Personal

Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers

Inspirerende verhalen #2: Eva TuytelaersDe weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik deze zomer andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn. Ik stel hen vragen, zij vertellen hun verhaal.

Na Nies is het vandaag de beurt aan Eva Tuytelaers. Haar naam werd meerdere keren genoemd bij de vraag wie inspirerend is. Ken je haar niet? Check dan even haar niet-perfecte-(maar-daardoor-wel-perfect)-Instagram-feed. En neem ook even de tijd om de verhalen bij haar foto’s te lezen. Ze grijpen vaak naar het hart en/of tonen hoe het leven als ouder is. Bovendien is Eva een krak in geweldige filmpjes posten op haar Insta-Stories. Ik heb al zo vaak in een deuk gelegen. Meer real life dan dat kan je niet krijgen!

Inspirerende verhalen #2: Eva TuytelaersToen ik aan mijn lezers vroeg wie zij inspirerend vinden als moeder werd jij als één van de eersten genoemd. Ik vroeg hen niet waarom, maar hoor graag wat jij ervan denkt als inspirerend beschouwd te worden.

Ik blijf dat zelf heel raar vinden. Vooral omdat ik er niet mee bezig ben. Ik deel fragmenten uit mijn leven, soms heel persoonlijk, dan weer met een knipoog. Maar eigenlijk blijft het vooral een erg persoonlijk familiealbum dat nu eenmaal openbaar is. Nu besef ik wel dat ik tegenwoordig een groot bereik heb, en ik probeer er dan ook wel iets goeds mee te doen. Ik blijf daarom de valkuilen delen, omdat ik weet dat veel volgers daar wat aan hebben en er soms zelfs kracht uit putten wanneer het moeilijker gaat. Dat geldt hier ook zo: ik vind het fijn om reacties te krijgen van andere mama’s die het ook niet altijd zo gemakkelijk vinden. Dan voel ik me ook minder alleen.

Ik kan mezelf zo naar die periode terug katapulteren, wat een hele hoop emoties met zich meebrengt.

Het begin van je carrière als moeder was geen evidentie. Dat je daar openlijk over vertelt ook niet. Hoe kijk je terug op die periode? Kan je iets zeggen tegen andere moeders die ook niet in een evidente situatie zitten? Hoe hield jij het vol? Kreeg je achteraf een weerslag van de beproeving?

Op het moment dat ze je komen vertellen dat je zoontje een hartafwijking heeft en dat die zo ernstig is dat ze hem moeten opereren stort je wereld in. Dat was bij ons niet anders. Ik kan mezelf zo naar die periode terug katapulteren, wat een hele hoop emoties met zich meebrengt. Op zich vind ik dat niet erg, maar net heel bijzonder. Het doet me nog meer beseffen wat voor geluk we gehad hebben en wat voor vechtertje/wondertje we in huis hebben.

Na de diagnose was het stil op mijn Instagram. Ik had te veel verdriet en ik moest het zelf nog een plaats geven. Bovendien moest onze zoon nog vechten voor zijn leven en ik durfde daarom niets online zetten. Pas enkele dagen na de operatie heb ik een tekst online gezet. Ik deed wat ik altijd deed: het leven delen zoals het is. Op zich was het dus niet anders dan ervoor. Maar nu was het leven wel heel hard voor ons. Ik dacht dat sommigen misschien wel zouden afhaken bij het zien of lezen van zoveel leed.

Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers

En dat was ook zo, sommige mensen kunnen daar niet zo goed mee om denk ik, maar nog veel meer mensen begonnen me te volgen. Mensen die iets soortgelijks meemaakten of die gewoon graag willen weten hoe Hélder herstelt. Er zijn veel mensen die hem online al zijn hele leven volgen en dus erg betrokken zijn. Dat is wel heel fijn.

We zijn geregeld ingestort, maar kropen iedere keer weer recht.

Als je nog middenin zo’n situatie zit kan niemand het beter voor je maken denk ik. Ik krijg geregeld bange berichtjes van andere mama’s die in een soortgelijke situatie belanden, waar de baby ook nog een operatie moet ondergaan. Ze hopen dan dat ik iets zinnigs kan zeggen waardoor hun angst kleiner wordt. Ik heb mij destijds zelf ook vastgeklampt aan andere succesverhalen dus ik begrijp dat helemaal. Maar het beter maken kan ik niet. Ik ga hen wel altijd heel eerlijk vertellen hoe zwaar het ook bij ons was maar zal hen ook wel zeggen dat de medische wereld enorm ver staat en ze tegenwoordig zoveel weten en kunnen. Maar als het over je eigen baby’tje gaat dan blijft zoiets verschrikkelijk beangstigend en kan je pas gerust ademhalen wanneer je je baby weer mee naar huis mag nemen.

