Personal

Beste mevrouw Rutten

Misschien had u gehoopt op een mediastorm of was u op zoek naar een kleine rel in het land der (toekomstige) ouders? Misschien dacht u eventjes niet na toen u de wereld liet weten dat vrouwen geen 15 weken moederschapsrust nodig hebben om fysiek te recupereren na de bevalling. Of misschien haalden uw kinderen u uit uw slaap?

Wat het ook moge zijn, mevrouw Rutten, van een minister verwacht ik méér, véél méér. Dat heeft zelfs niks te maken met een politieke strekking, maar vooral met gezond verstand. Twijfel niet, ik geef u geen ongelijk als u zegt dat ouders moeten kunnen kiezen. Dat ouders de zorg moeten kunnen verdelen, is eigenlijk niet meer dan normaal. Dat we dezer dagen nog steeds te gefocust zijn op rollen gekoppeld aan het geslacht en vaders vaak nagekeken worden als ze hun 10 dagen ouderschapsverlof opnemen, dat zou niet mogen zijn. Dat zij die het kind niet baren recht hebben om meer thuis te zijn voor hun kind, daar moet niet over getwijfeld worden. Tot zover ben ik het enigszins met u eens. Maar dat is het dan ook. aec42eedf24511ef0c2216db787dc97b-221 september 2015 beviel ik van mijn tweede kind. Ruimschoots na het verstrijken van mijn 15 weken “moederschapsrust” schreef ik omtrent mijn dipje. Het ging op dat moment al stukken beter, maar enkel en alleen omdat ik de juiste beslissing nam en ouderschapsverlof koppelde aan mijn “moederschapsrust.” Keerde ik na mijn 15 weken terug naar mijn werk, dan was ik ondertussen al lang gecrasht. Voor de staatskas zou dat niet bijzonder goed geweest zijn. Daarom val ik steil achterover als u zegt dat vrouwen het niet nodig hebben om 15 weken te recupereren.

Mevrouw Rutten, dat niet één ieder van ons 15 weken nodig heeft om er fysiek bovenop te komen, zal wel waar zijn. Al ben ik dan wel serieus blaasjes wijs gemaakt als men mij vertelde dat ons lichaam een jaar nodig heeft om te bekomen. Los daarvan lijkt u te vergeten dat moeder worden niet alleen een fysiek herstellen is maar verdomd zoveel meer. Dat moederschapsverlof niet echt omschreven kan worden in termen van verlof. En dat ook al kom je niet terecht in een dipje, of erger in een postnatale depressie, je mentaal gewoon moet zoeken naar een evenwicht. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat een baby van 3 maanden afzetten bij een wildvreemde behoorlijk hard is.

Verbolgen ben ik dan ook dat u dergelijk debat opent terwijl we allemaal weten dat 15 weken belachelijk kort is en we met zoveel andere pijnlijke punten zitten. Punten die hoogdringend aangepakt moeten worden. Voor u dus spreekt over een verdeling, moet er misschien eerst nagedacht worden over het uitbreiden van “moederschapsrust” en over het normaliseren van vaderschapsverlof.

Dat er heel wat vrouwen zijn die op bepaalde momenten schreeuwend naar hun werk zouden teruglopen is namelijk niet persé het gevolg van een te lange periode van “rust en verveling.”  Zij die schreeuwend willen weglopen, zijn vaak diegene die op zoek zijn naar verlossing. In mijn geval was dat verlossing van een 8-uur-aan-een-stuk-huilend-kind. Een partner die in dergelijke , moeilijke tijden kan bijspringen, doet wonderen. Niet dat ik denk dat er geen vrouwen bestaan die snel terug naar hun werk willen. Maar hoeveel van die vrouwen kiezen daar met 100% overtuiging voor? Ook al zijn we 2016, nog steeds krijgen vrouwen tijdens hun sollicitatie de vraag of ze al/nog aan kinderen denken. En zij die voor een carrière willen gaan hebben vaak weinig keuze. Genoeg mannen die staan te trappelen om haar functie over te nemen. Nietwaar?

