Personal

Omdat het anders moet…

omdat het anders moet Binnenkort pen ik hier met plezier al onze reiservaringen wat betreft Zuid-Afrika neer! Ik scroll al sinds thuiskomst door de foto’s en probeer nog altijd te bevatten wat die reis nu weer voor ons betekende. Ondertussen was er ook een boekvoorstelling en hervatten we ons leven alsof we nooit zijn weg geweest. Maar in mijn hart en hoofd is alles anders. Want dat is wat reizen tegenwoordig met me doet. Het is een rustpunt (in mijn hoofd dan toch, haha) en het helpt me een betere kijk op de wereld te vormen.

De laatste maanden waren heftig en intens. Soms te intens. Nog steeds. Hulp inroepen is niet bepaald makkelijk en sommige dingen, daar moet je nu éénmaal zelf zien uit te raken. Dat we er komen, daar ben ik ergens zeker van. Tegelijkertijd sta ik soms doodsangsten uit. Allerhande emoties die niet altijd met elkaar te verbinden zijn, en toch weer wel.

Spreek ik wartaal?

Oké, misschien wel. Maar dat is oké. Als je me nu al dan niet begrijpt, het maakt niet zoveel uit. Wat wel belangrijk is. De boodschap dat het anders moet. Ik zag afgelopen reis te veel. Er kwamen teveel gevoelens aan te pas ook. Ik maakte teveel mee om terug zomaar te kunnen meedoen in de malle molen waarin wij zitten. Want we zitten er allemaal in en op de één of andere manier kunnen we ook niet anders. Maar dat wil niet zeggen dat het niet anders kan.

“Wat zegt die nu allemaal?”

Al jarenlang worstel ik met allerhande zaken. Met het leven. Met hoe mensen zijn. Met wat ik voel. Velen van jullie maakten op de één of andere manier die worsteling mee. Mijn persoonlijke verhalen hier waren al vaak een getuigenis van het feit dat het echt niet altijd gaat. De wereld kan ik dan wel niet veranderen, ik kan wel proberen zelf te veranderen.

Betekent dat dat ik niet tevreden ben met mezelf?

Neen, helemaal niet. ’t Is te zeggen. Natuurlijk zijn er kanten van mezelf die ik liever anders had gezien. Drastisch mezelf veranderen, dat is ook niet persé nodig. Maar met het nodige zelfinzicht. Eentje waar ik de laatste tijd op getrakteerd werd en hoe pijnlijk dat soms ook was, ik ben daar ook dankbaar voor. Met dat zelfinzicht kan ik wel ingrepen doen in mijn leven om het beter te maken. En dat heeft invloed op iedereen rondom mij. Bijgevolg ben ik dat verschuldigd aan mijn kinderen. Gewoon om de beste versie van mezelf te zijn voor hen.

Eerlijk?

Sinds we terug zijn liet ik alweer vele tranen. De confrontatie met die malle molen, de wereld waarin we leven, ik kan dat niet altijd even goed aan. Maar ik zie nu beter hoe dat komt en besef anderzijds dat ik uiteindelijk niks te klagen heb. Want ik moet mij geen zorgen maken over basisbehoeften, mijn gezondheid of die van mijn gezinsleden (hopelijk nooit) en ik hoef geen kilometers te wandelen om naar mijn werk te gaan. Ik heb warm in de winter. Onze rekeningen worden betaald en ook op een deftig toilet kan ik rekenen. In de winkel hoef ik niet te tellen hoeveel centen ik over heb. Bijgevolg kan ik altijd mijn winkelmandje meenemen naar huis. Ik leef niet in angst of discriminatie. Ik kan me zorgen maken over welke kleur zetel ik wil terwijl anderen enkel wat platen rondom zich hebben.

Natuurlijk, ook hier zijn er zaken die niet altijd makkelijk te verteren zijn. Ook wij hebben onze zorgen. Zorgen die online zelden gedeeld worden. Niet omdat ik het leven van ons wil positiever voorstellen dan het is. Maar ieder heeft zijn privacy. Dat ik behoorlijk open ben over wie ik ben en wat ik denk, dat is mijn keuze, maar anderen hun leven, daar zwijg ik online over.

Maar, onze reis in Zuid-Afrika dus, die deed iets met mij. De confrontatie met de lelijke kant van de mensheid vond ik moeilijk, heel erg moeilijk. Ik ben er vaak triest geweest. Maar besefte ook dat zolang iedereen zich in negativiteit laat meeslepen, er nooit iets kan veranderen.

Ik ben niet naïef. De wereldproblematieken lossen zich niet op omdat ik positiever ingesteld wil zijn. Maar hoe meer mensen proberen iets anders te doen dan wat standaard is in die malle molen, dan verandert er misschien wel iets. Niet voor de volledige wereld. Maar elk individu dat beter wordt, dat positieve ervaringen kan opdoen, dat is het waard. En los daarvan, soms mag je ook beslissingen nemen die gewoon goed zijn voor jezelf.

