Personal

Inspirerende verhalen #7: Isabel van mwordmag

inspirerende verhalen isabelDe weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik deze zomer andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn. Ik stel hen vragen, zij vertellen hun verhaal.

Door mijn eigen vakantie, sloeg ik wederom een weekje over. Maar vandaag brengt Isabel haar verhaal. Isabel ken je allicht wel. Ze is mede-oprichtster van de populaire blog Mwordmag en lanceerde onlangs nog haar exclusieve eigen online plaatsje: visual stories by Isabel. Isabel sluit deze zomerreeks af, maar ik beloof dat ik af en toe nog andere inspirerende verhalen zal brengen. 

inspirerende verhalen isabelHeb je altijd al geweten dat je moeder wilde worden? 

Ohja, ik was vroeger dan ook een echt poppenmeisje. Het was voor mij een evidentie dat er zeker kinderen zouden komen.

Kan je iets vertellen over die allereerste moedergevoelens? 

Toen ik 24 was voelde ik echt dat ik klaar was voor een kindje. Nu ja de natuur besliste er anders over en het duurde toch bijna twee jaar vooraleer het lukte. Die periode was heel emotioneel, maar ik heb wel altijd geweten dat ik er ooit zou hebben en bleef positief. Bij Jules, mijn oudste, kwamen er dus wel wat hormonen aan te pas. Toen hij nog maar een paar uur oud was zei ik ook meteen tegen mijn man, DIT ga ik nog eens willen. Die moedergevoelens waren intens.  Bij Jeanne lukte het zonder hormonen en daar ben ik nog altijd heel blij om. Al had ik er toch alles aan gedaan, moest het niet vanzelf gelukt zijn.  

inspirerende verhalen isabel

Er kwamen ook al zorgen aan te pas bij jullie. Kan je daar iets meer over vertellen?

Toen Jules net geboren was ontdekten we dat er een plasprobleem was. Hypospadie, in een nogal ernstige vorm. We wisten dus al snel dat hij ooit zou moeten geopereerd worden. Ik weet nog hoe de pediater in het ziekenhuis ons erover inlichtte, maar ik zat op mijn roze wolk en ik hoorde haar maar half. Mijn baby, die is perfect zoals hij is, toch? Pas later toen mijn schoonvader, die arts is, me vertelde wat het juist inhield, kon ik het wat plaatsen. Toch blies die roze wolk alle zorgen weg.

Het was een paar weken later (toen we bij Kind en Gezin op controle gingen) dat het echte slechte nieuws kwam. Nu ja, volgens de arts daar stelde dat ruisje op zijn hart echter niets voor. We moesten ons dan ook echt geen zorgen maken volgens hem. Toen ik dit vertelde aan mijn schoonvader, besloot hij om ook eens te luisteren. Ik kan je vertellen, ik heb die man nog nooit zo wit als toen gezien. Nog geen vijf minuten later hing hij aan de telefoon met zijn neef, die cardioloog is en hadden we een afspraak bij een kindercardioloog.

Mijn schoonmoeder stelde voor om mee te gaan. Ze bleef aandringen, waar ik haar nog steeds dankbaar voor ben, want ik kon dat wel alleen. Dacht ik. Tijdens die hart-echo hoorde ik de woorden ‘open hart operatie’ en ‘snel’ vallen. Daarna niets meer. Ik weende. Dagen, weken. Dat klein manneke van nog geen 5 kg onder het mes.

Bleek dat hij een opening van 1 cm had tussen zijn bovenste hartkamers. 1 cm op zo een klein hartje! Dat is best wel wat. Toen hij net geen drie maanden oud was en amper 4,8kg woog, ging het gebeuren. Ik kan hier proberen omschrijven wat dat met eens mens doet, maar hier zijn geen woorden voor. Dat waren de (eerste) langste vijf uren van mijn leven. De angst die ik voelde toen ik de chirurg zag na de operatie was onmenselijk, maar ik zag zijn ogen lachen en wist dat het goed ging komen. Het is ongelooflijk hoe snel zo een kleine baby kan recuperen van zo een zware operatie. Na amper een week mochten we naar huis en voor we het wisten leek het alsof er nooit iets gebeurd was.

inspirerende verhalen isabel

Tot we opnieuw een afspraak hadden in het ziekenhuis bij de kinderuroloog. Een nieuwe operatie van opnieuw de vijf langste uren van mijn leven. Hij was toen 9 maanden oud, Na de operatie die op het eerste zicht goed was verlopen, maakte hij toch een bloedkontertje aan waardoor het buisje dat ze geplaatst hadden vroeger los kwam dan gepland. We wisten dus dat er OPNIEUW een operatie zou volgen. Zes maanden later, want ze willen het liefst zes maanden tussen volledige narcoses bij baby’s houden, indien mogelijk.

