Personal

Over een balans vinden en stoppen met schreeuwen…

Social media, ik ben er voor een groot deel mee opgegroeid. Ik vind het gebruik ervan perfect normaal, al is een evenwicht vinden tussen social media en real life voor velen een uitdaging. ’t Zal u niet verbazen als ik je vertel dat ik lid ben van allerlei babbelgroepjes. Ik lees er mee en deel er af en toe mijn mening. Maar ik lees vooral, om mee te zijn met wat er in de moederwereld leeft.

Dat het in zo een groepjes regelmatig gaat over het opvoeden van je kids, over een strenge aanpak of eerder een vrije opvoeding, ’t zal u niet verbazen. Voor mij is het soms een spiegel, eentje die nu en dan trouwens héél confronterend kan zijn. Ik bewonder moeders die resoluut gaan voor een vrije opvoeding. ’t Is niet dat ik naar een dergelijke opvoeding streef, ’t past niet bij mij. Maar toch, ik heb werkelijk geen idee hoe zij het doen en eeuwig kalm lijken te blijven. opvoeden, stop met schreeuwenIk probeer een evenwicht te zoeken. Maar damn god, dat is verdomd moeilijk. Ik zou dan ook zooooo graag een evenwichtige moeder zijn. Soms heb ik geen idee van wat ik doe, soms voel ik me zelfs mega slecht als ik op posts op Facebook lees en mama’s hun reacties daarop. Dan vraag ik me af als ik werkelijk de enige ben met een temperament om u te zeggen, de enige met een kind met een temperament om u tegen te zeggen en de enige die zich niet goed voelt bij vrij opvoeden. (En eigenlijk niet alleen op Facebook.)

Mijn hoofd kan dat allemaal wel relativeren, tuurlijk zijn er nog honderden anderen die een pittig kind hebben, worstelen met moederschap en hun temperament maar toch, mijn hart voelt zich daarin soms alleen. Zeker wanneer je gesprekken hoort over kinderloze mensen die vertellen over dat ze weer hun buur tegen hun kind hoorden roepen en dat dat er toch echt over is. Het enige wat ik dan doe is beschamend zwijgen.

Niet dat ze misschien geen punt hebben, ’t is niet dat ik dat roepen enzo helemaal ok vind. Eerder vind ik het schaamtelijk en probeer ik heel erg hard te voorkomen dat ik het doe. Daarom ook dat ik vorig jaar het boek ‘Stop met schreeuwen’ kocht. Niet dat ik ooit helemaal zal transformeren in een niet-temperament-vol type en helemaal mijn ding vindt in een vrije opvoeding, wel om de ruzies tussen Axelle en mij te doen verminderen en bijgevolg zo haar iets mee te geven voor later, zodat zij niet in hetzelfde schuitje belandt als haar moeder nu…

Het boek liet mij stilstaan bij ons temperament, dat echt wel krak hetzelfde is. Vuurwerk, oh zo vaak. Logisch dat dit vaak leidt toch ruzies en machtsstrijden (nu al, I know). Maar mijn kleine uk, die is nog klein en die kan dat niet veranderen. Mijn taak dus om het beter te laten worden. Hellejob maar niet onmogelijk. Dus ik probeer, met vallen en opstaan…

Waar ik zelf nooit eerder bij stilstond zijn de triggers die mij laten schreeuwen, ongeacht als dat nu terecht of onterecht is. Voor mij zijn ze eigenlijk te herleiden tot ofwel een overprikkeling van mezelf ofwel ruzie met de mannelijke helft van Liesellove. Dat laatste had ik snel door, die overprikkeling is een ander zaak. Vaak ontdek ik het pas als ik al over the top aan het schreeuwen ben. Wat wel is, sinds ik bewuster bezig ben met mijn eigen gedrag schreeuw ik al pakken minder. Maar er is nog werk aan de winkel, en helemaal schreeuw-vrij word ik allicht nooit.

