Personal

Inspirerende verhalen #8: als ouder zijn je op de proef stelt

inspirerende verhalen lynnDe weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik deze zomer andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn. Ik stel hen vragen, zij vertellen hun verhaal.

Vandaag is het de beurt aan Lynn. Zij brengt een verhaal waar je zeker en vast zal moeten bij slikken, misschien zelfs een traan zal moeten wegpinken en de haartjes op je huid zo voelt komen recht te staan. Een hard verhaal dat ons vooral leert dat een EHBO-curcus door elke ouder gevolgd zou moeten worden. 

LYNN

Hi!

Ik ben Lynn, mama van twee lieve en bijzondere meisjes. Twee meisjes, dus drie vrouwen in huis voor papa Kjell. Ik vind het vaak erg voor hem, want hij droomt nog steeds van een zoontje. You know, voetbalmannen en gekoesterde dromen om samen met hun zoon te voetballen. Een hele beproeving dus, zegt hij soms zelf!

Vida is 4 jaar en een echte ‘tettermie’, speelt graag alleen en zit vol deugenieterij. Mona is net 5 maanden geworden en lacht een hele dag. Zo een lieve baby! Totaal anders dan haar grote zus als kleintje. Vida was een verschrikkelijk slechte slaper, maar dan ook echt verschrikkelijk. Van hoofd tegen de muren bonken tot haar matras op haar rug leggen en hysterisch worden tot ze bijna moest overgeven. Om uiteindelijk toch maar niet in slaap te vallen. Nachten hebben wij naast haar gezeten, de minuten methode toegepast, laten brullen, tutje geven en weg en ga zo maar door. Dit tot ze 3 werd en alles plots anders werd.

Ik ben graag mama, héél graag, maar niets is zoals je denkt dat het zal gaan zijn.

Na de slaapkliniek etc. toegepast te hebben leek nachtrust iets wat we nooit meer zouden kennen. Maar van de ene dag op de andere veranderde haar slaappatroon. Nu nog steeds moet alles in volgorde, tandjes poetsen, pipi doen, rolluik naar beneden, nijntje aan, knuffeltjes goedleggen en bedje in. Eerst moet mama duimelot doen en dan pas mag papa komen. Als er iets niet gaat zoals ze anders doet is de kans groot dat het in slaap vallen moeizaam gaat.

Toen Mona geboren werd, dacht ik vooral aan alle nachten dat we met Vida gezien hebben. Maar, deze baby was helemaal anders. Eten, slapen, eten, slapen. En het enige wat mijn vriend en ik tegen elkaar dan zeiden was, dit hebben we verdiend, dit hebben we echt verdiend. Hoe goed we ook weten, dat een baby die doorslaapt gewoon geluk hebben is, ik durf dat bijna luidop niet te zeggen wanneer de vraag gesteld wordt. Uit angst dat deze mama en papa een ongelukkige slaper hebben, omdat ik weet wat het is om ’s nachts niet te slapen.

Ik ben op heel jonge leeftijd, bewust mama geworden van een heel sociaal en speciaal meisje. Dat zij me zo op de proef kon stellen had ik nooit gedacht. Want eerlijk gezegd, ik dacht dat een baby krijgen/ mama zijn veel makkelijker was. Een baby moet toch gewoon eten en slapen? No way, not true. Er komt veel meer bij kijken en als je dan een spuwer hebt of eentje die nooit slaapt (zelfs overdag niet) dan denk je gewoon veel na. Sorry, ik dacht echt veel na! Waar ben ik aan begonnen, waarom loopt het niet zo vlot? Ik heb bij Vida ook niet echt kunnen genieten.

Die roze wolk waar men van spreekt, where did she go? Mama worden heeft mijn ingesteldheid wel veranderd, mijn kijk op het leven, mijn agenda omgegooid maar ook mijn ik toch wel verstoord. Positief en negatief! En begrijp me niet verkeerd, ik ben graag mama, héél graag, maar niets is zoals je denkt dat het zal gaan zijn.

inspirerende verhalen lynn

Ik kan amper omschrijven wat het met je doet als je kind uit je leven gerukt wordt, want zo voelde het.

Ik had ook nooit gedacht om ooit nog aan een tweede kindje te beginnen. Mijn droom was altijd om een groot gezin te hebben met misschien wel 4 kindjes. Toen Kjell en ik besloten om voor een tweede baby te gaan was dat leuk en tegelijk ook een angstige periode. Ik was bang om weer 3 jaar die helse periode mee te maken, maar dan dacht ik, erger kan niet. Toen ik die klik gemaakt heb was ik zwanger!

Uitgerekend op de de verjaardag van Vida. Ik vond dat ik dit niet kon maken. Dus hebben we op voorhand beslist te bevalling te laten inleiden. Nooit meer! Toen Mona daar bij me lag kon ik alleen maar denken, wat is mijn leven toch mooi… Heel intense momenten hebben wij als gezinnetje van 4 toen mogen beleven, tot het noodlot 3 weken later toesloeg.