Jules, 15 maanden en dus opnieuw onder het mes, deze keer drie uur, maar ook deze leken oneindig lang te duren. Als ik aan deze periode terugdenk word ik nog altijd emotioneel, maar we dragen het met ons mee en we zijn vooral dankbaar dat alles goed gekomen is. Ik probeer ook nooit lang stil te staan bij die donkere tijden, want hij is hier bij ons en gezond en wel. Het helpt ons of hem niet door het altijd terug op te rakelen. Zijn litteken hoort bij hem zoals hij bij ons hoort. En ook al weten we dat alles ok is en zo zal blijven, de nacht voor die jaarlijkse controle slaap ik toch iets minder goed.  
inspirerende verhalen isabel

Je bent een bezige bij, hoe houd je alle balletjes in de lucht? 

Gewoon doordoen! Niet teveel stilstaan bij alles, enkel bij de mooie dingen. Veel slapen,dat doe ik later wel als ik op pensioen ben. Ik probeer zoveel mogelijk uit het leven te halen. Lijstjes maken en zoveel mogelijk proberen te plannen helpt wel, al kan ik ook eerlijk zeggen dat ik af en toe denk: ‘foert, dat doe ik morgen wel’. Mijn huis ligt er niet altijd even proper bij, toch niet zoals ik het graag zou willen, maar zolang mijn kinderen en man eten hebben en propere kleren ben ik al lang blij!

Kidsfashion, wat betekent het voor je? Waarom breng je daar graag iets over op de blog/instagram? 

Mode is altijd al iets geweest waar ik graag mee bezig ben. Mijn poppen en barbies kleedde ik als kind echt onmenselijk veel om op een dag en ik wist al snel wat ik zelf wel en niet wou dragen. Sorry, mama. Toen ik mama werd vond ik niet echt snel kledij voor mijn kinderen die ik echt mooi vond. Gelukkig vond ik al snel de juiste winkels en merkjes waar ik mijn gading in vond en vind het ook leuk dat ik nu op een creatieve manier iets mee kan doen.

Je hebt heel wat volgers. Hoe ga je daarmee om? Je werkt vaak samen? Bots je op jaloezie?

Het is al wel eens gebeurd dat ik geconfronteerd wordt met mensen die het nodig vinden om mij te dissen. Uiteraard krijg ik spullen voor de kinderen, maar ik werk er ook wel hard voor. Ik geef les en als mijn kinderen slapen, werk ik door tot middernacht. Nothing comes for free. Het is niet altijd leuk als je hoort dat mensen je iets misgunnen en dit ook graag verkondigen aan iedereen die het wil horen, maar ik probeer me er zo weinig mogelijk van aan te trekken en gewoon mijn ding te doen en mezelf te blijven. Just be yourself, weet je, dat is het allerbelangrijkste. Trouw blijven aan jezelf en aan je stijl. Het is fijn als mensen je iets willen sturen, maar als ik vind dat het niets voor ons is, dan weiger ik vriendelijk.  

Kan je iets vertellen over hoe fotoshoots er bij jullie aan toe gaan? 

De photoshoots zelf verlopen erg snel. Ik probeer al op voorhand na te denken over wat ik wil bereiken, en dan gaan we er gewoon voor. Op 10-15 minuten zijn we klaar. De kinderen spelen wat terwijl ik foto’s neem . Het is pas daarna dat het echte werk komt. Omdat ik snel foto’s neem zijn ze niet altijd goed gekadreerd dus dat pas ik achteraf aan. Dat is dan veruit ook het enige dat ik kan in Photoshop, misschien moet ik maar eens een cursus gaan volgen, al zou ik niet weten wanneer ik dat nog zou doen! Haha.

Wie zie jij als inspiratie?

Goh, dat is simpel. Mijn eigen mama. Gewoon om wie ze is.  

inspirerende verhalen isabel

En als laatste: gouden tip als moeder?

Volg je gevoel. Dan geraak je volgens mij het verst en weet, alles gaat voorbij, ook die onderbroken nachten en moeilijkere periodes. Cliché, maar wel waar. Oh, en wees streng, maar rechtvaardig. Moeders wil is hier voorlopig nog wet. 

Isabel volgen? Dan kan dat via mwordmag, visual stories by isabel en/of via haar Instagram.

Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail

 



2 Comments

  • Reply
    about_stars_and_alittlemonkey
    30 augustus 2017 at 10:11

    Als je nog eens een reeks start, stel ik me graag kandidaat 💛

  • Leave a Reply