Alvast 10 tips voor mezelf (en voor allen die zich herkennen in mijn verhaal) om wat bewuster met dat schreeuwen om te gaan en vooral, om die moeilijke situaties te doorbreken:

  • Even temperamentvol als ik? Machtsstrijden zijn dagelijks kost? Bezin dan even over de situatie en vraag jezelf af waarom het alleen nog maar moet gaan om ‘Wie gaat er winnen?’ Ik pas dat soms toe en zie daardoor soms in dat verder ruzie maken te belachelijke voor woorden is. Zoals is van in die situaties van ‘Mama, ik wil mijn witte schoenen aan’ en mama denkt ‘Neen, je doet je zwarte aan.’ Zoals in Frozen: “Let it gooooooo.’
  • Af en toe gas terugnemen en mee op de mat gaan zitten om samen te spelen of te tekenen. En neen, ik ben geen moeder die dat de hele dag kan, maar zo eens 10 minuutjes gewoon jij en je kind, dat is voor iedereen goed.
  • Sta regelmatig stil bij moeilijke situaties en waardoor ze precies voor jezelf zo moeilijk te hanteren zijn. Zelfkennis, het begin van alle wijsheid. *schaterlach*
  • Zorg goed voor jezelf: neem af en toe me-time, verzorg je lichaam, eet gezond en ga op tijd slapen. Hoe evident dat ook klinkt, als moeder is dat echt niet zo evident. Maar voel jij je goed, dan voelt meestal de rest van je gezin zich ook goed.
  • Vind je regels, discipline etc. belangrijk? Dat is ok (of dat zeg ik toch tegen mezelf) maar sta af en toe stil bij al je verwachtingen daarrond. Soms is het beter om eens een oogje dicht te knijpen i.p.v. over alles een punt te maken.
  • Ga in de schoenen van je kind staan en probeer na te gaan wat je kind voelt, denkt en verwacht. Spreek daar ook over met je kind.
  • Leg situaties uit aan kinderen en durf spreken vanuit je eigen gevoel.
  • Communiceer met je kinderen vanuit het niveau van je kind. Ga dus op je knieën zitten en maak oog-contact. Jij schreeuwt minder snel en je kind luistert makkelijker.
  • Probeer de moeilijke situatie te doorbreken met bijvoorbeeld humor of de aandacht af te leiden naar een leuke activiteit.
  • Neem ’s avonds nog even de tijd voor het slapengaan om samen te zitten en de dag te overlopen. Hoe klein Axelle ook nog is, op die momenten kom ik eigenlijk het meeste van haar te weten.

Herkennen jullie zich in mijn situatie? Of zijn jullie de eeuwige-kalme-moeders? Passen jullie specifiek tips toe? En voel jij je ook zo een dwaas als je anderen hoort spreken over dat schreeuwen echt niet hoort enzo?



26 Comments

  • Reply
    Katrien (Marie Cadie)
    29 april 2016 at 12:19

    Afhankelijk van mijn eigen uitgeslapen toestand, blijf ik kalm, kalmer of net niet.
    Vaak negeert ze ons gewoon, ons dochtertje is 5, als je haar rustig aanspreekt … en reageert ze pas als er geroepen wordt. Maar daar wordt ik ook niet gelukkiger van … stress en snel snel snel nog alles willen doen, is bij mij vaak de oorzaak van mijn geroep.

    Maar ik probeer er op te letten.

    En nee, ik ben ook niet van de volledig vrije opvoeding! 😉

  • Reply
    Joke
    29 april 2016 at 12:28

    The right blog post at the right moment! Ik herken mezelf voor een groot deel. Bij mij is het eerder roepen-brullen-tieren. Moeder zijn is heel erg confronterend. Ik wou helemaal niet de mama zijn die ik nu (soms) ben. Ik had het allemaal een beetje anders verwacht/gehoopt. Het is confronterend omdat je de dingen doet waarvan je altijd beweerd had dat jij ze nooit zou doen. Pas op, ik wist wel dat ik de strenge ouder ging moeten zijn en dat ik diegene ging zijn met alle regeltjes (te veel, volgens de wederhelft). Ik besef maar al te goed dat dat schreeuwen nergens toe leidt maar een immer kalme zen-mama, dat zit niet in mij… Ik heb andere kwaliteiten, maak ik mezelf dan wijs. Goede raad en tips van andere ouders en niet-ouders maken mij soms enorm boos. Ik zou graag willen weten waar die boosheid en frustratie vandaan komt, want ik werk 4/5de en heb poetshulp, dus ik zou het toch allemaal moeten kunnen klaren? Ach, het is allemaal met ups and downs, en ik ben al blij dat ik niet de enige ben. Maar dat neemt niet weg dat het ook hier niet altijd rozengeur en maneschijn is 😉

