Personal

Inspirerende verhalen #1: Nies van Reismicrobe

Inspirerende verhalen: Nies van ReismicrobeDe weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik deze zomer andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn. Ik stel hen vragen, zij vertellen hun verhaal. Nies Cools van de blog Reismicrobe bijt vandaag de spits af. Ze verwelkomde nog niet zo heel lang geleden haar zoontje Morris en transformeerde zo haar reisblog in een mama/reisblog! Wie haar live ontmoet weet dat dit een speciale madam is! Nies dus aan het woord…

NIES
“Géén idee waarom ik genoemd werd als inspirerende moeder, ik ben het nog maar net.” Moeder bedoel ik dan. Ik probeer het wel, te inspireren. Als ik bevlogen ben over iets, dan wil ik dat delen. Anderen informeren, inspireren en wie weet wel overtuigen. Daarom blog ik. Eerst schreef ik alleen over reizen, om zo anderen te inspireren ook de wereld te verkennen. Sinds ik mama ben, schrijf ik ook over het moederschap (natuurlijk bevallen, borstvoeding, etc.) en hoe ik dat ervaar. Ook daar wil ik mijn lezers in inspireren.

Een reis naar Mexico deed me weer op adem komen.

Het moederschap betekent voor mij… alles. Ik wilde altijd al mama worden, maar ik had geen haast. Eerst wilden mijn man Geert en ik bouwen, trouwen en de wereld zien. Toen we dit allemaal hadden afgecheckt, diende het volgende ‘projectje’ zich aan: een baby! Dat liep even anders dan we verwachten. Ik werd heel snel zwanger. Maar… Onze eerste afspraak bij de gynaecoloog was niet die afspraak waar we van droomden. Onze baby leefde niet (meer).
Een week later werd ik geopereerd om het vruchtje weg te halen. Ik bleef getraumatiseerd achter. Een reis naar Mexico deed me weer op adem komen. Na een halfjaar was ik opnieuw zwanger maar ook daar liep het mis, dit keer vroeg in de zwangerschap nog voor ik bij de gynaecoloog geraakte. Ik had al tweemaal ‘zwanger’ afgelezen van een stick, maar nog geen enkele keer had ik er een baby voor in de plaats gekregen… Enkele maanden raakte ik opnieuw zwanger. Derde keer goeie keer?
Inspirerende verhalen: Nies van Reismicrobe

Omdat zwanger blijven niet vanzelfsprekend was, wilde ik kunnen bevallen op mijn manier.

Dit keer moest alles goed lopen. En dus wilde ik ook zeggenschap in mijn eigen traject: zwangerschap & bevalling. Omdat zwanger blijven niet vanzelfsprekend was, wilde ik kunnen bevallen op mijn manier.  De aanpak van de gynaecoloog vond ik te medisch en te klinisch. Daarom liet ik me begeleiden door een zelfstandige vroedvrouw, die ik maanden voor de uitgerekende datum al leerde kennen. Zij was bij de bevalling, zonder inmenging van een gynaecoloog, en onder water.
Vandaar dus dat het moederschap alles voor mij betekent. Omdat het me eerst zoveel verdriet gaf, maar nu alle geluk. Ik kan me het leven zonder mijn zoon niet meer voorstellen. “Voor wie leefde ik vroeger?” vraag ik mij soms af. Het is zo fijn dat het leven niet meer enkel rond jezelf draait en je voor iemand anders mag zorgen. En die iemand wordt gelukkig van jouw zorgen, ziet je graag zonder meer. Zalig toch?
Ik denk vaak aan al die wensouders, mama’s en papa’s die hun droom niet in vervulling zien gaan. Ik voel zo met hen mee, het is een raar beestje soms, de weg naar een kind. Elke maand huilen als die maanstonden er weer zijn, niet blij maar bang zijn na een zwangerschapstest, met het lood in de schoenen naar de gynaecoloog. Bang… Afwachten… Tellen… Het is al die wensouders zo gegund!  Wat mij vooral heeft geholpen in die moeilijke periode is babbelen, babbelen en nog eens babbelen. En ‘lotgenoten’ zoeken, mama’s of papa’s (in spe) die door hetzelfde gaan. Zij snappen je frustraties en verdriet beter dan wie ook.