Bovendien spreken we hier voortdurend over 15 weken maar daarmee vergeten we heel wat vrouwen die veel sneller terug aan de slag gaan. Denk maar aan zelfstandige moeders die na de geboorte van hun kind nog wat meer mogen ploeteren dan een ander of zij die door verplichte zwangerschapsbescherming na 9 weken terug aan het werk moeten. Volgens mij allemaal punten die dringender aangepakt moeten worden dan gelijk welk keuzestel ook.

Trouwens, u begint in deze discussie ook over borstvoeding en dat moeders zelf moeten kunnen kiezen, dat ze niet gepusht mogen worden. Waarom betrekt u dit dan bij deze discussie? Heeft een moeder die voor flesvoeding kiest dan minder recht op tijd bij haar kind dan een moeder die kiest voor borstvoeding? Kwestie om vooral niet te pushen hé?

Dus ja, mevrouw Rutten, voor vrije keuze en een eigen rolverdeling in het gezin. Ja voor moeders die carrière willen maken, en/of die snel aan de slag willen gaan, en vaders die huisman willen zijn. Ja voor meer aanwezigheid van beide ouders in de zorg van een kind en ja voor meer ouderschapsverlof tout court.

Maar, mevrouw Rutten, vandaag zeg ik NEEN tegen u om alle bovenvermelde redenen. Ouders hebben uw betutteling niet nodig. Voor u dergelijke nieuwtjes de wereld instuurt, denkt u in het vervolg beter twee keer na. Misschien moet u overwegen om ook eens naar de menselijke kant van uw bevolking te kijken en niet enkel naar cijfertjes? En als u dan toch naar cijfers wil kijken, sta dan eens stil bij cijfers omtrent zelfdoding in ons land, burn-outs en/of inname van antidepressiva.

U heeft duidelijk nog heel wat denkwerk te verrichten Mevrouw Rutten. Wie weet komt u op een dag zelf uit op een menselijke oplossing waarin niet gediscussieerd moet worden over wie wanneer moet/mag thuis blijven. Daar hoop ik op.

Lies!



22 Comments

  • Reply
    Miet
    14 mei 2016 at 08:55

    Groot gelijk heb je. Ik moest als zelfstandige 2keer na 8 weken terug aan de slag, ontzettend veel te vroeg was dat, temeer omdat ik telkens ook veel te vroeg geboren baby’s had en op voorhand aakbgad moeten platliggen. Ik moest dus babys die theoretisch nog maar 1 maand oud waren naar de crèche brengen. Schandalig en hartverscheurend. Bij nr 3 was ik bediende, heel wat interessanter, maar ook daar zorgde verplicht platliggen voor een inkorting van mijn 15 weken, wat is de logica daarachter? En waarom moet je 4 weken vroeger terug aan de slag als je baby 4 weken te vroeg geboren wordt? Dat babytje is niet plots 4 weken ouder, maar heeft integendeel minstens 4 weken extra zorg nodig ! Psychlogisch vond ik het ook niet te onderschatten als je plots 6 weken vroeger terug aan de slag moet dan voorrzien, alleen maar omdat je een moeilijke zwangerschap hebt met complicaties, moet platliggen en een premature baby krijgt. Niet echt een cadeau volgens mij. Er schort dus nog heel wat aan het systeem. En als je een jaar zou mogen thuisblijven, dan maken die 4 weken niet zo zot veel uitmaken, maar op 15 weken is dat een heel groot verschil. Mevrouw Rutten heeft nog heel veel werk volgens mij.

    • Reply
      Liesellove
      14 mei 2016 at 09:09

      Dat vind ik dus zo erg… Hoe zot is dat zeg een kind van 8 weken moeten achterlaten? En inderdaad bij premature kinderen is het helemaal te gek voor woorden… dan moet je al terug gaan werken tegen de tijd dat het eindelijk een beetje normaal kan lopen… ik hoop dat alle reacties op haar mededeling haar iets doen inzien!

