Mommy & Me

Hoe ik een baby van vier weken train.

In mijn vorig mama-bericht liet ik het woord trainen vallen. Het prikkelde de verbeelding. Maar hoe zit dat nu met dat trainen? En kan je dan werkelijk een baby van vier weken oud trainen? 
Het voordel bij een tweede is dat je zoveel meer bagage hebt als moeder, sneller afwijkende zaken ontdekt. Net zoals zijn zus is onze kleine man ‘gezegend’ met verborgen reflux, een verschrikkelijkheid als u het mij vraagt. Veel sneller dan bij zus ging dat lichtje branden… 
’t Kind kreeg plots een onverzadigbare honger, zo leek het toch. Ik dacht eerst aan de groeispurt die zich op een dag of 10 aankondigt. Maar ’t ging niet over. Integendeel, het leek wel alsof hij 24 uur per dag kon/wou eten. 
Ons lokaal Kind & Gezin kantoor maakte even snel als wij de link bij het horen van dit verhaal.  Het is daar dat het woordje trainen gesitueerd moet worden. Ik kreeg de raad van de liefste-Kind-&-Gezin-verpleegsters-ooit hem een tutje aan te bieden om ze kleine Baptiste beter te leren kennen. 
Bij honger laat hij zich niet sussen door een tut, bij de drang naar het verzachten van de pijn wel (wat voor veel refluxkinderen typisch is). En zo kwamen wij erg snel in een ‘structuur’ terecht.  Velen zullen dit misschien omstreden vinden maar hier was het opluchting… 
Door deze simpele ingreep slaagden we erin de tijd tussen zijn voedingen te vergroten, en vooral meer rust te bieden aan kleine man. Na enkele dagen, en nog enkele andere reflux-ingrepen (half uur rechtop na het voeden, bedje omhoog, consultatie osteopaat, veel buiklig overdag, …) nam de continue vraag naar voeding af. Zijn comfort nam toe, te merken door minder pijn-huilbuien. Als moeder ben je dan alleen maar blij… 
Dat er gezegd wordt dat het beter is bij reflux kleine voedingen te geven, met minder tijd tussen en de maag laten rusten passé is… tjah, dan kan ik alleen maar zeggen dat dit hier niet marcheert, integendeel. Veel kleine voedingen na elkaar creëert meer pijn, meer huilbuien en nog minder slaap voor kleine man.
Je moedergevoel volgen lijkt mij dus het meeste aangewezen want ons instinct leert ons zaken die we niet uit de boekjes of de wetenschap kunnen halen. 
En dan dat doorslapen hé… 
’t Is simpel: het kind is overdag vele uren wakker, wat ik wel vaker hoor bij reflux-kinderen. Gezien een kleine baby naast eten ook veel slaap nodig heeft, moet ook mijn kleine man op een bepaald moment zich gewonnen geven. En hier is dat ’s nachts… Ondertussen 7 a 8 uur aan een stuk. 
Ik ben blij met dat doorslapen maar net zoals toen nuanceer ik, want hé ik heb een kind met reflux dat vaak afziet van de pijn en soms ontroostbaar is. Met alle plezier van de wereld zou ik liever wat minder slapen als dit kon betekenen dat hij geen last heeft van reflux. Maar de situatie is wat hij is, dus ik ben blij en blijf het nog graag van de daken schreeuwen dat het kind ’s nachts slaapt. 
Dus hoe ik een baby van vier weken train
Ik omring mijn kind met veel liefde en warmte en probeer hem gewoon te begrijpen, met vallen en opstaan. De combinatie van zijn ritme en mijn moedergevoel zorgen, net zoals bij elke andere moeder, dat ons leven op dit moment zo geregeld is. 
Hij kapitein van het schip, 
Ik eerste stuurman. 


15 Comments

  • Reply
    Liselot Vallaeys
    25 oktober 2015 at 11:51

    Als kinderverpleegkundige zie ik veel kindjes met reflux en huilbaby's passeren. Uit deze en eigen ervaring ben ik van mening dat structuur héél belangrijk is bij baby's en kindjes. Het brengt een soort van rust bij hen. Zo kan ik goed begrijpen dat Baptiste al mooie nachten heeft 🙂 Goed dat je jouw moedergevoel volgt want die kleine voedingen, minder uren ertussen en maag niet laten rusten is zeker niet goed voor een baby met reflux. Je gaat dan juist in op hun drang naar eten, maar die drang naar eten is er om hun pijn te doen stillen. Want tijdens voeding hebben hebben ze héél even geen pijn. En al je dan nog eens kleine beetjes geeft blijf je zo in vicieuze cirkel en zo geen rust voor het kind. En maag laten rusten is wel belangrijk en buiklig overdag is hiervoor een goede oplossing. Ik zou zeggen : Doe zo verder als bezig bent en volg vooral je moedergevoel want dat is o zo belangrijk.

