.

  • Reply
    Anoniem
    23 oktober 2017 at 09:18

    Ook ik wist niet waar ik het het had toen ik dit nieuws op de radio hoorde. Ik ben net 1 jaar mama, en ook hier is de lokroep van het moederschap heel erg groot! Terwijl ik ook verder gestudeerd heb. Ik wist altijd al dat het in me zat, maar hoopte dat de combinatie werk-gezin beter zou meevallen.

    Ik ben zelfstandige, anders zou ik zeker tijdskrediet willen proberen. Het voordeel nu is dat ik veel minder kan werken dan voorheen, en dat ik dat gewoon zelf kan beslissen. Financieel is dat echt niet lang meer uithoudbaar, maar wat prijs ik me gelukkig dat ik mijn dochtertje zo vaak bij me heb!

    Nu stoppen met werken zou voor ons een te grote sprong in het duister zijn, maar ik sluit het nog niet uit. Wel ervaar ik veel druk door opmerkingen en visies van mensen uit mijn naaste omgeving, zoals collega’s, maar ook anderen waarmee ik geen band heb. Het lijkt of veel werken de standaard is, en nodig is om succesvol te zijn in het leven. Soms lijken ze mensen enkel daarop te beoordelen. Ik weet dat er zoveel meer is!

    Wat heb jij dit goed verwoord, en vind ik er steun in!

    • Reply
      Liesellove
      23 oktober 2017 at 09:52

      Dat doet deugd om te horen dat ik je kan steunen hiermee! En ik begrijp je, de standaard hier is hard werken en al de rest lijkt steeds minder te tellen. Jammer, want we hebben echt wel veel problemen en die worden precies allemaal genegeerd. Of men lijkt te denken dat werken alles kan oplossen…

    • Reply
      Anoniem
      23 oktober 2017 at 14:27

      Amai, ik kan me helemaal vinden in je reactie: ‘het lijkt of veel werken de standaard is, en nodig is om succesvol te zijn in het leven’. Ik ben ook hoogopgeleid en een jaar geleden beslist om tijdskrediet op te nemen. Vooraf had ik het niet gedacht, maar het is zo goed om rust te kunnen bieden in je gezin. Er is geen druk om alles snel in het weekend te moeten doen en er is gewoon tijd. Maar die druk van buitenaf is echt niet gemakkelijk. Alsof dat je leven pas succesvol is als je kunt antwoorden ‘druk’ op de vraag ‘hoe gaat het?’. Wel, ik ben meer dan blij dat het bij ons relatief (met kinderen weer je nooit 😉) rustig is.

  • Reply
    Silke
    23 oktober 2017 at 12:17

    Bedankt alweer voor je opiniestukje Lies! Met 1 kind vind ik de combinatie werk-gezin nog te doen. Met 2 kinderen, waarvan 1 schoolgaand, wordt dat plots een pak moeilijker. Er is voor ons geen netwerk van oma’s en opa’s in de buurt, dus wij moeten zelf instaan voor alle naschoolse momenten die voor het einde van de werkdag vallen. Mijn echtgenoot doet veel, heel veel, dus wij staan sterk met twee, maar nog staat het water aan onze lippen. Ik zit helaas in een ‘onthaal’ functie, die geen 4/5 regime toelaat. En dat steekt, die woensdagmiddagen waarop ik geen verlof kan nemen (ja, ik neem daar verlof voor) en mijn kind bij een ander moet laten. Maar ja, de mallemolen draait nu eenmaal door…

    • Reply
      Liesellove
      23 oktober 2017 at 17:55

      Goed zolang je jezelf goed voelt in die molen. Maar als het water aan je lippen staat is het verdomd zwaar en daar kijkt de regering helaas niet naar.