      • Reply
        Liesbeth
        15 mei 2016 at 22:49

        Ja, dat is zot, ik kon het niet. Dan maar onbetaald langer thuisblijven. Beetje pijnlijk financieel, maar voor je kindjes toch onbetaalbaar… En potverdorie ja, mevrouw Rutten heeft nog wat denkwerk te doen. Maar het is wel een verdienste dat er over gepraat wordt…

    • Reply
      Nele
      31 december 2016 at 08:06

      Ik heb deze week exact deze woorden gebruikt. Door mijn 3 weken te vroeg geboren baby zou ik 3 weken extra moeten kunnen thuisblijven. Ik stond met mijn mond wagenwijd open toen men mij vertelde dat ik 3 weken “kwijt was” omdat mijn zoon 3 weken te vroeg geboren is (ipv 13 weken moesten we niet een beetje “geluk”gehad hebben). En dan voegden ze er van de mutualiteit nog doodleuk aan toe, dat als ik tot de laatste moment zou gewerkt hebben, mijn 3 weken kon overdragen. Olie op het vuur voor iemand die net 10 weken had platgelegen om een extreem premature baby te voorkomen.

  • Reply
    Liselot
    14 mei 2016 at 09:23

    Zo goed geschreven! En helemaal eens met jouw standpunt. Ikzelf heb 5 maanden kunnen thuis dankzij borstvoedingsverlof. Na 15 weken zou ik ook nog niet kunnen beginnen met werken.

  • Reply
    Liesbeth
    14 mei 2016 at 09:54

    Ik woon in Noorwegen. Een van de dingen die ze hier goed geregeld hebben en waarvan ik vind dat andere landen een voorbeeld aan zouden moeten nemen is het zwangerschapsverlof. De ouders krijgen ongeveer een jaar zwangerschapsverlof. Ze mogen zelf beslissen hoe ze het verdelen maar de vader moet minstens 5-7 weken opnemen. Je kunt je kind ook niet inschrijven voor een crèche voor hij 10-12 maanden is. Wel kan je natuurlijk dan een oppasmoeder vinden. Ja, dit kost natuurlijk een hoop geld, maar het ziekteverzuim later is een stuk minder.

  • Reply
    Caroline
    14 mei 2016 at 10:03

    Ik lees met ontzetting jouw stuk (Wel goed geschreven trouwens). Hoe kan een vrouw met zo’n voorstel komen! Ik ben zelf Nederlandse maar ook zelfstandige. Na de geboorte van mijn tweede ( bij mijn eerste was ik niet zelfstandig) kreeg ik helemaal geen verlof. Ondertussen is dat geloof wel beter geregeld hier maar 6 jaar geleden werd ik dus gewoon voor het blok gezet. Ik heb er toen bewust voor gekozen om een jaar niet te werken en echt bij mijn kleintje te zijn. Niet voor iedreen haalbaar natuurlijk en ik heb ook echt financieel een flinke stap terug moeten doen maar voor mij was het dat waard. Wellicht is een jaar voor veel van ons te lang maar verlof ( en meer dan de 15/16 weken die nu standaard zijn) is gewoon zo hard nodig. Is het niet voor je fysiek welzijn, dan wel voor je geestelijk welzijn.
    Ik kan er ook zo boos over worden dat blijkbaar iedereen verwacht dat elke vrouw een geweldige (top) carriere wil. Ik hoef persoonlijk niet zo nodig. Ik ben gelukkig met “gewoon” lekker werken en vooral lekker leven MET mijn kinderen. Ik zit persoonlijk niet te wachten op 60-urige werkweken en bijbehorende stress en ik denk velen met mij.
    Ook het geestelijk welzijn van de baby wordt hiermee zomaar even terzijde geschoven alsof het niets is. Een baby heeft zijn moeder zo hard nodig gedurende dat eerste jaar. Deze mevrouw Rutten heeft geen kinderen, dat kan gewoon niet. Ze heeft in ieder geval zeker geen werkend stel hersens.