  • Reply
    sheena
    29 april 2016 at 12:31

    ow ja … ik schreeuw echt veel te veel. Ik ben er mij wel bewust van en ik probeer er aan te werken maar makkelijk is dat niet. Het gaat wel een pak beter op dagen waarop ik niet zo moe ben (die zijn helaas eerder zeldzaam) 😉
    Soms is het echt allemaal te belachelijk voor worden, dan schreeuwt mijn kind en dan schreeuw ik ‘stop met zo te roepen!’. Om dan pas te beseffen dat ik zelf dus het verkeerde voorbeeld aan het geven ben 😉
    Ochja ooit komen we er wel … hoop ik …

  • Reply
    Joke Eeckhout
    29 april 2016 at 12:31

    O en deze drie tips ga ik zeker onthouden en proberen toe te passen:
    Ga in de schoenen van je kind staan en probeer na te gaan wat je kind voelt, denkt en verwacht. Spreek daar ook over met je kind.
    Leg situaties uit aan kinderen en durf spreken vanuit je eigen gevoel.
    Communiceer met je kinderen vanuit het niveau van je kind. Ga dus op je knieën zitten en maak oog-contact. Jij schreeuwt minder snel en je kind luistert makkelijker.

    THANKS daarvoor!

  • Reply
    Ann Vliegen
    29 april 2016 at 12:36

    Hoe herkenbaar (alweer)!! Ook ik schreeuw te vaak naar mijn eigen zin, maar het is gewoon sterker dan mezelf en achteraf dik spijt natuurlijk… De moeder die ik liever niet wilde worden, awel zij zit hier op mijn stoel… Och ja we zullen ook maar eens kijken naar de zaken die we wel goed doen want die dingen zullen (hopelijk) wel overheersen 😉 Maar weer eens merci om te durven zeggen waar veel moeders zich over schamen 👍

  • Reply
    Miss Wobie
    29 april 2016 at 12:58

    Ik schreeuw bitter weinig en doe al je tips nu al maar dat wordt soms verweten…
    ‘Je moet ze soms gewoon eens een tik geven’ ‘je moet niet alles uitleggen’ ‘je moet gewoon veel meer boos je standpunt zeggen’ ‘je moet meer je stem verheffen’ … Het omgekeerde zou me verweten worden moest ik te veel roepen, niets uitleggen en hen te veel tikken geven. We moeten proberen te doen waar wij ons goed bij voelen en waar we onszelf niet voorbijlopen. (Tjah, aan dat deel moet ik nog werken…)

    Ik denk dat we de ‘Let it goooooooo’ veel meer moeten toepassen op alles… Alles willen doen, alles willen combineren, supermama, superlief, supercreatieve blogster, superwoman willen zijn is niet altijd haalbaar, af en toe een ‘Let it goooooooo’ onderbreking kan geen kwaad 🙂

  • Reply
    tinteltenen
    29 april 2016 at 13:18

    Zo herkenbaar.. En de spijt achteraf is zo groot want inderdaad, zo een moeder wil je helemaal niet zijn. Onlangs stond dochterlief te roepen, de papa wees haar terecht en ik hoorde haar antwoorden ‘mama roept toch ook’ Mijn moederhart brak. Wat een confrontatie.
    Maar evengoed is er het samen lachen, samen spelen, samen knuffelen en krijgen ze te horen dat we hen zo graag zien, en dat mama ook wel eens fouten maakt met een welgemeende sorry erbij.
    Ik probeer deze in het achterhoofd te houden: wees mild voor jezelf, je doet je beste best.
    Zo dankbaar voor deze post.

  • Reply
    Melanie
    29 april 2016 at 13:19

    Krijg tranen in mn ogen bij het lezen van je tekst..en de reacties. Niet omdat ik het zo verschrikkelijk vind, maar omdat ik mij er zo verschrikkelijk in herken…Inderdaad het vaak veelvuldig schreeuwen, soms ook op momenten dat ik denk; het is niet nodig..maar het gebeurt..als het ware vanzelf…
    Voel mezelf er vaak heel schuldig over, want het zijn schatten van kinderen (natuurlijk met de nodige momenten), maar t voelt of ik ze dan behandel als monsters….Vooral ’s avonds in bed lig ik me dan een potje beroerd te voelen en op en top slechte mama. Als ze me een keer spontaan komen knuffelen denk ik altijd; Huh, willen ze dat nog gewoon?? Vinden ze me dan wel leuk?? Pff….