Hoe wij die periode hebben volgehouden? Je hebt eigenlijk gewoon geen andere keuze. We zijn geregeld ingestort, maar kropen iedere keer weer recht. De ene keer had Kristof een moeilijke dag, de andere keer was het mijn beurt. We hebben veel aan elkaar gehad, we zijn zelfs blijven lachen op momenten, en we konden ook rekenen op vele lieve vrienden en familie die alles wilden doen voor ons toen. Ook de verpleging en kinderartsen waren niet alleen met Hélder bezig, maar ze hielden ons ook in de gaten en probeerden ons bij te staan wanneer nodig. Wanneer er nieuwe katheters ofzo gestoken moesten worden bleef Kristof bij Hélder. Ik had het daar te moeilijk mee. We bleven ook altijd tot Hélder aan zijn nacht begon, vaak pas na 23u. Zo ontwikkelden we onze ritueeltjes, daar op de neonatale.

Een weerslag heb ik niet echt gehad denk ik. Ik merk wel dat ik sneller ongerust ben wanneer Hélder uit zijn normale doen is. Uiteraard was die start ook voor ons traumatisch. Maar Hélder geeft ons genoeg afleiding zodat we er niet echt heel lang bij stil kunnen staan. Hoe ouder hij wordt, hoe geruster ik ook word. Hoewel ik alweer bang uitkijk naar de volgende afspraak bij de cardioloog.

Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers

Maar de wolk mag ook grijs zijn, of niet aanwezig.

Wat is je mening over de roze wolk waar we zogezegd allemaal moeten op zitten?

Een mening heb ik daar niet echt over. Ik geloof gerust dat je op een roze wolk kan zitten wanneer je net (opnieuw) mama geworden bent. Het is ook zo bijzonder allemaal. Ik geloof zelfs dat er mama’s zijn die de onderbroken nachten er met een glimlach bijnemen. De eerste weken dan toch…

Kijk, het moederschap is vermoeiend. Of je nu een rustige of een onrustige baby hebt. Het verandert je leven. Logisch dan ook dat veel vrouwen moeten wennen aan dat nieuwe leven. Dat je sneller prikkelbaar bent door de vermoeidheid. En da’s ook ok. De wolk mag roos zijn, dan is er geen probleem. Maar de wolk mag ook grijs zijn, of niet aanwezig. Daar mag ook over gesproken worden zonder dat je je schuldig moet voelen tegenover je baby of je omgeving. Dat vind ik heel belangrijk en daar probeer ik dan ook mijn steentje aan bij te dragen.

Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers

Ik smijt er dus ook filters tegenaan.

Je Instagram is geen opgekuiste versie van het leven. Begrijp je dat we met z’n allen dat toch nog steeds proberen te tonen? Ik hoor vaak: “Wanneer ik een foto post zoals het is, verlies ik plots kei hard volgers.” Hoe zou social media er volgens jou moeten uitzien? Bewerk je nog foto’s of laat je nu altijd alles zoals het is?

Mijn teksten zijn uit het leven gegrepen, dat klopt. Ik wind er geen doekjes om dat het soms best pittig is. Mijn foto’s zijn meestal nog wel esthetisch verantwoord. Het blijft Instagram, da’s met foto’s, en dus probeer ik daar wel een zekere standaard in te houden. Ik smijt er dus ook filters tegenaan. Maar ik ga wel geen rimpels ofzo wegwerken.

Uiteraard begrijp ik dat we liever onze mooie momenten delen. Het zijn tenslotte ook herinneringen voor later, en je wil dan vooral de mooie momenten herinneren denk ik. Maar ik put ook kracht uit de minder mooie momenten, en daarom deel ik ze ook. Het zijn uitdagingen, overwinningen… het maakt het leven interessanter. Ik ben ook een verhalenverteller pur sang dus een foto delen met een inspirational quote eronder is niet echt mijn ding.