Hoe ik dat wil aanpakken?

Dat is voor een volgend blogbericht, ooit eens. Maar focussen op dat wat er echt toe doet, wegstappen van negativiteit en hoe graag ik ook online ben, ook die wereld serieus relativeren zijn enkele van de zaken die op het programma staan.

Misschien snap je niks van dit bericht. Het is er eentje die ik gewoon online zwier. Zonder nalezen. Zonder bijschaven. Recht uit het hart, omdat ik dat soms gewoon wil en moet doen. Merci om het te lezen, te snappen of juist niet. Merci om hier al die tijd al te zijn, in goeie en kwade dagen. Merci om mijn onsamenhangende berichten vaak toch te begrijpen en soms de perfecte repliek te geven. Dat, dat is voor mij een bijzonder schone kant van deze wereld. Eentje waardoor ik dit opnieuw terug online zwieren . Een stukje van mij, onsamenhangend, maar zo van mij.



9 Comments

  • Reply
    hanne
    2 april 2019 at 21:46

    Ik kan alleen maar zeggen dat je niet alleen bent. Af en toe moet ik ook tegen mezelf zeggen om te stoppen met zeuren, om niet mee te gaan in negatieve gevoelens, want je bent zo snel mee vertrokken. En ik ben al blij dat ik soms voel dat ik het anders wil, dat is het begin.(en zoals mijn dochters het zo mooi zeggen: een betere wereld begint bij jezelf) Benieuwd naar je vervolg.

  • Reply
    Annelies
    3 april 2019 at 08:51

    Heel herkenbaar. Ik probeer mijzelf van een aantal zaken af te schermen, het mij niet te laten raken. Vroeger kon ik dat absoluut niet, maar uiteindelijk heb ik het móeten leren. En al gaat het met vallen en opstaan: het is echt al een heel stuk beter. Ik ben er zeker van dat jij dat ook kan. <3 <3

  • Reply
    Judith
    3 april 2019 at 10:16

    Ik snap het helemaal. En misschien ga ik het over drie weken nog wel veel meer snappen. ’t Zijn die kinderen, jong. Die veranderen alles. Je wil de beste wereld voor hen en je ziet het veel te vaak de verkeerde kant uitgaan. Het maakt ons als moeders enorm kwetsbaar en verdrietig. Maar we mogen inderdaad ons pollekes kussen dat we het zo goed hebben en onze kinderen niets tekortkomen. Het had helemaal anders kunnen zijn!

  • Reply
    Liesje
    3 april 2019 at 14:45

    Herkenbaar! Af en toe eens op de rem gaan staan is heel belangrijk. We ventileren nog wel wat verder privé xxx

  • Reply
    eskonpeupejer
    3 april 2019 at 20:52

    Allemaal herkenbaar. De mensen zijn onverdraagzaam geworden. Maar mensen die reizen en zo andere culture zien en waarderen , zijn dit wel. Ik hoor soms behoorlijk lelijke dingen zeggen van mensen over mensen… maar vaak zijn de sprekers dan net de spreekwoordelijke stuurlui die aan de wal staan; zij die onder de kerktoren blijven… vreselijk.
    Dus we blijven de wereld verkennen en we hopen zo verdraagzame kinderen op te voeden . Dat is toch geen onbelangrijke taal al ouders , niet.
    Btw. Goed bezig dus jullie 😉

  • Reply
    Goofball
    15 april 2019 at 11:30

    Wat definieer je als de malle molen? het feit dat we een professioneel leven moeten combineren met een sociaal gezinsleven? (gewoon vraag om verduidelijking, geen veroordeling).

    ‘k heb het gevoel dat veel mensen willen vechten tegen die combinatie omdat ze het evenwicht niet goed vinden. En dat doet me denken aan discussies in mijn lessen latijn meer dan 20 jaar geleden waar we het ook over het maatschappelijk systeem hadden. en hoe je daar zoveel fouten en problemen kon in zien…maar je kan er niet uit stappen. Je kan niet “uit het systeem” stappen. Je hebt ergens een inkomen nodig, je hebt sociale contacten nodig, je leeft altijd in een omgeving. Wie probeert uit het systeem te stappen, verliest.

    Toen hadden we het erover dat we houtwormen moesten zijn. Die leven in het systeem. Die voeden zich van het systeem. Maar maken het toch een beetje kapot, ze veranderen het van binnenuit. En als er genoeg houtwormen zijn , is de verandering substantieel.

    Daar doet je post me dus aan denken. Al komt hij toch een beetje als wartaal over bij mij. Ikzelf denk vooral dat we soms niet zoveel moeten nadenken over “het systeem” of “de malle molen” maar gewoon op kleine schaal moeten proberen gelukkig zijn met wat we hebben en investeren in goede sociale contacten rondom ons.

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.