  • Reply
    TinneV
    29 april 2016 at 13:39

    Ik ben zelf (privé en werkgerelateerd) heel grote fan van het boek “temperamentvolle kinderen” van Eva Bronsveld en van How 2 Talk 2 Kids… Ken je die al? De moeite om eens te bekijken…

  • Reply
    Heidi
    29 april 2016 at 14:22

    Hoe minderwaardig moet je je later als kind van zo’n perfecte, steeds lieve, vriendelijke en altijd rustig mama niet voelen? Schreeuwen en je geduld verliezen, ik ben er ook geen fan van maar het gebeurt af en toe. En het leert ons allemaal dat we niet perfect zijn en dat we allemaal eens over onze grenzen gaan maar ik geloof niet dat we daar zoveel slechter van worden? We zijn gewoon niet onfeilbaar en is het niet net dat dat we ook af en toe aan ons kinderen uitleggen?

    • Reply
      Liesellove
      29 april 2016 at 15:00

      Klopt! Perfectie hoeft niet. Ik streef dus niet naar nooit meer roepen maar wel naar minder. 😉

  • Reply
    'm(i)e'
    29 april 2016 at 14:32

    Ik ben geen moeder maar heb er wel 1 gehad. En die had het vaak moeilijk, met ons of met haar leven en zichzelf. En dat mag. Maar ik had graag gehad dat ze er even hard bij stil gestaan zou hebben als jij 😉 .
    Ik ken je niet irl, maar je komt me over als een normale vrouw met normale gevoelens die op een positieve en doordachte manier met het moederschap omgaat maar soms ook wel eens haar geduld verliest omdat ze juist een normale vrouw is. Kinderen moeten trouwens ook leren dat andere mensen ook gevoelens hebben en er in interactie met mekaar soms minder aangename dingen kunnen gebeuren. En dat leren ze bij jou ook. Ik denk echt dat jij een heel goed mens en moeder bent;)

  • Reply
    Mademoiselle Fresita
    29 april 2016 at 14:40

    Hier ook een schreeuwer, met schuldgevoelens. Want het straffe is dat ik dacht dat ik helemaal niet zo’n groot temperament had. Ik ben de kalmte zelve, altijd al geweest. Ik ben eigenlijk al twintig jaar ofzo niet meer echt kwaad geweest, tot mijn lieve baby vorig jaar een temperamentvolle peuter werd. Nu schiet ik soms meerdere keren per dag uit mijn sloffen. Een grote aanrader is Eva Bronsveld. (Hierboven ook al eens vermeld) Ik blogde er ook over: http://mademoisellefresita.blogspot.be/2016/01/temperamentvolle-kinderen.html

  • Reply
    Karin
    29 april 2016 at 15:22

    Ik schreeuw niet vaak tegen mijn kinderen, maar word best wel eens boos. En kan verdraaid onredelijk zijn soms. Ik ben helegaar niet perfect. En dat is maar goed ook. Want ik wil mijn kinderen leren dat zij ook niet perfect hoeven zijn (iets waar ik zelf, met mijn opvoeding, best nog wel eens mee worstel. Dus ik hoop dat beter door te geven). Dat ze mooi zijn en geweldig en lief en bijzonder. Maar ook en vooral ook mens.

