Personal

Een ‘alles-overvallend-en-overschaduwend-verdriet’

Geen paniek, geen nood, u hoeft niet te ontvolgen… Deze blog wordt er echt geen over politiek, wereldgebeurtenissen en weet ik veel wat. Maar, toch moet u mij vergeven, dat deze post wederom over dinsdag gaat.

Want ik kan schrijven over één van mijn nieuwste maaksels of over het boek ‘Inspiratie voor Creatie’ waar ik iets uit gemaakt heb. Nog hele verhalen te vertellen over de eetgewoontes van mijn kinderen en over mijn moedergevoelens, die nu ik bijna terug ga werken, mij een verwarrend gevoel geven. ’t Is alleen dat het nog niet gaat. quota pray for brussels aanslagen Sinds dinsdag heb ik namelijk het gevoel onder een stolp te zitten. Ik voel dingen die ik moeilijk kan plaatsen. ’t Is niet dat ik nu extreem angstig ben. Zoals altijd zal ik proberen de dingen te doen die ik wil doen, die voor mij gelijk staan aan leven. De kans dat ik omkom door een auto-ongeval is zoveel groter dus die knop draaien we om. Al geef ik toe dat het concept ‘aanslag’ nu in mijn achterhoofd zit opgeslagen en allicht in de toekomst af en toe eens zal komen spoken, als ik op een concert sta, een grootstad bezoek of op de metro zit. Alleen, ik geloof dat ik veerkrachtig genoeg ben om daarmee om te gaan en desondanks gewoon zal leven.

Echter, een ‘alles-overvallend-en-overschaduwend-verdriet’ is aanwezig in mijn hart. Fysiek uit het zich door een spanning op mijn borst en vooral veel tranen. Het lijkt alsof ik ze niet kan stoppen. Tranen wanneer ik beelden van de gruweldaad zie maar ook tranen als ik naar beelden van samenkomsten kijk om samen te rouwen. Tranen wanneer ik bewust naar muziek luister en tranen wanneer ik onderweg ben naar vrienden en familie.

Sommigen zullen mijn gevoel misschien omschrijven als hysterie, en dat doen ze dan maar. Want inderdaad ik was geen slachtoffer van de aanslag en gelukkig zijn al mijn geliefden veilig. Dus misschien moet ik niet teveel neuten en gewoon maar doorgaan. En echt waar, ik zal doorgaan maar geef me alsjeblieft even de tijd om te huilen.

Om alle mensen die nooit meer terug naar huis keren,
Om zij die hun geliefden nooit meer zullen kunnen omarmen,
Om zij die hun leven terug zullen moeten opbouwen na het meemaken van deze gruwel,
Om de haat die dezer dagen nog maar eens erg zichtbaar werd en wordt,
Om de kotjesdenkerij,
Om de debatten waarin men op zoek gaat naar de ‘schuldige.’

Maar ook om de solidariteit en verbondenheid,
Om de sterkte van de mens,
Om de liefde en de warmte,
En om de hoop…

Hoop dat er ook voldoende goeds op aarde is,
Hoop op een betere wereld,
Hoop op verandering…



14 Comments

  • Reply
    Miss Pixie
    24 maart 2016 at 10:53

    Ik begrijp je helemaal Lies, zit hier met hetzelfde. Precies alsof ik verdoofd ben… Ook al was je er niet dichtbij, je hebt het recht om tranen te laten rollen en om verward te zijn.
    Dikke knuffel ♡

  • Reply
    Kate Creatief
    24 maart 2016 at 11:26

    Ik voel hetzelfde… zelfs vandaag nog… en tranen mogen hé 😉 Knuffels.

  • Reply
    Joni
    24 maart 2016 at 11:49

    Jij beschrijft perfect hoe velen onder ons zich voelen denk ik.
    Ik kan zelf ook niet zeggen dat ik erg angstig ben, maar ik ben ook niet gerust.
    Deze gevoelens zet je ook zomaar niet ‘uit’ of opzij. Tranen mogen. Knuffel x

  • Reply
    Christine
    24 maart 2016 at 12:44

    Zelfde gevoel – net of je onder een stolp zit !
    Werk in de omgeving van de aanslag in de metro, maar was gelukkig niet op kantoor in brussel, dinsdag:! we mogen deze week van thuis uit werken, maar het blijft onwezenlijk, raar, chaotisch …
    Veel liefs !

