Personal

Het is hier stil…

In al die jaren dat ik blog, viel het echt nog niet zo heel vaak voor. Maar het is hier stil. Natuurlijk publiceer ik nog met regelmaat blogberichten en sommige bloggers zullen zeggen dat ik nog steeds meer publiceer dan zij ooit op een maand doen. Maar toch is het hier stil en voel ik mij een beetje schuldig. 



Ik weet dat dit absoluut niet moet en jullie zeker zullen zeggen dat ik gek ben. Niemand die me verplicht om dit te doen. Niemand die specifieke zaken verwacht. Maar toch… mijn blog is een beetje, tjah, ondertussen, mijn vijfde kindje. Al al die jaren stop ik er mijn hart en ziel in. Het is een dagboek voor me op alle vlakken. Voor mooie en minder mooie momenten. Moest ik het ooit kwijt raken, dan jank ik mij kapot. 

Maar dezer dagen verwaarloos ik haar een beetje. Daar waar ik tot voor kort echt wel dagelijks op de één of andere manier bezig was met mijn blog is dat op dit moment helemaal weg gezakt naar héél af en toe nog eens. Ok, zeker nog minstens één keer per week en ik zeg het, sommigen zullen dat best veel vinden. Maar ik niet… Misschien omdat ik het wel mis. Vooral omdat ik het mis. 

Weet dat het oké is… ’t is dat ik dat vooral tegen mezelf moet zeggen. ’t Is oké! 

Klinkt misschien een beetje gek he? Maar ik ben zo ene die haar gedachten neer schrijft, dat post en dan zoveel heeft aan dat zien staan op de blog en de reacties die op die post komen. Zeker wanneer ik het wat lastiger heb, kan ik daar echt iets aan hebben. Op dat vlak ben ik eigenlijk een behoorlijk open boek. Maar op dit moment heb ik er de puf niet voor… 

Ik ben natuurlijk nog steeds niet aangepast aan ons grote gezin en dat hoeft ook niet. Mezelf meer tijd geven zou eigenlijk goed zijn maar ik ben daar zo slecht in. Héél héél héél erg slecht in. Verder is er ook nog een boekdeadline, ondertussen mijn zesde kindje. Alle inspiratie en schrijfgoesting kruipt in dat boek. Met trots en vreugde en veel plezier. Maar dit kindje lijdt daar dus onder. En ik stiekem dus ook een beetje… 

Ik mis een beetje mijn uitlaadklep. Ik mis al het fijne van dit. En dat komt natuurlijk terug maar ik moest toch even laten weten dat het hier voor mijn doel stil is. Dat ik het mis, dat ik jullie lezers mis. Maar ik koester dit, dus op een dag is er weer voldoende tijd en ruimte voor. Tot die tijd is het hier wat stiller dan normaal. Met allicht nog steeds minstens één post per week maar misschien komt er wel een week dat er geen post komt. Weet dat het oké is. 

Weet dat het oké is… ’t is dat ik dat vooral tegen mezelf moet zeggen. ’t Is oké! 



5 Comments

  • Reply
    eskonpeupejer
    20 november 2018 at 11:22

    ah, neem maar je tijd. we leggen onszelf al veel te veel targets op.

  • Reply
    Anneke
    20 november 2018 at 12:20

    Zeker helemaal ok 😉 Is hier ook zo’n beetje met alles dat er al heeft gespeeld de laatste tijd… Maar ik heb me al losgemaakt van het idee dat er minstens 3 posts per week ‘moeten’ komen. Ik leg mezelf die onnodige druk niet meer op. Moet jij ook niet doen 😉 Geniet maar vooral van je gezinnetje en het schrijven van je boek. De rest komt wel 🙂

  • Reply
    Elisa
    20 november 2018 at 17:23

    Ik merk aan mezelf dat ik graag meer schrijf maar het gewoonweg niet haal, en hoe meer het moeten wordt hoe minder er uit de vingers kom. Gek eigenlijk hé.

  • Reply
    Katrien
    22 november 2018 at 12:39

    You go girl!
    Top wat jij al allemaal gecombineerd krijgt.

    Ik durf niet zeggen hoe lang het al geleden is dat ik nog een post schreef. Of ik dat mis? Enorm! Maar wel een beetje anders … maar hoe? That’s the question. 😉

  • Reply
    Goofball
    12 december 2018 at 13:20

    ja hoor, het is ok, en wij wachten wel

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.