  • Reply
    Ellen
    23 oktober 2017 at 13:40

    Ik ben in alles al akkoord geweest met jouw posts, maar deze keer volg ik echt niet. Het gaat niet om het verminderen van ouderschapsverlof of een andere steunmaatregel om de combinatie werk/gezin leefbaar te houden. Het gaat over partners in een huwelijk of wettelijke samenwoning die weinig of geen inkomsten hebben (dus ook geen uitkering). Minder werken is zeker een vrije keuze, maar moet de overheid hier financieel in tussenkomen? Telt het solidariteitsmechanisme in dit geval, als dit als koppel uit eigen beweging beslist wordt? Ik werk zelf meer dan fulltime, van maandag tot zaterdag en betaal dus voltijdse kinderopvang. Zonder als een “azijnpisser” te willen overkomen, maar ik vind het oneerlijk dat ik met mijn belastingen hiertoe bijdraag. Laat me daarbij wel duidelijk stellen dat ik het heel belangrijk vind dat we een solidariteitsmechanisme hebben voor wie ziek of werkloos wordt, en dat ik ook het systeem van ouderschapsverlof of tijdskrediet waardeer. Eerlijk, jouw artikel deed me deze ochtend 2x nadenken bij het afzetten van mijn klein peutertje bij de kinderopvang. Moet ik me slecht voelen of een minder goede moeder omdat ik fulltime ga werken? Mijn besluit was dat ieder dit voor zichzelf moet uitmaken, en beide “kampen” moeten voorzichtig zijn met het uitspreken over wat een goede moeder is. “Ik zette geen drie koters op de wereld om ze elke dag in de opvang af te zetten”, kan evenzeer als kwetsend gezien worden voor mij en andere fulltime werkende moeders als de uitspraak voor Rutten voor jou was. Ik vond dit redelijk veroordelend. Echt, ik heb er een voormiddag mee in mijn hoofd gezeten. Maar kom, ik ga graag gaan werken en hoop dat mijn dochter me dit later niet verwijt. Ik heb eens gelezen dat kinderen vooral gelukkig zijn in een gezin waar de ouders ook vrede hebben met hun keuze, wat dit ook is. Ik vond eigenlijk dit opiniestuk wat kort door de bocht, en jouw situatie is zoals nog iemand hier wel “durfde” te schrijven, ook niet hetgeen Rutten aanvalt. Groetjes

    • Reply
      Liesellove
      23 oktober 2017 at 17:54

      Ik zet er daarom expliciet bij dat dat mijn keuze is en dat iedereen dat voor zichzelf moet uitmaken. Ik vind niemand een slechtte moeder of vader omdat hij kiest voor combi werk en opvang he. Ik weet ook heel goed dat het niet gaat over mijn situatie. Maar ik ben ervan overtuigd dat wij als maatschappij ook ouders mogen steunen die ervoor kiezen om voor hun kinderen te zorgen. Wat je zegt vind ik heel belangrijk. Eigen keuzes knn maken maar de regering duwt iedereen in de keuze van werk en dat is het dan ook. Er zijn genoeg voorbeelden die aantonen dat het ook anders kan. Niet anders moet maar kan. Dat je zelf mag kiezen wat voor je situatie het beste is. Maar voor de duidelijkheid. Ik kijk echt niet naar je met een blik van he jij werkt fulltime, slechte moeder. Echt niet. 😘

    • Reply
      Abi
      23 oktober 2017 at 23:55

      Ik begrijp je volledig Ellen.
      Dat mensen ervoor kiezen om tijd voor hun kinderen te nemen, ongeacht ze man of vrouw, vind ik een lovenswaardig besluit. Die beslissing is echter nog steeds sterk gebonden aan het stereotype gezin met 2 volwassenen die instaan voor broodwinning en de taakverdeling. Een situatie die inderdaad fiscaal nog eens voorgetrokken wordt.
      Respecteer het werk van diegenen die ervoor kiezen om thuis te blijven voor welke reden dan ook.
      Maar het systeem mag neutraler. Mevr.Rutten had echter wel haar woorden beter gekozen, echt diplomatiek was het niet.

      • Reply
        Liesellove
        24 oktober 2017 at 09:42

        Het systeem mag zeker neutraler. Wat bijvoorbeeld met de mannen die hiervoor kiezen? Die worden volledig weg gelaten uit de discussie en moeten zich al zo vaak verdedigen. Over het fiscale voordeel, daar kan je nog over discussiëren. Maar emancipatie, studieniveau etc.

  • Reply
    Anna Maria
    23 oktober 2017 at 21:29

    Hier in Nederland is het niet heel anders, hier wordt er nu veel geroepen dat mannen en vrouwen gelijk moeten zijn. Dat we beide moeten kunnen werken, want alle vrouwen zouden dat willen. Maar ik zoek nu een job voor drie dagen omdat ik de nadere dagen voor mijn kindje er wil zijn. Zonder de drie dagen komen wij helaas niet verder, zouden wij in ons kleine huisje moeten blijven met één slaapkamer. Dus toch maar op naar drie dagen… Maar ik moet toegeven, ik ben daar ook wel aan toe, nu nog wat vinden want partime werken hier in nederland word niet gestimuleerd…

    • Reply
      Liesellove
      23 oktober 2017 at 22:03

      Is het bij jullie dan ofwel niet werken ofwel voltijds?