  • Reply
    Delphine Hoorelbeke
    25 oktober 2015 at 13:11

    Mooi geschreven! Ik denk dat jij een heel lieve mama bent

  • Reply
    Céline
    25 oktober 2015 at 13:37

    Goed bezig! Ik weet wat het is om je kindje te zien afzien, vreselijk. Je voelt je zo machteloos. Ellie is ook een onrustig kindje maar ze huilt wel een stuk minder dan Joanna. Voorlopig… Koemelk schrapten we alvast, ben er sowieso al geen fan van. Osteopaat ga ik volgende week eens langs en verder veeeeel geduld hebben 😉 Succes verder!

    • Reply
      Liesellove
      25 oktober 2015 at 13:50

      Ja, ik las het op je blog, was erg herkenbaar 😉

  • Reply
    Upje schrijft
    25 oktober 2015 at 21:59

    Wij kregen dezelfde raad en bij ons werkte het ook. Mijn zoon is nooit een grote eter geweest en at dus nog altijd sneller dan bijvoorbeeld om de drie uur, maar op deze manier wisten we wel dat hij alleen eten kreeg in geval van honger en dat zijn maagske voor de rest rust kreeg. Zoals de osteopate en de vroedvrouw me zeiden: allemaal goed en wel, dat voeden op vraag, maar je kunt dat niet als kersverse moeder omdat je kindje en jij elkaar gewoon nog niet voldoende kennen. Door 'de truuk met de tut' leer je dus wanneer het om echte honger gaat. Bij een nummer twee doe ik alvast hetzelfde!

  • Reply
    Upje schrijft
    25 oktober 2015 at 21:59

    En btw: je klinkt als een wijze en hele lieve mama!

  • Reply
    Upje schrijft
    25 oktober 2015 at 22:00

    En btw: je klinkt als een wijze en hele lieve mama!

  • Reply
    Upje schrijft
    25 oktober 2015 at 22:00

    Wij kregen dezelfde raad en bij ons werkte het ook. Mijn zoon is nooit een grote eter geweest en at dus nog altijd sneller dan bijvoorbeeld om de drie uur, maar op deze manier wisten we wel dat hij alleen eten kreeg in geval van honger en dat zijn maagske voor de rest rust kreeg. Zoals de osteopate en de vroedvrouw me zeiden: allemaal goed en wel, dat voeden op vraag, maar je kunt dat niet als kersverse moeder omdat je kindje en jij elkaar gewoon nog niet voldoende kennen. Door 'de truuk met de tut' leer je dus wanneer het om echte honger gaat. Bij een nummer twee doe ik alvast hetzelfde!

  • Reply
    Sewing Evy
    26 oktober 2015 at 07:15

    Je doet het fantastisch 😘!

  • Reply
    Liezewiezewoes
    26 oktober 2015 at 07:19

    goed bezig meisje! En hoe mooi gezegd: Hij is kapitein en jij eerste stuurman! <3

  • Reply
    Lunatiek
    26 oktober 2015 at 08:17

    Je doet het goed… je voelt je kind goed aan en probeert uit wat er werkt… en dat kan voor elk kind anders zijn. Geniet maar van die goede nachten, het is je gegund om de rest ook aan te kunnen, want het is afzien als je je kindje ziet afzien…

    Liefs,
    Tamara

  • Reply
    Tania Stays Positive
    26 oktober 2015 at 19:17

    Ieder kindje heeft zijn voorkeuren en gewoontes. Al die regeltjes over je hoe je iets iets best aanpakt. Daar kies je diegene uit die voor jou het beste werken, maar dat lukt precies al goed bij jou.

  • Reply
    Broterhammen met gele confituur
    27 oktober 2015 at 07:42

    Hij kapitein, jij eerste stuurman. Heel mooi!

  • Reply
    Mimaloki
    29 oktober 2015 at 09:06

    Fijn dat je hem zo snel tegemoet kan komen. Ik kom dit zeker nog eens teruglezen als mijn volgende spruit geboren wordt. De vorige was ook een refluxkindje, wat heeft dat lang geduurd vooraleer we er onze weg mee gevonden hadden… Hoop dat ik hiervan bespaard blijf.
    Back to you: goed bezig! Je voelt hem, mits enige sturing, heel goed aan 🙂

  • Reply
    Sofie sonaais.blogspot.be
    4 november 2015 at 07:54

    Jammer!

  • Leave a Reply