  • Reply
    Stefanie
    14 mei 2016 at 10:12

    Ook ik moest als zelfstandige na 8 weken direct terug aan de slag. … Eigenlijk 7 weken want je bent verplicht 1 week voor je bevallingsdatum op te nemen. Voeg daar nog eens aan toe dat kinderopvang snel vol zit. En dat je pas een uitkering krijgt na elk “deel verlof” dat je hebt genomen…

    • Reply
      Liesellove
      14 mei 2016 at 11:28

      Ik heb wat zelfstandige vriendinnen en als ik zie wat het met hen deed… hoogdringend is een oplossing voor die situatie echt wel en dat is nog zachtjes uitgedrukt…

  • Reply
    Jongens toch
    14 mei 2016 at 11:16

    Het is inderdaad zeer triest gesteld met al hun voorstellen die er gaan door komen. Ik werk als opvoedster en tot nu mochten we stoppen van het moment dat we zwanger waren omdat we met veel lichaamsvocht in contact kwamen en regelmatig met agressie te maken hebben. Dit hebben ze dus ook terug in twijfel getrokken en vanaf september moeten we blijven werken! Ik ben blij dat ik mijn kinderen al heb maar ook heel triest voor al mijn collega’s die hun kinderen nog moeten krijgen. Ook het borstvoedings verlof word afgeschaft je kan alleen nog ouderschapsverlof krijgen maar alleen met een duidelijke reden. Gewoon om bij de kindjes te blijven geld niet meer als regel! Het is gewoon niet meer normaal precies of we Jaren terug in de tijd gesmeten worden en alles waar er jaren voor gevochten is weg!

  • Reply
    Tamara
    14 mei 2016 at 11:51

    Amen… Ik snap ook niet dat ze het altijd over 15 weken hebben terwijl het voor vele vrouwen veel vroeger is, door de job die ze doen waardoor ze minder recht hebben (zelfstandigen) of niet meer mogen werken, of door medische redenen. Ik zat in dat laatste vakje, en een paar weken voor mijn zwangerschapsverlof om was raadde de gynaecoloog me nog aan om langer thuis te blijven, gewoon onder het ziektestatuut. Stom van me, maar ik luisterde niet… ik dacht dat ik mezelf moest bewijzen, mijn werkgever en collega’s klaagden al langer dat ik een achterstand had opgebouwd (ahja, mij vervangen was niet nodig), ik was bang voor wat anderen zouden zeggen… en zoals je aangaf, stiekem hoopte ik ook dat ik me dan beter zou voelen want het ging allesbehalve goed met me… Bijna 2 jaar heb ik liggen ploeteren en dan hard gecrasht… en nu zit ik hier… probeer ik in kleine stapjes terug uit die put te kruipen, terwijl het waarschijnlijk helemaal anders had gekund…

    En waarom gaat het altijd over dat medische (al heb ik daar ook bedenkingen bij, de meesten hebben toch veel langer nodig om volledig te recuperen), maar vergeten ze het mentale?

    • Reply
      Liesellove
      14 mei 2016 at 12:27

      Ik hoop dat je stap voor stap uit die punt komt! Er gingen ons al zoveel mensen voor, nog steeds, dat daar nog steeds niks uit geleerd is… Ik word daar triest van. Ik begrijp niet hoe het zo ver met ‘ons’ is kunnen komen.