  • Reply
    Anoniem
    23 oktober 2017 at 22:39

    Ik hoop binnenkort zwanger te zijn van ons eerste kindje. Momenteel valt het me zonder kindje al zwaar om alles goed te doen. Ik zit er al heel lang aan te denken hoe ik dat ga doen en heb er rust in genomen dat ik minder zal werken. Maar reken maar dat er wordt geoordeeld. Niet altijd in woorden. Wel voel ik medelijden omdat ik niet fulltime kan werken… voor mij voelt het echter.meer en meer als een weldoordachte keuze. Veel herkenning in de blog en dat doet zoool deugd! Blij dat ik niet alleen ben.

  • Reply
    Jenni
    24 oktober 2017 at 12:08

    Ik ben altijd redelijk ambitieus geweest. Mijn job is een heel belangrijk aspect in mijn leven. Mama zijn ook, maar ik ontleen mijn identiteit niet volledig aan het mama zijn. Ik heb andere impulsen in mijn leven om gelukkig te zijn, om mezelf te zijn. Maar wat blijkt nu? Ik lijk vaak op alle fronten niet de persoon te zijn die ik wil zijn. De dagen waarop ik werk zie ik mijn zonen amper, om dan nog het gevoel te hebben dat ik mij minder flexibel kan opstellen dan mijn kindloze collega’s. Ik moet mij precies elke keer verantwoorden. Tegenover mijn werkgever, mijn kinderen, mezelf. Waar ben ik mee bezig, vraag ik me soms af. Ik ben altijd een grote pleitbezorger geweest van een goede work-life balance waar je je én kan uitleven in je ouderrol én een fijne, interessante job kunt hebben. Maar het evenwicht, en de erkenning is vaak zoek. Los van de maatregelen die nu genomen worden, dienen we echt onze maatschappij onder de loep te nemen. Leve het Scandinavisch model. Waarom kan je niet hooggeschoold zijn, ambitieus, en toch je kinderen op een schappelijk uur gaan halen in de opvang of school? Ben je een minder goede werknemer omdat je om 16u30 stopt met werken?
    Onderzoek wees uit dat het net hoger opgeleiden zijn die meer worstelen met de work-life balance. Als er hierin een mentaliteitswijziging komt, zullen er op termijn ook minder burn out’s zijn, lijkt me. En misschien kiezen dan ook automatisch minder mensen om thuis te blijven?

    • Reply
      Liesellove
      24 oktober 2017 at 13:32

      Ik volg je helemaal! We hebben nog zoveel werk maar helaas lijkt het niet alsof we hier snel beterschap in zullen vinden. Hopelijk kan je iets vinden om toch alles te combineren wat je wil doen.

  • Reply
    Lobke
    24 oktober 2017 at 13:56

    Alle respect voor thuisblijfmama’s Lies (ik zou het zelf niet kunnen daarvoor doe ik mijn werk te graag :-)), maar denken deze mama’s aan hun pensioen later? Toch ook niet onbelangrijk. Ik geloof meer in het Scandinavische model en in de dertigurenweek (zie Femma) die hoog op de politieke agenda zou moeten staan, want als mama’s én papa’s allebei minder zouden werken, dan komt er automatisch meer tijd vrij voor de kinderen en het huishouden. En helaas zijn het nog altijd de mama’s die een stapje terugzetten en minder of even niet meer gaan werken. Door een ander arbeidssysteem zou dit er helemaal anders kunnen uitzien…ik blijf ondertussen verder dromen 🙂
    Hier wat leesvoer voor geïnteresseerde mama’s: http://www.femma.be/nl/blog/categorie/arbeid-en-zorg

    • Reply
      Liesellove
      24 oktober 2017 at 15:06

      Ik ken echter weinig moeders die het daar moeilijk hebben dat zij een stapje terug zetten 😉 soms heb ik het gevoel dat je als vrouw niet meer mag zeggen dat je minder wil werken omdat je anders niet geëmancipeerd bent… en yup ik denk aan mijn pensioen, maar ook daar heb ik een specifiek idee over. Maar dat is absoluut geen voer voor de blogmateriaal, te saai. 😉

    • Reply
      Silke
      25 oktober 2017 at 08:57

      Hey Lobke, zaterdag was de boekvoorstelling ‘de herontdekking van de tijd’. Blij dat ik aan iemand van Femma een exemplaar mocht verkopen 🙂 Mooi stukje! Ik wou dat ik ook 30u per week kon/mocht werken …

    Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.