Personal

Een aftellen van… My week, My pictures

Schermafbeelding 2016-03-20 om 19.20.50My week, my pictures Instagram Liesellove Schermafbeelding 2016-03-20 om 19.21.12Deze week geen standaard-overzicht van mijn week. Niet dat ik geen vijf toffe foto’s kon maken, niet dat ik geen vijf dingen weet te vertellen, maar afgelopen week was er eentje anders dan het afgelopen jaar. ’t Is te zeggen, anders in mijn hoofd want ik deed mijn dagdagelijkse routine en had zeeën van tijd.

Wat er dan zo anders was?

’t Besef kwam binnen, dat ik binnen drie weken terug gewoon aan het werk ben. Meer dan een jaar was ik thuis. Dat ik me nooit verveeld heb, daar sta je allicht niet van te kijken. Dat ik genoot van de tijd voor Axelle en Baptiste, behoorlijk logisch. Spijt dat we de beslissing om te stoppen met de shop niet wat sneller maakten, zit er ook wel bij. De eerste maanden van kleine man zijn leven waren heftig op alle gebied. Het gevoel er niet zo van te kunnen hebben genieten (doordat ik heel snel terug de webshopdraad oppikte)  is groot en daar heb ik op de één of andere manier spijt van. Al deden we wel een inhaalbeweging de laatste weken.

Alvast, sinds vorige maandag ben ik gestart met een aftelling in mijn hoofd. Elke dag flitst het wel eens door mijn gedachten, binnen zoveel dagen heb ik mijn laatste vrije dag, binnen zoveel dagen is het mijn eerste werkdag, binnen zoveel dagen zit mijn eerste werkweek er al terug op… Je mag me niet verkeerd verstaan. ’t Is niet dat ik nooit meer wil werken, integendeel. Mijn job doe ik echt wel graag, alleen, het herstarten op mijn werk staat ook gelijk aan het afsluiten van een tijdperk. Een tijdperk waarin hij en ik dagen alleen doorbrengen: samen soezen in de zetel, samen eerste dingen meemaken… Dat zit erop en dat doet mij wel iets.

Bovendien kon ik de afgelopen drie maanden Axelle elke dag naar school brengen en halen, zonder dat er opvang aan te pas kwam. En ook al heb ik een groot vertrouwen in de mensen van de opvang en doen zij dat met een warm hart, mijn hart heeft het er moeilijk mee. Haar ’s morgens vroeg op school afzetten en haar zelden net na school kunnen oppikken, daar voel ik me een beetje een slechte moeder door. En geloof me, mijn hoofd weet het best wel, dat ik daardoor echt geen slechte moeder ben, maar mijn hart… tjah dat protesteert…

Dus vraag me de komende twee weken niet als ik het zie zitten, laat me gewoon nog even genieten van die laatste dagen en binnen drie weken mag je het vragen. Dan vertel ik je allicht dat het opnieuw werken fijn is en me eigenlijk best deugd doet. Maar voor nu, nog een beetje treuren en alleen maar moeder zijn…

Benieuwd naar jullie ervaring hiermee? Ben je zoals ik een moeder die bijzonder veel moeite heeft hiermee? Of ben je een moeder die niet kon wachten om terug te werken? Sta jij erbij stil dat je kinderen in de opvang moeten blijven of voelt dat eerder aan als normaal? En hoe gingen/gaan jullie met al die emoties om?



17 Comments

  • Reply
    (Unique) Marieke
    20 maart 2016 at 19:59

    ♥ hartjes voor jou … je bent echt een topper (van een mama) .. echt, be proud!
    en veel succes!

  • Reply
    Hilde
    20 maart 2016 at 20:02

    Ik ben absoluut een moeder zoals jou. Eentje van de soort die tranen met tuiten huilde op de vooravond dat ze terug moest beginnen. Wij beslisten wel na de geboorte van ons tweede kind dat ik (tijdelijk) zou stoppen met werken. Ondertussen telt ons gezin 4 kinderen en is de jongste net 2 en ben ik nog steeds thuis. En ook dat is niet altijd makkelijk. Soms mis ik de sociale contacten wel die je hebt als je uit werken gaat. Maar ik deed in tussentijd al wel wat vrijwilligerswerk en dat was ook wel fijn. Ik hoop dat opnieuw te kunnen doen als ook de jongste naar school gaat. Tot die tijd lijkt me dat nog niet helemaal haalbaar. Ik heb nu – na 2 jaar – pas het gevoel dat het weer begint te lopen op huishoudelijk vlak. Dat wil ik nu graag even zo houden 🙂