      Ik denk dat echt wel veel mensen gemotiveerd zijn om te werken en zelfs dezer dagen langer te werken dan vroeger. Maar je motivatie raak je wel kwijt als je zwaar moet inboeten in je persoonlijk leven… En idd, het is niet alleen het fysieke herstel, er is ook nog zoveel meer… dat lijkt zij duidelijk te vergeten… zonde

  • Reply
    mamadammeke
    14 mei 2016 at 16:55

    Helemaal gelijk!
    Puur fysiek was ik wel hersteld na 15 weken, als in “mijnen onderkant deed geen pijn meer, en mijn organen zaten weer op hun oorspronkelijke plaats”, maar veel verder dan dat ging het niet.
    Een veilige hechting is zooo belangrijk voor een kind, evenals 6 maand exclusieve melkvoeding, uiteraard bij voorkeur BV. Dat gaat allemaal wel als je al vroeg weer gaat werken, maar is helemaal niet zo evident!
    Maar het ergste van al, de nachten zijn bij veel mensen nog niet helemaal geweldig aan 15 weken (en bij ssommigen zelfs nog niet aan 15 maanden, maar bon :p ) dus wat als je met zo een minimale nachtrust weer verantwoordelijk bent voor belangrijke zaken, en in mijn geval zelfs mensenlevens.
    ’t Is een kieken, die Rutten. Zou die zelf wel kinderen hebben?

  • Reply
    'm(i)e'
    14 mei 2016 at 17:44

    Haar voorstel is een besparingsvoorstel en een voorstel ten voordele van werkgevers verpakt als feminisme. Ik trap er niet in …

  • Reply
    Ine
    14 mei 2016 at 20:23

    Ik werk zelf in een crèche. Bij mijn eerste zwangerschap poest ik vóór 12 weken stoppen. Gelukkig had ik toen recht op borstvoedingsverlof tot 5 maanden. Daarna nog elke dag zitten kolven op het toilet omdat er verder niets voorzien was. Mijn baby lag toen 10m verder te wenen in bed. Aanleggen was not done. Bij de tweede waren de regels veranderd; werken tot 6 maanden deze keer. Nadien ook borstvoedingsverlof tot 5 maanden én 2 maanden ouderschapsverlof eraan geplakt. Ik kon het niet over mijn hart krijgen om dat kleine meisje weer op 5 maanden naar de crèche mee te nemen. Deze keer blijven kolven tot 14 maanden. Weer op het toilet….
    Ondertussen is een collega zwanger en de regels zijn wéér gewijzigd (3e keer op 5 jaar tijd). Zij moest stoppen voor 12 weken en zou zonder ouderschapsverlof moeten terug komen op 9 weken want het betaald borstvoedingsverlof is afgeschaft…. In een crèche van het ziekenhuis nota bene….
    Ik heb het na de eerste een tijd heel moeilijk gehad (refluxbaby) en moest er gewoon tegenaan vanaf 5 maanden. Ik durf eerlijk zeggen dat ik mij nu, één extra kind en 5 jaar verder, pas weer begin te voelen zoals voorheen. Ik had heel graag een jaar na de bevalling thuis geweest met mijn baby om ons gezin op zijn plooi te laten komen.

    Ook voor de kleintjes in de crèche is het niet altijd makkelijk. Ze moeten in het ritme meedraaien of ze het nu aankunnen of niet. Om nog maar te zwijgen over het systeem van respijtdagen op de crèche….

    In september gaat mijn jongste naar school en voor mij is het tijd voor iets anders. Door al die overbodige regeltjes werk ik precies niet meer in een crèche maar in en fabriek aan de band… Dàt maken ze ervan. Niet verwonderlijk dat er zoveel ouders én kinderen met stress zijn!