Ik kan amper omschrijven wat het met je doet als je kind uit je leven gerukt wordt, want zo voelde het. Mona kreeg borstvoeding en had net gegeten. Ik was bij mijn ouders en mijn papa zei: “Ga snel even met ons mama mee. Tegen dat je terug bent kan ons kleintje terug eten.” Geen slecht idee dacht ik, ik ging hooguit een uurtje weg. Papa zou me smssen wanneer Mona ging jammeren voor eten. Effectief een uurtje later kreeg ik een sms en mama en ik reden terug. Op nog geen kwartiertje was ik weer bij mijn meisjes en mijn papa zat ons op te wachten in de tuin.

Tot hij zelf zag dat ze blauw zag en helemaal stijf werd.

Mona lag met haar jasje aan te slapen in zijn armen, waarop ik zei ‘hoe had ze geen honger’? Ja, maar ze is meteen terug in slaap gevallen. Ik nam haar mee naar binnen, legde haar neer en wou haar jasje uitdoen.. tot ze plots helemaal rood werd en ik dacht oei, ze maakt zich boos om te eten (dat deed ik namelijk ook als baby). Tot ze schuim op haar lipjes kreeg. Ik liep naar buiten, omdat ik niet wist wat ik moest doen. Mijn papa nam haar vast, draaide haar om en ik herinner me nog goed dat hij zei: “Kalm schatteke, kalm, ze heeft zich waarschijnlijk verslikt.”

Tot hij zelf zag dat ze blauw zag en helemaal stijf werd, schuim op haar lipjes had en plots stopte met ademen. Mijn hart is toen ook gestopt met ademen! Gelukkig was mijn papa daar, hij wist een beetje wat hij moest doen. Toen hij riep, “Lynn bel de 100”, werd alles heel wazig. Het enige wat ik kon zeggen: “Papa, moet dat?” Ik besefte niet dat Mona bijna dood was en ik snel moest handelen. Toen ik de dame van de hulpdiensten aan de lijn had hoorde ik mezelf roepen en smeken om ons te helpen. Ik liep op straat in de hoop dat iemand ons zou kunnen helpen, sneller dan de hulpdiensten.

Na 7 minuten waren de ambulance en MUG daar…

Mijn broer die op dat moment in zijn winkel over de deur aan het werken was, zag mij en is meteen naar Mona gekomen. Toen ik binnen was en de dame nog steeds met mij aan de telefoon hing ben ik ingestort. Ze bleef maar zeggen, dat ik niet mocht roepen, maar ik kon niet stoppen. Mijn broer heeft de telefoon overgenomen en ondertussen had mijn papa Mona op tafel moeten leggen op haar rugje. Hoofdje achteruit en hand op haar klein kinnetje. Dat moest, want dan is de kans kleiner dat ze hun tong inslikken.

Minuten leken uren, seconden duurde eeuwig. Mijn broer en papa waren continue tegen Mona aan het praten en dat is haar geluk geweest. Haar geluk is geweest dat zij bij haar waren, want de kans dat een baby hierdoor komt is zo klein. Na 7 minuten waren de ambulance en MUG daar… ze scheurde haar pyjamaatje van haar kleine lijfje en ineens begon ze te huilen, weer te ademen. Ik ben mee beginnen huilen en ben niet meer gestopt. Haar parameters waren ook meteen stabiel, heel vreemd vond ik dat.

Bij de aankomst in het UZA werd er een echo gemaakt om te zien of ze geen zuurstof te kort had gehad. Mijn hart, oh mijn hart.. geen zuurstof te kort! De dagen nadien werden er testen gedaan om te kijken naar haar hartje, hersentjes, alles wat in connectie kon staan met wat er gebeurd was.Maar, er is geen geneeskundige verklaring.

Wat Mona heeft voorgehad heet ALTE ‘Apparent Life Threatening Event’. (Klik op de link als je hierover meer wil weten.) 

Kan je hier iets aan doen? Neen, ik denk nog steeds dat Mona één of meerdere beschermengelen bij zich had. Aangezien ik bij haar zat kon ik meteen reageren en de hulp bieden die nodig was.

Ik ben meteen een babyfoon met matje gaan halen, maar dit maakt je niet minder ongerust. Tot de dag van vandaag ga ik nog steeds elke 10 minuten kijken hoe ze slaapt en of ze nog slaapt. En elke keer ik bij haar kom, hoop ik echt dat er niets fout gegaan is zonder dat ik het weet of hoorde. Ik was van bij het begin een heel waakzame mama, geen glazen kotje kindjes mama, maar ik wilde alles gewoon goed weten.

Maar, weten wat je moet doen wanneer je kindje zich verslikt, stikt of stopt met ademen is niet onbelangrijk.

Sinds het voorval met Mona kan ik niet genoeg benadrukken om alert te zijn, niet overdreven, maar aanwezig zijn. Een baby is een hulpeloos klein mensje en zij hebben ons nodig om vooral te eten als ze nog zo klein zijn, maar zij hebben ons evenveel nodig in noodsituaties als bij het spelen.