Mijn account valt moeilijk in een vakje te steken. Dat is eigenlijk een minpunt, wil je online zo snel mogelijk bekendheid scoren.

Hoe social media eruit zou moeten zien? Ik denk dat je nu al een grote variëteit aan profielen kan vinden en dat is goed. Je kan blogsters volgen omdat je vindt dat ze een leuke stijl hebben, BV’s omdat je een inkijk wil in hun leven, of insta mommy’s omdat je geïnspireerd wil worden door leuke kinderkamers. Mijn account valt moeilijk in een vakje te steken. Dat is eigenlijk een minpunt, wil je online zo snel mogelijk bekendheid scoren. Maar zoals ik eerder al zei, ik houd me daar niet mee bezig. Ik deel ons leven zoals het is, soms met leuke kleren aan, soms op reis, en soms met een heel verhaal eronder. Wat goed aanvoelt op die moment.

Ik heb trouwens niet de droom om ooit geld te verdienen met mijn IG, het moet leuk blijven. Bijgevolg ben ik dan ook niet bezig met volgers winnen of houden. Ik wil kritisch blijven en vooral eerlijk zijn. Ik doe geregeld controversiële uitspraken onder mijn posts en ik begrijp het ook dat je niet elke dag een foto van Hélder wil zien passeren. Dus als mensen mij ontvolgen zullen ze daar wel een goede reden voor hebben. Ik ‘ontvolg’ zelf bijna nooit. Misschien omdat ik ook niet zo vaak in mijn feed zit te scrollen. Ik ga zelf kijken bij mijn vrienden of bij de mensen die ik graag volg. Instastories laat ik wel geregeld lopen, maar kijk dan meestal toch maar met een half oog.

Ik volg zelf liefst accounts met humor. En mijn vrienden volg ik natuurlijk ook heel graag, hoe ze het ook aanpakken.

Hélder vanop de eerste rij zien ontwikkelen geeft me momenteel meer voldoening dat eender welke opdracht of sport nu zou kunnen.

Hoe combineer jij het moederschap met de rest van hetgeen je in het leven doet of moet doen?

Ik ben freelance copywriter & journaliste. Maar ik zorg ook bijna voltijds voor Hélder. Het is moeilijk om daar een evenwicht in te vinden, en ik ben er zeker nog niet. Ik ben voorlopig heel selectief in de opdrachten die ik aanneem. Maar we zijn ook nog maar 11 maanden ver. Ik vind het absurd dat je in België zo snel na de geboorte alweer kei hard moet gaan werken en je baby naar een opvang moet doen. Ik vel hier geen oordeel over want er zijn ook mama’s die het met plezier doen, maar ik wou het niet.

En dus probeer ik voor mezelf een aanpak te vinden waarbij ik Hélder zo veel mogelijk zelf kan groot brengen, en toch ook mezelf op andere vlakken kan ontplooien. Sporten, schrijven en mode zijn dingen waar ik naast het ouderschap ook nog veel tijd aan besteed. Soms veel minder dan ik zou willen maar ik heb geduld. Hélder vanop de eerste rij zien ontwikkelen geeft me momenteel meer voldoening dat eender welke opdracht of sport nu zou kunnen.

Inspirerende verhalen #2: Eva Tuytelaers

“Wat als er iets gebeurt met je baby? Ik weet niet of ik dat aankan.”

Wat is het belangrijkste dat je geleerd hebt sinds je moeder bent?

Het was mijn grootste angst voor ik zwanger werd: “Wat als er iets gebeurt met je baby? Ik weet niet of ik dat aankan.” Ik wist dus vooraf wel dat het me super kwetsbaar zou maken. Maar dan heb ik me toch in het avontuur gesmeten. Vijf dagen na de geboorte van Hélder mocht ik al meteen ondervinden hóe het voelt wanneer je kostbaarste ‘bezit’ ziek is. Het was nog duizend keer erger dan ik dacht. Ik snap dan ook nu pas hoe hard ik mijn ouders ooit heb laten schrikken door een keer na school, ik was 8 jaar geloof ik, langs te gaan bij een vriendinnetje zonder dat ’s morgens tegen hen te zeggen. Dat vriendinnetje had kleine poesjes thuis dus ik wou ze zien… Of toen ik voor het eerst uitging. Die angsten staan me allemaal nog te wachten.

