• Ik wou vandaag heel trots mijn nieuwste naaisel tonen Het
  • Jullie hadden nog het resultaat tegoed van mijn gele project
  • Het was een intense dag met vooral veel spanning voor
  • Van die weekends met een gouden randje waardoor het steekt
  • Dit kleine meisje ging vandaag wennen op school Bijna is
  • Heel soms zijn deze twee zo moe dat ze en
  • Zoals jullie misschien wel weten ben ik gek op onze
  • Hier is hij dan toch een deeltje van mijn Sirocco

Subscribe to our Mailing List

Get the news right in your inbox!

– Hi daar! –

Not all who wander are lost! En al zeker niet als je dit met je gezin doet. Op Liesellove neem ik je mee in de zotte, soms grappige, maar vooral echte verhalen van een moeder van vier. Een moeder met duizend en één interesses maar vooral eentje die de wereld wil verkennen. Welkom op mijn wonder(lust)plekje! Lees meer

– Mijn boek –

Ik ga op reis en ik neem mee... de kinderen!

– Subscribe & Follow –

– Achter de schermen –

  • Dit kleine meisje ging vandaag wennen op school. Bijna is het haar beurt en toont het me hoe snel twee jaar en een half kan gaan. Ik kan haar geboorte herinneren alsof het gisteren was en toch zijn we al zover. Het kalmeert mijn onrustige ziel, op een manier. Het jarenlang wachten op een boodschap van al dan niet genezing stemt me vaak triest. Maar jaren gaan ook snel dus probeer ik in het moment te leven en me vast te klampen aan het mooie van elke dag. Dat ik niet meer ben wie ik was is ondertussen wel duidelijk en dat het moederen me soms ongelooflijk confronteert ook. Ik doe het niet zoals ik zou willen, op de manier waar ik van droom. Het valt me zwaar, alle rollen met de ziekte te combineren. Niet te veel te willen hopen op tijd die snel voorbij gaat want eigenlijk weet ik diep in mezelf dat ik wil koesteren. Een mix aan gedachten en emoties aan de vooravond van een nieuwe controle. Het is dus niet zomaar dat ik stilsta bij tijd en wat de ziekte met me doet. De controles blijven me zwaar vallen. Na twee maand behandeling heb jk het stilaan gehad. Vervloek ik de wekker die om 12 uur elke dag afgaat voor de pillen. Pillen die mijn lichaam nodig hebben, zonder maakt het zichzelf ziek en kapot.  Het blijft hard en ook al leef ik een normaal leven. Alles is anders. Ik ben anders, voor altijd. Mezelf beschermen tegen het gevecht met de tijd, tegen mijn soms donkere gedachten en de woede dat mijn lijf mezelf ziek maakt en zoveel afneemt. Maar de stappen die mijn meisje maakt, dat nemen ze niet meer af. Voor haar bijna een grote stap, hopelijk zet ik die morgen ook. ❤️#levenmetchronischeleukemie
  • Heel soms zijn deze twee zo moe dat ze en direct slapen, en de hele nacht in hun bed blijven, en niet vroeg wakker zijn, en ik dan ook nog een foto van deze schattige kopjes kan nemen. Soms hé, heel soms. 😍😅
  • Van die weekends met een gouden randje, waardoor het steekt omdat het voorbij is. 😭 #efteling #eftelingpark
  • Hier is hij dan toch: een deeltje van mijn Sirocco. Een volledige foto in het vierkantje laten passen lukte mij niet. Ik denk ook al twee uur na over posten of niet. Hoe zot dat ook moge klinken? Door deze foto’s ben ik plots uit balans geraakt en weet ik ff niet meer wat ik goed vind en wat ik eigenlijk überhaupt wil. Ik weet best dat deze foto’s niet lelijk zijn en ik ben echt mega blij met mijn nieuwe jumpsuit. Maar ik ben niet klaar om te aanvaarden wat de ziekte met me doet. Wat ik ondertussen wel geleerd heb is dat ik moet kiezen. Want zo lang ik probeer de oude Lies te zijn, zal ik op mijn fysieke grenzen botsen. Niemand kan me vertellen als de oude versie van mezelf ooit terug komt maar daar kan ik niet op wachten. En daarom toch deze foto’s, waar ik zelf veel moeite mee heb. Omdat mezelf verstoppen geen zin heeft, het naaiproces wel heerlijk was en ik gigantisch blij ben met het resultaat. ✂️
.
Patroon: #siroccodeeranddoe @deer_and_doe_patterns
Stof @destoffenkamer 📸 @isabelledelaere
  • Ik wou vandaag heel trots mijn nieuwste naaisel tonen. Het was namelijk eeuwen geleden dat ik nog zo genoot van de tijd dat mijn naaimachine en ik samen doorbrachten. Het resultaat is echt schoon en dat durf ik zelf zeggen. Maar toen ik op het punt stond de foto te posten keek ik naar mijn gezicht en was er toch een krak vanbinnen in mezelf. Misschien ziet niemand het maar ik wel. De bleekheid, de sporen die de vermoeidheid nalaat in mijn gezicht, de sparkel die ik mis en mijn haar... Jij ziet het niet maar ik wel, hoe het verdorie zo is uitgedund en ik bang ben dat het nog erger wordt. Het is absoluut belachelijk dat ik een punt maak van mijn haar. Ik haat het en ik haat het dat ik, ik niet meer ben. Vaak ben ik vol vechtlust en positiviteit. Maar de laatste dagen, ondanks goed nieuws donderdag, is het back to reality en ik kan er mij zo verschrikkelijk moeilijk bij neerleggen. Alles in mij wil vechten maar ik ben moe. Zo verschrikkelijk moe. Twee maanden al en ik heb geen idee hoe lang nog. Zal ik genezen of niet? Zal ik ooit nog dezelfde zijn? Zal ik fysiek ooit nog kunnen wat ik ooit kon? Zal... Duizend vragen, duizend mogelijke scenario’s. Het enige wat ik echt weet is... Ik ben moe. CML, ik ben je moe.
  • Jullie hadden nog het resultaat tegoed van mijn gele project deze zomer. Door gekende omstandigheden duurde het even en zagen sommigen het resultaat al via stories of op de website van @a_digital_story maar hier is ie dan: ons knalgele klimrek. 😅 We kochten een oud exemplaar op en gingen aan de slag met verf van @colora_de_verfwinkel Identiek aan het geel dat we al in huis hebben, want ze kunnen dat tegenwoordig perfect meten ofzo. Ik ken er niks van maar bon ik ben vooral ongelooflijk blij met deze eyecatcher in huis. Goed voor dagelijks veel speelplezier. Nu nog bedenken hoe we Estelle daar gaan van afhouden want vaak staat ook zij al half te bengelen aan het klimrek. 🙈 P.s.: onder het klimrek ligt altijd een mat voor de veiligheid. 😅😅😅

Follow @liesellove.be

– Reisnieuws –

– Het archief –

×