  • Reply
    tamara
    20 maart 2016 at 20:15

    Zo herkenbaar… vorig jaar (OMG al een jaar) terug begonnen na geboorte van de tweede. Eigenlijk vrij gelijklopend met jou situatie want oudste ging toen 2 maand nr school en moest dus plots ook naar opvang en was 11 maand thuis geweest. Langs de ene kant miste ik wel mijn werk en vooral het contract met ‘grote’ mensen maar die periode met mijn schattekes komt nooit meer terug (een derde staat hier niet meer op de planning 🙂 ) wij hebben het draagbaar gemaakt doordat papa uren veranderd heeft zodat hij ma di en donderdag om 4u ad school staat en ze dus niet naar de buitenschoolse opvang moet, mama werkt nu 4/5 en is thuis woe en om de 2 weken op donderdagmiddag (compensatiedag). In mijn hart vind ik soms dat ik ze nog te weinig zie zeker omdat ze al om 18u30 gaan slapen maar die woensdag maakt het voor mij dragelijk. Ik hoop vanharte dat je een voor jou dragelijk ritme vind. Geniet nog maar met volle teugen de volgende dagen!! Lieve groetjes!

  • Reply
    Sabrina
    20 maart 2016 at 20:47

    Met een zoon van 4,5 en dochter van 1,5 heel herkenbaar verhaal. Ik heb het er dagelijks moeilijk mee. De kids uit bed sleuren naar dz opvang en de crèche. S avonds pas thuis om 6:15u en om half 8 liggen ze er al in. Het maalt in mijn hoofd maar een oplossing heb ik jammer genoeg niet

  • Reply
    Celine
    20 maart 2016 at 20:52

    Heel dubbel bij mij. Enerzijds ben ik echt niet gemaakt om thuis te zitten. De constante zorg voor de kinderen, ik werd er een beetje gek van. Ik zie ze doodgraag maar alle energie werd precies uit mij gezogen. Allicht ook de combinatie van pittige eerste weken van Ellie én Joanna die een moeilijke start kende op school en dus meer thuis was dan weg. En ook onhandelbaar was. Ik kon er echt niet van genieten, erg jammer. Ik keek er dus eigenlijk wel naar uit om terug te starten. Nu Ellie is uitgegroeid tot een droombaby en Joanna ganse dagen naar school kan en terug aangenamer is, zou ik wél terug meer thuis willen zijn 🙂 Maar wil ook niet direct al mijn ouderschapsverlof opgebruiken, ik heb al een maand genomen om thuis te kunnen zijn tot Ellie 14 weken was.
    Ik ben wel blij dat ik enkele weken voor de bevalling nog wat tijd voor mezelf heb genomen. Was thuis vanaf 32 weken maar dat is niks vergeleken met jou. Meer dan een jaar vind ik wel heel lang, dan lijkt de stap om terug te werken inderdaad erg groot. Je had natuurlijk de webshop, dat scheelt 😉

  • Reply
    Evy
    20 maart 2016 at 21:26

    En vooral, ik wil plots nog zoveel doen!!! Ik keek er zo naar uit om niet meer alleen mama en huisvrouw te zijn, maar nu het zover is wil ik de tijd toch graag nog even (een paar maand of zo 😂) stil zetten…

  • Reply
    Evy
    20 maart 2016 at 21:27

    Moehaha, dat tekeningske bij de reacties 😂

  • Reply
    Dana
    20 maart 2016 at 21:45

    Ik zit in hetzelfde schuitje als jij. Na meer dan een jaar start ik ook binnen drie weken opnieuw. Je gevoelens zijn ontzettend herkenbaar en ik voel me exact hetzelfde! Ik kan ook niet geloven dat ik dit fantastische tijdperk moet afsluiten en mn twee schatten zoveel ga moeten missen! Het is dubbel maar aan alle mooie liedjes komt een eind zeker? 😊 veel succes!!!

  • Reply
    Vlijtig.liesje
    20 maart 2016 at 22:07

    Ik heb het er bij Alexander ook moeilijk(er) mee gehad. Misschien speelde het besef dat het ons laatste kindje zou zijn, wel extra mee. Het enige wat je kan doen is genieten van elkaar denk ik. En gelukkig stopt dat niet eens je weer gaat werken. Geniet van je laatste weekjes exclusiviteit!

  • Reply
    Evelien
    20 maart 2016 at 22:47

    Sinds Kate naar school gaat, werk ik 4/5 met ouderschapsverlof. Als ik dan nog wat schuif met mijn uren kan ik ze alle dagen brengen net voor school begint en ze twee namiddagen gaan halen als de school stopt. Dat scheelt voor mij toch al veel qua gevoel. Veel succes ermee!

  • Reply
    hanne
    21 maart 2016 at 00:18

    Bij Noor was ik na 7 maanden nog niet klaar om terug te gaan, bij Ella was ik na 3 maanden terug op mijn werk en ik genoot van de sociale contacten. Ik ben blij dat ik telkens kon terugvallen op een leuke onthaalmoeder, een toffe school, een super naschoolse opvang, … En dat maakt het natuurlijk allemaal makkelijker om mijn meisjes achter te laten.
    Geniet er nu nog van, en geniet binnenkort ook terug van je werk. Er is niks fout mee om hiervan wakker te liggen, maar je gaat merken dat het allemaal in orde komt.