Nog een belangrijke les: iedere baby is anders. Wat werkt voor de ene, werkt niet noodzakelijk voor de andere. Dus aan alle ouders met huilbaby’s: het ligt niet aan jullie!

Ik heb gek genoeg nooit echt idolen gehad

Wie mij inspireert?

Mijn lief! Father_of_daughters vind ik momenteel heel grappig. Of bepaalde blogposts van mensen die ik volg kan ik inspirerend vinden. Maar dat is wisselend. Ik lees gewoon heel graag.

Ik heb gek genoeg nooit echt idolen gehad, niet uit de muziekwereld, filmindustrie en dus ook niet echt uit de wereld van de social media. Dus ja, aan #followfriday doe ik meestal niet mee.

Eva volgen? Dat kan op haar Instagram.

Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail

BewarenBewaren



19 Comments

  • Reply
    Nies | Reismicrobe.com
    11 juli 2017 at 14:44

    Phieuw! Ik ken het verhaal van Eva ondertussen, want ik volg ze al sinds ze zwanger was. Zij voor augustus, ik voor september. Samen spannend aftellen. En dan werd Hélder geboren, en zonder Eva of Kristof persoonlijk te kennen (we hebben wel gemeenschappelijke vrienden) was ik oprecht blij voor hen. Ook een jongen! Nu de onze nog. Toen het stil werd op haar Instagram weet ik dat ik een onbehaaglijk gevoel kreeg en ergens voelde dat er iets niet klopte, waar bleven die schattige foto’s? Ik vroeg een gemeenschappelijke vriendin of zij meer wist. Ja, Hélder moest geopereerd worden. Say what? Ik voelde zo met haar mee. Sindsdien mogen we getuige zijn van hoe goed Hélder het wel doet. ’t Is een kanjer, net als zijn ouders.

    • Reply
      Liesellove
      11 juli 2017 at 14:53

      <3

    • Reply
      Eva
      12 juli 2017 at 10:14

      Tranen in mijn ogen bij het lezen van je reactie, Nies. ❤️

  • Reply
    Gaëlle
    11 juli 2017 at 23:30

    Alweer een inspirerende mama! Ik volg Eva ook al een tijdje. Haar zoontje is net als Mattéo van augustus… ze schelen maar een week en zo ben ik haar beginnen volgen. Voor ik het wist ging ik bijna de volledige feed af. Ik las alles tot op de letter en kon alleen maar denken ‘wat een sterke vrouw!’. Beetje bij beetje geraakte ik bijna verslaafd aan haar profiel/ aan haar geweldige familie (haha!). Echte, pure en ook nog eens mooie foto’s steeds met een uniek en inspirerend verhaal. Ontroerend, oprecht maar ook met ontzettend veel humor! Heerlijk. Btw. Schattige Helder, de prachtige reizen en de ontzettend leuke stories helpen mij ook niet echt om van mijn verslaving af te geraken 😉

    • Reply
      Liesellove
      12 juli 2017 at 00:15

      ja ik zeg het die van die druiven onlangs, die blijft mij bij… als ik daaraan denk begin ik spontaan te lachen… zo echt hoe een kind is, hoe ze allemaal zijn 🙂

      • Reply
        Eva
        12 juli 2017 at 10:29

        Haha de druivenvideo’s.. veel positieve en negatieve 😬 reacties op gekregen. Gelukkig heb ik ze bewaard op mijn telefoon.. kan Hélder er later zelf ook eens om lachen 😉

    • Reply
      Eva
      12 juli 2017 at 10:18

      Wat leuk om te lezen Gaëlle! Ik zie Mattéo ook zo graag bezig, dat is ook al lang geen geheim meer denk ik. 🙂 Want ook al is er misschien niemand uit je directe omgeving die ongeveer gelijktijdig met je bevallen is, dan kan je online nog veel partners in Crime vinden. Een van de redenen waarom ik social media wel heel leuk vind. ❤️

  • Reply
    LuckyB
    11 juli 2017 at 23:33

    Ikzelf volg Eva ook al van voor haar zwangerschap en Idd de stilte na de geboorte merkte ik op! Het maakt ons “zóó klein” de gedachte dat er iets met onze kinderen zou zijn. Maar tis een schoon geschenk en we moeten er ten volle van genieten want ze worden “zóó rap groot” 😃

    • Reply
      Eva
      12 juli 2017 at 10:22

      Inderdaad, het zet alles in perspectief he. En de akelige (maar tegelijk heel intense en bijzondere) tijd die we moesten spenderen naast zijn bedje op de neonatale zijn we ondertussen helemaal aan het goedmaken. ❤️❤️❤️

  • Reply
    Katrien (Marie Cadie)
    12 juli 2017 at 01:21

    Mooi verhaal … om weer eens stil bij te worden.