  • Reply
    Chris
    15 mei 2016 at 09:53

    Ik ben geen jonge moeder meer en ik had het geluk dat mijn dochter april geboren werd en ik als leerkracht dus de grote vakantie aan mijn ‘verlof’ kon vastplakken.
    Onze zoon kwam als geadopteerde baby van een maand bij ons in juni en voor deze situatie was er gewoon geen regeling. Ik nam enkele dagen ziekteverlof en bracht hem enkele voormiddagen bij mijn moeder, de namiddag waren ‘blokverlof’ voor de leerlingen en verbetersessies voor mij. Ik had toen geen lichamelijke klachten zoals na een bevalling, maar de impact van een baby (met reflux) was even groot. Later kregen adoptiemoeders recht op zes weken ‘verlof’. Hoe het nu is, weet ik niet.
    Wat mij als oudere moeder nu verontrust, is het feit dat alle vrouwen tegenwoordig verondersteld, bijna verplicht worden om te gaan werken. Als je niet kunt rekenen op twee inkomens red je het vandaag bijna niet meer. Je wordt gedwongen om je kleine kinderen naar een crèche te brengen en je grotere kinderen in allerlei vakantiekampen in te schrijven om de zomer te overbruggen. Voor mij voelt dat als een touw dat strak om je hals getrokken wordt. Veel mensen gaan aan deze stress, deze druk kapot, zijn niet echt gelukkig met hun situatie, maar zien geen andere oplossing. Wij leven in een zogenaamd vrij land. Ik durf daar soms aan te twijfelen. Ik heb graag gewerkt en ik had het geluk dat een groot deel van mijn werk (verbeteren, voorbereiden) thuis kon gebeuren. Ik denk echter dat er heel wat vrouwen zijn die deze keuze niet zo ‘vrij’ kunnen maken.

  • Reply
    Lies
    15 mei 2016 at 12:09

    zo terecht, al jouw opmerkingen. Toen ik van nummer 3 enkele dagen voor de zomervakantie beviel (ja ik weet het, slechte planning) via een keizersnede moest ik normaal exact 9 weken later terug aan t werk, ja op 1 september dus. Een onmogelijke opdracht, gezien ik zowel lichamelijk als mentaal daar helemaal niet klaar voor was. Gelukkig ben ik in de mogelijkheid om verlof op te sparen dus nam ik nog al mijn verlof en al mijn overuren op voor ik terug aan t werk ging. Ik denk dat je voor een buikoperatie 6 weken ziekteverlof krijgt, maar als er een baby bij gemoeid is verwacht iedereen dat je na 1 dag al terug uit je bed komt en alle zorg op je neemt. Uiteindelijk ging ik na de herfstvakantie terug aan t werk en het leek nog veel te vroeg. Ons land zou beter eens kijken naar de scandinavische landen waar het normaal is dat een ouder gewoon thuis blijft voor zijn kind tot hij naar t school toe kan

  • Reply
    Barbara
    15 mei 2016 at 19:55

    Waauw, dat heb je echt heel heel heel goed geschreven!! ik zou het niet beter hebben kunnen zeggen! en kan er niks aan toevoegen 🙂 petje af!! en ik deel je mening helemaal!!

  • Reply
    Sofinesse
    15 mei 2016 at 22:21

    Ik heb even de kracht niet om te schrijven, maar wat was ik geschrokken van Rutten. En nog meer van de mensen die haar groot gelijk gaven, op mijn facebook. “Want ik was drie dagen na de bevalling alweer aan het werk en er is niks mis met de hechting van mijn kinderen” of “wie gaat dat allemaal betalen, al dat verlof”… En ga zo maar door. Geschokt, nog steeds. Door alles. 15 weken vond ik gruwelijk kort.

    • Reply
      Liesellove
      15 mei 2016 at 22:42

      Ik lees hier en daar ook zotte reacties… We leven in een rare wereld 🙁

  • Reply
    Inge
    16 mei 2016 at 22:24

    De geboorte van mijn oudste heb ik voor al mijn klanten verzwegen en ik zou het opnieuw doen, het is de enige manier om jouw eigen job veilig te stellen, jammer maar helaas …

    • Reply
      Liesellove
      17 mei 2016 at 22:10

      oh god… daar word ik toch even stil van… 🙁

    Leave a Reply