  • Reply
    ingdingske
    21 maart 2016 at 07:24

    Met een kleine kabouter van 3in het instapklasje en een meer dan fulltime job is het een zelfde gevoel hier…schipperen tussen job en kleine man, huishouden, je partner en proberen jezelf id draai niet te verliezen. Een oefening en soms hang je ns tegen de muur maar ach als er zoveel andere mama ’s dat kunnen…maar soms wel jaloers en dan zou ik ook op n doordeweekse dag ns achter de naaimachine willen zitten ipv s avonds nog snel snel en weer veel te laat. Geniet er nog van en succes!

  • Reply
    Sheena
    21 maart 2016 at 08:08

    Ik ken dat gevoel nog goed, dat plots constant beginnen aftellen terwijl je liever niet zou aftellen…. ik vond die periode eerlijk gezegd vervelender dan de eerste werkweek terug 😉
    Toen ik na ons tweede kindje weer ging werken viel alles weer heel snel in de plooi. Ik heb wel het geluk dat mijn ouders onze oudste na schooltijd kunnen opvangen, dan voel ik mij toch wat minder ‘schuldig’. Ik heb toen ook beslist om 4/5de te gaan werken en de woensdag met de kinderen maakt veel goed 🙂

    • Reply
      Liesellove
      21 maart 2016 at 08:45

      Hier lossen we het ook wel zo op en dat zorgt inderdaad voor een minder slecht gevoel, de opvang op school zal momenteel toch beperkt blijven (al weet ik dat ze er graag is)

  • Reply
    Tamara
    21 maart 2016 at 09:26

    Ik ben 8 weken na Giel’s geboorte terug gaan werken, en dat verliep goed. Ik merkte dat Giel op een hele goede plek terechtgekomen was waar hij met veel liefde verzorgd werd. En dankzij de uitgebreide dagelijkse nota’s in het heen-en-weer boekje en de babbeltjes bij het brengen of halen voelde ik me toch voldoende betrokken. Hij had daar echt een tweede thuis en in een heel moeilijke periode zijn zij echt heel belangrijk voor ons geweest en daar zal ik hun altijd dankbaar voor zijn.

    Ongeveer sinds Giel naar school gaat, ben ik thuis, en kan ik hem dus altijd brengen en halen en meestal ook ’s middags thuis laten eten. En dat is natuurlijk ook heel leuk. Voor hem, omdat hij veel tijd heeft om met mij te spelen en te praten, omdat hij ’s middags en om 15u30 even tot rust kan komen na de drukte van school, en ook voor mij omdat er geen gejaag is, en ik meer aanwezig ben… en toch… soms merk ik dat hij nu meer moeite heeft met die enkele keren dat ik er niet ben… hoe meer ik er ben, hoe moeilijker het is voor hem als ik er niet ben… als ik 20min voor slaaptijd vertrek naar het naaikaffee vindt hij dat lastig… en zelf vind ik het soms moeilijk dat ik “alleen maar mama ben” (zonder oordeel naar mama’s die bewust thuisblijven, want als dat je ding is, super!), zou ik toch meer willen… maar het kan nu even niet.. achja, aan alles zijn goede en minder goede kanten, zeker?

  • Reply
    Anske
    21 maart 2016 at 21:54

    Super mooie foto’s!
    Hier was het de eerste weken terug aan het werk even heel moeilijk. Ik wil je niet ontmoedigen maar het liep even moeilijk qua planning. We waren ons ritme duidelijk even kwijt. Maar ik leerde dat je niet moet paniekeren na 2 weken (wat ik aanvankelijk dus wel deed 🙂 )
    Maar tijd zorgt voor een nieuw ritme waarbij je geniet van de leuke momenten, vloekt om wat je mist, terug vrouw bent op het werk (in plaats van mama) en lacht met elk snoetje dat je kleintje trekt 🙂
    Ik kreeg op mijn blog veel raad en dat deed me deugd 🙂
    En ik leerde: het komt allemaal wel goed 🙂

  • Reply
    Jo-Lynn
    26 maart 2016 at 14:58

    Dé oplossing om het leed wat minder te maken: ouderschapsverlof opnemen. Ik ben nu sinds september in halftijds ouderschapsverlof en dat vind ik zalig! Vorig jaar ben ik terug fulltime aan de slag gegaan en dat heeft me echt doen inzien dat ik daar niet gelukkiger van word. Oké, je verdient meer als je fulltime werkt, maar geld is zo relatief, zeker in tijden zoals vandaag. Onze kindjes blijven niet klein en hulpbehoevend, dus lijkt het me maar normaal dat ik nu de tijd neem om er voor hen te zijn.

  • Leave a Reply