Personal

Echt naar elkaar kijken

Wie me een beetje volgt, weet dat ik met duizend en één dingen bezig ben. Naast mijn gezin is er zoveel meer. Vaak krijg ik de vraag hoe ik dat allemaal doe. Soms zelfs met een zweem van jaloezie. De opmerking, “Ik doe zoveel nog niet met één kind in huis” hoorde ik de afgelopen maanden tientallen keren. En het klopt, ik ben een bezige bij.

Vandaag wil ik echter niet vertellen over hoe ik dat doe, want iedereen kan wat ik kan. Er zijn geen speciale middeltjes voor en wat ik doe is eigenlijk helemaal niet zo speciaal. Ik ben van nature uit een bezige bij die altijd allerlei plannetjes bedenkt. Te lang ‘stil zitten’ is niks voor mij. Ik kan erg genieten van rust maar ’t mag echt niet te lang duren. Het gebeurt wel vaker dat ik ’s nachts wakker word. Kriebels of spanning in mijn buik omdat ik aan iets nieuws denk. In bed kruipen en niet kunnen slapen omdat er zoveel dingen door mijn hoofd malen, dat kom ik wel vaker tegen.

Misschien ben je wel niet zo en dan vind ik dat je jezelf gelukkig mag prijzen. Meer rust in mijn hoofd vinden, dat zou echt welkom zijn. Maar doordat het bij mij nooit stil staat, verzet ik bergen werk. Soms teveel werk. Maar weet dus dat ik er best wel wat voor over zou hebben als ik me eens wat meer lui in de zetel zou komen vleien.

Vaak kijken we naar elkaar alsof we het ander zijn leven willen leiden. Ik begrijp dat wel. Social media toont echt niet alle kantjes aan ons leven. Hoe transparant ik ook ben, wanneer ik tranen met tuiten huil of in zak en as zit, dan zie je mij geen filmpjes posten. Dus toen ik vandaag een halve zenuwinzinking had dacht ik, hier moet ik iets over schrijven. Want vandaag zie je op mijn Instagram hoe ik een nieuwe blouse heb genaaid. Hoe ik straks nog leuke dingen ga doen en hoe ik wederom veel te laat in mijn bed zit. Alsof ik geen slaap nodig heb.

Ik doe niet meer dan een ander op een dag, misschien net wel minder. Want ik slaap héél erg weinig en dat is iets waar geen jaloezie voor gevoeld moet worden. Oké, het is fijn als je niet veel slaap nodig hebt. Behoor ik tot die categorie? Nopiedopie. Slaap ik weinig? Yes, héél erg weinig. Ondertussen ben ik blij als ik aan nachtjes van vijf uren kom. Minder is sowieso nefast voor mijn functioneren. Meer is deugddoend maar dat komt tegenwoordig nog maar zelden voor.

Ben ik dan niet moe?

Ik ben doodmoe. In een soort waarbij je vaak denkt: ‘Ik ben op.’ Soms wanneer ik heel erg over mijn toeren ben, fluister ik tegen mezelf: ‘Ik verdrink.’ Zo voelt dat soms die verschrikkelijke vermoeidheid. Of ik stuur berichtjes naar manlief: ‘Ik kan niet meer.’

Het is een blogbericht van wederom enorm tegenstellingen. Ik doe veel, bedenk eindeloos veel en echt rustig in mijn hoofd is het nooit. Tegelijkertijd snak ik naar slaap. De twee zijn moeilijk te combineren. Slaap ik veel, dan neemt de onrust in mijn hoofd teveel toe. Slaap ik te weinig, dan neig ik naar iets depressiefs. Iets wat ik niet wil zijn. Ik balanceer dus op een dunne koord. Eentje die misschien wel elk moment kan knappen.

Laat je dus niet misleiden door al het werk die ik verzet. Vorm geen oordeel als je ziet dat ik om 12 uur ’s nachts nog wakker ben. Besef dat ik naast moeder van vier kinderen ook nood voel om nog iets anders te zijn. (En dat is oké.) Dat dat andere ook zijn plaats het krijgen. Of het koord was al lang kapot.

P.s.: ik wil meer van jou en jij wil meer van mij dus dat maakt ons gelijk!

Ik schrijf dit niet om tips of medelijden te krijgen. Het is geen schreeuw om hulp. Ik weet perfect hoe de vork hier in de steel zit en hoop de broodnodige energie en rust te vinden op reis. (cfr. reizen doet iets met me wat ik hier ter plaatse nog nooit heb gevonden/onderovnden) Ik wil er alleen wel over vertellen. Omdat de zweem van jaloezie voor al mijn zogezegde energie niet nodig is.

We moeten echt naar elkaar kijken en zien dat we allemaal onze dingetjes hebben. Kan jij na zo een korte nachten enkel maar Netflixen? Dan zou ik zeggen: je hebt groot gelijk. Ik wou dat ik deze middag mij in mijn zetel had gevleid en de raad van manlief had opgevolgd: rust! Helaas, ’t zit niet in mijnen aard. Ik typ dan liever in mijnen zetel een blogbericht of ik werk aan mijn toekomstplannen. En Netflixen doe ik ook maar meestal tot een kot in de nacht dan.