Ik vind zelf dat wij als ouders van te weinig op de hoogte gebracht worden bij de geboorte van ons eerste, tweede en/of meerdere kinderen. Ik wist niet dat ALTE bestond en soms misschien maar goed ook, want een overbezorgde mama zijn is ook niet alles. Maar, weten wat je moet doen wanneer je kindje zich verslikt, stikt of stopt met ademen is niet onbelangrijk. Voor mij alledrie voorvallen die we als ouder zelf deels moeten kunnen verhelpen. Ik ben zelf nog niet klaar om een EHBO cursus te volgen, maar ik vind dat iets is wat we allemaal kunnen gebruiken.

Het mama zijn heb ik zwaar onderschat en sinds mei ben ik ook in behandeling bij een super fijne pshychologe, die me helpt met het verwerken van mijn verdriet en angsten. Ik wil niet te veel terugdenken aan toen en niet eeuwig zo angstig blijven, maar een gezonde dosis emoties in mij hebben. Sowieso ben ik erg emotioneel en de rollercoaster waar ik nu in zit blijft me bakken water geven dus voorlopig laat ik dat ook zo.

Je kan wel kleertjes halen en hun kamertje opstellen, maar is dat voorbereiding op mama worden?

Ik ben een organizer, ik leg alles dagen op voorhand klaar, ik schrijf briefjes wat waar ligt en hoeveel van dat als de meisjes alleen zijn met papa. Ik orden onze dvd’s op alfabet, ik ben uberperfectionistisch! Dus dat ik me niet kon voorbereiden op een kindje krijgen en dat was voor mij een beetje een probleem. In mijn hoofd. Je kan wel kleertjes halen en hun kamertje opstellen, maar is dat voorbereiding op mama worden?

Nee, in mijn ogen echt niet. Ik wilde op voorhand weten of ik het wel zou kunnen? Hoeveel melk ze moesten drinken? Of ze reflux gingen hebben? En ga zo maar door…

Ik wil nog zeggen dat het leven véél te kort is om je druk te maken in een baby die geen bloemkool lust of een huis dat er niet netjes bij ligt of de was die niet klaar raakt. Ik bedoel, waarom zou ik me daarin nog druk maken? Als ik kijk naar wat IK de laatste jaren doorgemaakt heb dan is een wasmand die bijna kapotspringt echt zo belachelijk stom. Ik kijk er nog naar, maar ik kijk vooral naar wat onze meisjes graag doen, eten of willen spelen. Ik kijk naar wat ons gezin doet lachen en gelukkig kan maken. En veel meer dan ooit, ik kijk ook eens naar mezelf en de tijd die ik met de meisjes hun papa kan doorbrengen.

Lynn volgen? Dan kan dat via Instagram.

Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail

 

 



6 Comments

  • Reply
    Nathalie
    9 oktober 2017 at 21:13

    Oh my god… Ik zou gek worden! Wat dapper van haar vader !!!!!! en broer!

  • Reply
    Thijs
    11 oktober 2017 at 10:06

    Qua inspirerend verhaal kan dit wel tellen…
    Bedankt om dit te delen Lynn!

  • Reply
    Gaëlle | BestKidEver.be
    11 oktober 2017 at 10:14

    Amai! *Slik* Ik las dit verhaal met tranen in de ogen. Een nachtmerrie voor elke ouder!

  • Reply
    Jess
    11 oktober 2017 at 12:42

    Shit seg. Pfff. Zo heftig. Met ingehouden adem gelezen. Zoiets vergeet je nooit en ik ook niet meer.

  • Reply
    SP
    11 oktober 2017 at 15:04

    Veel te herkenbaar dit. Zowel het kindje dat extreem slecht sliep als het kindje dat door het oog van de naald kroop voor mijn ogen… Dapper verhaal, maar ook moeilijk voor mij om te lezen, voel ik. Supermama ben je. Knap ook, dat je naar de psychologe gaat om je angsten in beeld te brengen en vooral: hoe je ermee moet omgaan. Dat moet ik ook maar eens doen, ooit. Ik wens jullie al het geluk van de wereld toe. Ik probeer mezelf altijd maar wijs te maken dat we het ergste gehad hebben en dat het nu alleen maar goed kan blijven gaan. Naïef misschien, maar het helpt 🙂 En dat wens ik jullie ook toe.

  • Reply
    Anoniem
    13 oktober 2017 at 08:22

    Lynn, bedankt om je verhaal te delen. Ik heb het gelezen met tranen in mijn ogen…
    Ons zoontje is prematuur geboren. Hij werd bleek als hij sliep. Het was ons eerste kindje en dan zie je niet meteen als er iets mis is. Tot ik dit liet vallen bij de pediater. Meteen werden we langs het ziekenhuis gestuurd om een monitor te halen… De monitor ging 2 keer effectief in alarm en ook ik wist niet wat te doen… Mijn vriend nam hem meteen op en begon over zijn rug te wrijven wat hem meteen deed wenen…
    Ondertussen is hij 2,5 jaar en nog steeds slaapt hij op de angelcare. We zijn ondertussen zwanger van ons 2de en ook nu zit de schrik er weer in…

  • Leave a Reply