“Nu nog genieten hoor van die reisjes, straks is het gedaan.”

Al vanaf het begin van mijn zwangerschap kreeg ik regelmatig te horen: “Nu nog genieten hoor van die reisjes, straks is het gedaan.” Ik vond dat zo raar als mensen me dat vertelden. Sinds Morris er is, besef ik natuurlijk dat reizen niet meer hetzelfde kan zijn. Maar onmogelijk, dat niet. Daarom wil ik met Reismicrobe gezinnen inspireren om te reizen. Ook mét hun kinderen. En ja, ook naar verre landen.
Reizen met een baby is leuk! Je bent zelf even tussen je vier muren uit en baby’tjes zijn overal graag gezien. Restaurants waar obers hun andere tafels vergeten omdat ze naar je zoon zitten lachen, mensen op het vliegtuig die gekke bekken trekken om je kindje te entertainen, in een andere taal complimenten krijgen over je mooie kleintje, .. Je maakt gewoon nog veel sneller contacten als je reist met kinderen.
Lies vroeg me wie mij inspireert. Wel, mama’s die veel reizen, inspireren me. “Mama’s die gewoon ‘foert’ zeggen tegen alles en met hun gezin de wereld rond trekken. Wauw.” Je kinderen leren er veel meer dan op de schoolbanken. Inspirerende mama’s vind ik ook zij die er alleen voor staan. Petje af. Mijn man doet zoveel voor mij en onze zoon dat ik vaak moet ik denken aan die mama’s in mijn omgeving die geen of weinig helpende handen hebben. Mama’s die een groot gezin hebben, dat vind ik ook behoorlijk inspirerend. Hoe doen ze het toch, vraag ik mij dan als first time mommy af. Ze lijken vaak moeiteloos alles te combineren.
Inspirerende verhalen: Nies van Reismicrobe

Ik heb het gezien als extra tijd met Morris

Dat combineren is voor mij soms nog wat zoeken. Ik ben in bijberoep begonnen toen ik hoogzwanger was, en toen ik in januari mijn job en mijn bijberoep terug wilde oppakken, kreeg ik te horen dat ik om economische redenen werd ontslagen. Daar stond ik dan! Ik heb het gezien als extra tijd met Morris (héérlijk!) en tijd die ik kreeg om mijn bijberoep nog verder uit te bouwen.
Nu heb ik dus een eigen zaak, een blog en een baby. En oh ja, een echtgenoot ook natuurlijk. Morris is 9 maanden maar vraagt nog regelmatig een nachtvoeding en dat maakt alles wel best pittig. Ook het feit dat ik voor én de blog én de zaak vaak met deadlines zit, maakt dat ik wat zoekende ben naar een systeem. Iets dat het allemaal wat minder chaotisch maakt. Ik mag mijn ‘pollekes’ kussen met zo’n lieve man. Hij doet veel voor ons. Af en toe een avondje weg met vriendinnen kan zoveel doen om wat stoom af te laten! Ik zou het niet anders willen. Het is druk, maar leuk druk. Ik heb m’n handen vol en dat vind ik prima!
Nies volgen? Dat kan op haar blog Reismicrobe en op Instagram.
Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail

BewarenBewarenBewarenBewaren



5 Comments

  • Reply
    Jess
    4 juli 2017 at 16:28

    Heerlijk! Geweldige mama!!!

  • Reply
    Gaëlle
    4 juli 2017 at 16:45

    Nies is ook voor mij een bron van inspiratie. Ik las en lees haar blog maar al te graag!

  • Reply
    Katrien (Marie Cadie)
    4 juli 2017 at 22:03

    Mooi verhaal … en zo zijn er waarschijnlijk velen, zonder dat we het weten. Een wensouder zijn, een kindje verliezen, een traumatiserende bevalling, … veel mensen praten er niet over.

    Soms ben ik wel een open boek en verbaas me er toch over hoeveel stil verdriet er is!

    • Reply
      Liesellove
      4 juli 2017 at 23:21

      Ja dat is. Het zijn dingen waar een mens niet altijd over wil of kan spreken.

  • Reply
    leen brosens
    5 juli 2017 at 13:28

    mooi geschreven Nies, en wat lijkt Morris fel op zijn papa, zeker op die foto met zijn broccoli snoetje 🙂

  • Leave a Reply