Ik bedoel maar, we doen allen ons ding. Zo goed mogelijk. We botsen allemaal op problemen en moeilijkheden. Denken dat het aan de andere kant groener is, dat is eigen aan ons. Weet alleen dat het niet groener is of donkerder. Het is misschien anders en dat vat het samen. Onszelf vergelijken is echt niet nodig. Dat gezegd zijnde, ik ga nog wat scrollen op Instagram en denken hoe al die moeders het beter doen dan ik. De aard is sterker dan het beestje hé! (Of hoe je van zijn leven niet naar je eigen raad kan luisteren.) Adios’kes!

P.s.: ik wil meer van jou en jij wil meer van mij dus dat maakt ons gelijk!



6 Comments

  • Reply
    maya
    22 februari 2019 at 09:16

    Wat goed dat je hier over schrijft, het is zo enorm herkenbaar. Ik kan echt totaal niet tegen weinig slapen en zeer waarschijnlijk staat er straks weer een periode met zeer weinig slaap voor de deur hoe hard ik ook duim dat dit meisje wel slaapgenen meekrijgt. Niet slapen is echt waardeloos en ik voelde me daarin zo enorm alleen, alsof ik de enige ooit was die dat gevoel kende. Je stuit ook op zoveel onbegrip. Ik heb altijd veel in mijn hoofd en loop over van de ideeën waar ik soms ook echt knettergek van word, heb stil zitten keihard nodig maar kan het niet. Als ik niet slaap draait mijn hoofd overuren maar komt er weinig meer uit mijn handen behalve het echt noodzakelijke. Los van dat alles heb ik toch enorm bewondering voor hoe je het allemaal doet. En daarom volg ik je enorm graag. Oh ik hoop echt voor jou dat je meisje de nachten goed gaat gebruiken zodat jij dat ook kan en ik hoop voor mij dat mijn meisje niet zo gaat zijn als de vorige drie 😉 Hou vol.

  • Reply
    hanne
    22 februari 2019 at 09:56

    Het lijkt wel of dit door mij geschreven is, zo herkenbaar! Al moet ik wel zeggen dat ik, na jaren voorthollen, afgelopen jaar een rustpunt bereikte. Door samenloop van omstandigheden vielen een aantal activiteiten weg, dus kwam er tijd vrij. In eerste instantie werd die in mijn hoofd al volgeduwd met nieuwigheden, tot ik op vakantie een knop leerde omzetten. Een knopje dat ik voordien nog nooit tegengekomen was: de rustknop. Ik leerde mezelf te zetten en meer van dingen te genieten. Van de traagheid, van het lezen van een boek, van het staren naar de maan en sterren. Dingen die er vroeger ook waren, die ik wel opmerkte, maar er gewoon niet de tijd voor nam om erbij stil te staan. Ook werkte ik aan mijn bioritme. 20 jaar als verpleegkundige, nefast voor je slaappatroon. Ik verplichtte me om te slapen (gelukkig zijn mijn kinderen al wat groter). En sinds een tijdje voel ik me een hele andere mens.
    Dus geniet van je snelheid, van alles wat je doet, van je weinig slaap, maar vergeet zeker niet af en toe te genieten van traagheid en rust.
    x

  • Reply
    Herkenbaarheid troef
    23 februari 2019 at 13:53

    Heel dit verhaal is vreselijk herkenbaar, van begin tot eind, letter voor letter.

    Nu ben ik thuis met een burn-out.

    Ik herken heel erg veel alarmsignalen in jouw verhaal, maar ik weet uit ervaring dat goede raad niet gehoord wordt als je in zulke fase zit, dus ik begin er niet aan. Misschien, heel misschien vergis ik me wel (hopelijk).

    Mooie blogpost, maar wel eentje om over na te denken.

    Groetjes en knuffel

    • Reply
      Liesellove
      24 februari 2019 at 15:04

      Ik besef wel dat ik moet opletten want zoals ik bezig ben lukt het niet. We zien wat de reis brengt en hoe ik het erna aanpak. 😅

  • Reply
    Anneke
    25 februari 2019 at 12:23

    Wat jij hier zo beschrijft heb ik jaaaaaren gedaan. Doordoen, voor mezelf èn (vooral) voor anderen. Want het is wie ik ben. Geen zittend gat en een hoofd vol met vanalles en nog wat. Tot een paar maanden geleden dan… en tot ik serieus werd geconfronteerd met mezelf en het feit dat ik mezelf constant aan het voorbijlopen was. Want ‘it’s who I am, right?’
    Dat gevoel van ‘ik verdrink’ werd alleen maar sterker en sterker en ik kan je nu al zeggen: er komt een dag dat je echt verdrinkt. Al hoop ik uit de grond van mijn hart dat het bij jou dan anders mag zijn 🙂 Les nummer 1 dat ik heb geleerd: ook al heb ik misschien geen zittend gat, ik moet mezelf toch af en toe verplichten stapjes terug te nemen. En dat doe ik. En na nog maar korte tijd pluk ik er al de vruchten van.
    Moraal van heel mijnen shizzle hier: misschien toch maar eens naar uwen vent luisteren 😉 (Ook al doen we da natuurlijk niet graag 😉 )

  • Reply
    Katrien
    26 februari 2019 at 10:38

    geniet nu maar eventjes eerst van jullie prachtige reis ! even batterijen opladen !

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.