    Ik volgde Eva op IG, maar het algoritme -crapy excuses- en meer nog tijd zorgde er toch voor dat ik haar verhaal niet kende. Sterk. Ik weet nu al zeker dat ik haar feed meer spontaan zal bezoeken.

    • Reply
      Eva
      12 juli 2017 at 10:25

      Zelfde excuses hier! Bovendien deel ik zoveel filmpjes en foto’s dat ik niet veel tijd meer heb om andere profielen te zoeken of om steeds te reageren want ja, spelen met Hélder is natuurlijk prioriteit. 😉

  • Reply
    Eva
    12 juli 2017 at 10:27

    Bedankt om ons verhaal eens op een echte blog te delen Lies! 🤗 Veel lieve reactie gekregen! En Instagram geeft je maar beperkt aantal teken om verhaaltjes onder foto’s te zetten dus het was wel eens fijn om daar niet aan te moeten denken tijdens het typen van mijn antwoorden! ❤️

    • Reply
      Liesellove
      13 juli 2017 at 08:43

      Jij heel erg bedankt! Met zo een eerlijke verhalen kunnen mensen echt wel iets! <3

  • Reply
    Sofie
    12 juli 2017 at 22:20

    Ik ben Eva beginnen volgen op het moment dat ik, als kersverse mama, af en toe eens op de proef werd gesteld door een dochter met verborgen reflux. Ik vond (en vind nog steeds) het zo ‘fijn’ om ook eens foto’s en verhalen te zien van de niet-zo-roze-wolk. Want op dat moment leek het voor mij dat elke andere mama een gelukkige, slapende, superflinke baby had, behalve ik … Bedankt Eva voor je openheid en eerlijkheid!

    • Reply
      Eva
      14 juli 2017 at 08:15

      Hi Sofie! Als het minder goed gaat of je bent vermoeid door de huilbuien en nachtelijke feestjes van je baby dan heb je zelf ook geen filter meer en dan lijkt het bij al de rest te gaan hoe ze het online tonen: perfect. (Niet altijd even waar natuurlijk) Maar dat maakt wel soms dat je aan jezelf begint te twijfelen. “Waarom gaat het hier niet vanzelf? En ik heb zelfs maar één baby?” Maar ik merkte door te ‘biechten’, dat er vele andere mama’s in hetzelfde schuitje zaten, dat ze moeite hadden met het nieuwe leven in huis, ook een huilbaby hadden of een zorgenkindje. Niet dat je eigen baby daardoor dan minder gaat huilen, maar het geeft wel steun. Wil maar zeggen dat ik er zelf ook altijd veel aan heb gehad door zoveel reacties te krijgen. Bedankt dus ook voor je lieve reactie hier!

  • Reply
    Babs
    14 juli 2017 at 03:42

    Ik volg Eva nog maar enkele maanden en ze staat terecht tussen de inspirerende mama’s op je blog. Ik weet dus nog maar pas af van de moeilijke start van Hélder maar ze sloeg de nagel op de kop over het stukje op IG over ‘het clubje’. Hoe eenzaam is die moeilijke start soms niet voor wie het net als ik moet meemaken. EN het doet altijd deugd om te weten dat andere mama’s ook dezelfde uitdagingen hebben in het dagelijkse leven. Was iedereen maar iets minder fier om toe te geven dat het hen soms ook niet lukt, dan zou er heel wat druk wegvallen bij de andere mama’s. Merci om dit te delen, Eva en Lies!
    Babs

  • Reply
    Eva
    14 juli 2017 at 08:23

    Jammer dat je ook een moeilijke start had, Babs! Ik hoop ook dat er steeds meer mama’s (to be) zijn die wat meer realiteit aan de dag leggen. Daar hebben we allemaal wat aan! En met af en toe wat humor erbij hoeft dat zeker niet ondankbaar of als gezaag over te komen. Want het is soms een moeilijk en gevoelig evenwicht ;). Groetjes!

  • Leave a Reply