  • Reply
    Ilse
    24 maart 2016 at 12:51

    Even huilen en alles laten bezinken moet ook. En hoop moet en zal er altijd zijn.

  • Reply
    Mieke Augustyns
    24 maart 2016 at 13:55

    Lieve Lies, hier ook ontreddering, niet zo veel tranen, maar een heel vreemd gevoel. Ik begreep nooit goed wat ze bedoelden met ‘collectief verdriet’, nu weet ik het wel, denk ik xxx

    • Reply
      Liesellove
      24 maart 2016 at 18:26

      Helaas begrijp ik dit nu ook als nooit te voren…

  • Reply
    Caroline
    24 maart 2016 at 18:17

    Ik denk dat het juist goed is om nu te huilen. De dag dat we niet meer huilen is de dag dat we niet meer voelen. En we MOETEN blijven voelen dat dit niet okee is. Ik denk dat het collectief verdriet ons hier doorheen sleept. Ook wij in Nederland huilen met jullie mee, zelfs nu, als ik dit schrijf.

    • Reply
      Liesellove
      24 maart 2016 at 18:28

      Ik heb me zelden, eigenlijk nog nooit, zo gevoeld… ook al had ik al wat verdriet in mijn leven… zo raar… deze middag kwam ik in Gent en botste ik op een krijttekening onder de ‘schapenstal’ en ik trok het niet meer… het lijkt zo onwerkelijk… echt bizar

  • Reply
    Annemie
    24 maart 2016 at 18:52

    Walsof ik het zelf geschreven had…

  • Reply
    Ine
    24 maart 2016 at 20:04

    Ik begrijp het volledig. Hier vooral dinsdag dat gevoel, nu is het al iets beter. Totdat ik weer een filmpje, getuigenis of extra informatie tegenkom. En ik kan er niet aan doen maar ik moét dat lezen, zien,… Ik wil het begrijpen, hoe die slachtoffers zich voel(d)en. De angst, de opluchting, het verdriet, de woede,… Het is iets dat ik nooit zal vatten maar toch wil ik het proberen. Vraag me niet waarom want dat kan ik niet eens uitleggen. En dat zorgt hier ook voor een krop in de keel en af en toe tranen. Meestal op de meest onmogelijke momenten. Gelukkig ook hier geen familie of naasten die rechtstreeks betrokken waren. Heel blij dat mijn moeder veilig was in Brussel en dat mijn schoonmoeder niet meer op de luchthaven werkt. Ik heb hen dat ook gewoon laten weten. Ja, zelfs bij mijn schoonmoeder 😉 Velen snappen dat laatste niet helemaal want ze werkt er al even niet meer. Het zal ons wel lukken om alles een plaatsje te geven…

  • Reply
    Josie
    25 maart 2016 at 09:40

    Dikke knuffel meid x
    Niemand hoeft je te veroordelen of bekritiseren om de manier waarop jij hiermee omgaat. Ik ga er op een andere manier mee om, maar ik begrijp jou echt volledig hoor.
    Ik hoop dat je het snel een plaats kan geven, echt waar.
    Take care en nog eens een dikke knuffel x

  • Reply
    Hilde
    25 maart 2016 at 14:38

    Mooi verwoord, Lieselot!

  • Reply
    elsa
    25 maart 2016 at 14:38

    meiske, ik voel met je mee. Je hebt je gevoel en de tegenstrijdigheden erin en alle hoop die je je kind toewenst en allen die je kent en lief hebt en een toekomst voor de medemens in een wereld die gevuld is met mensen die elkaar respecteren in plaats van slechts zichzelf. Helaas lijkt het wel of het niet tot de mogelijkheden hoort in de mens om het goede lang vol te houden en lijkt het allemaal een utopie, een illusie. De put vol onmogelijkheden lijkt geen mogelijkheden meer te hebben om eruit te klimmen, maarrrrr……. gelukkig merk ik ook in datgene wat je schrijft dat je sterk bent.
    Een vrouw met een toekomst vol mogelijkheden die vindt dat de mensheid er toe doet, dat respekt voor elkaar een groot goed is en dat zij niet van plan is zich daarvan af te brengen. Een vrouw die zich er van bewust is dat ook zij een gewoon mens is met haar gevoeligheden. Hoera! Ik wens je veel sterkte met alles wat er voor jou toe doet en bedankt voor het delen van jouw gevoel en gedachten.

  • Leave a Reply