    Dus soms ben ik onaardig of oneerlijk of onredelijk boos. Om daarna ofwel samen de slappe lach te krijgen (die kleine donders weten me erg goed af te leiden en bij zinnen te brengen) ofwel mijn excuses aan te bieden. “Het spijt me jongens, dat was niet aardig van me”

    Waarop ze tien tegen een zeggen “Geeft niet mama, wij zijn ook wel eens boos. Dat snappen we best”

    Ze zijn best slim, die kleintjes 🙂

  • Reply
    Jeanne-Marie
    29 april 2016 at 15:28

    Wauw, wat een eerlijk verhaal en wat knap om dit met ons te delen! Het is zeer herkenbaar en je bent zeker niet de enige hierin!
    Bedankt voor de tips, ga ze zeker proberen toepassen:)

  • Reply
    Isabel
    29 april 2016 at 16:25

    Ik vind het heel knap van je dat je het zo neerschrijft, ik denk dat vele mama’s zich wel herkennen in je verhaal.
    Ik was, ja was, een mama die niet veel schreeuwde, en vele van je tips al toepaste.
    Echter, twee weken geleden kwam ons tweede dochtertje erbij en nu doe ik (in mijn ogen) niets anders dan ruzie maken met de oudste (bijna 5), roepen en tieren.
    Ik herken haar, mezelf en onze relatie nog amper deze dagen en dat maakt me droevig.
    Ik hoop dat ook wij snel ons evenwicht terugvinden en wens jou heel veel succes in het toepassen van al je tips, het gaat je zeker lukken!

    • Reply
      Liesellove
      30 april 2016 at 10:48

      Hier startte het ook vooral op het moment dat Baptiste er was… de ergste periodes zijn precies wel achter de rug maar het blijft iets waar ik op moet letten… not always easy

  • Reply
    Mieke Augustyns
    29 april 2016 at 18:56

    Bedankt voor je tips! Ik dacht dat ik een moeder zou zijn die niet zou roepen, heb dat mijn mama eigenlijk nooit horen doen. Maar niet dus. Ik heb er ook last van….

  • Reply
    Lobke
    29 april 2016 at 21:06

    Ik zou zeggen, trek je vooral niet te veel aan van wat andere moeders zeggen want die doen ook maar wat! En nog een tip: lees het boek temperamentvolle kinderen van Eva Bronsveld eens, een echte aanrader voor temperamentvolle moeders met temperamentvolle kinderen, ik kan het weten 🙂

  • Reply
    Kim
    30 april 2016 at 09:25

    Ik schrik soms van mezelf terwijl ik aan het schreeuwen ben… Na tien jaar samen schrok mijn man toen ik eens tegen de zoon brulde, hij wist niet dat ik zó boos kan zijn! Kinderen lokken blijkbaar extreme gevoelens uit, gelukkig overwint de liefde meestal 😉

  • Reply
    Anske
    30 april 2016 at 11:52

    Als Job geef ik therapie aan kindjes die het wat moeilijk hebben. Ik ben gespecialiseerd in het aanleren van kalm blijven of van net wat meer voor zichzelf opkomen. De theorie van je tips kloppen helemaal! 😀 in de praktijk klopt het bij mij niet altijd zo goed 😀 tlukt me ook echt niet om steeds rustig te blijven. Roepen doe ik niet echt maar ik reageer eerder nogal koppig of lastig. Soms nogal op het kinderachtige af. Ook niet altijd een goeie oplossing, ik ben eens benieuwd wat dat gaat geven als mijn kleintje wat groter wordt 😛

  • Reply
    Celine
    30 april 2016 at 16:08

    Veel te herkenbaar. Elke weekdag wordt hier geweend (zij) en geroepen (ik maar zij soms ook). In het weekend is dat een stuk beter en in de vakanties ook. Bij ons heeft het minder te maken met onze temperamenten en meer met de leeftijd (zij), de vermoeidheid (zij en ik), het ongeduld (ik en zij ook wel). Wanneer we allebei uitgerust en ontspannen zijn, is er zelden een probleem. Jammer dat het niet elke dag zo kan zijn. Ik probeer daar oplossingen voor te vinden maar dat gaat maar heel traag…

  • Reply
    jelle
    30 april 2016 at 16:10

    Ik ben alles behalve een eeuwig kalme moeder en ik moet eerlijk toegeven dat ik zeker niet jaloers ben op eeuwig kalme moeders als hun kind de boel afbreekt, onbeschoft is en hen voor schut zet … 😀

  • Reply
    Tamara
    30 april 2016 at 19:11

    Ik ben geen schreeuwer, maar ik reageer zeker niet altijd zoals ik zou willen, er komen uit mijn mond ook dingen waarmee ik helemaal niet blij ben… Ik probeer en door bewuster te zijn bij wat ik zeg en doe gaat het ook beter, maar ja, we hebben het allemaal wel eens moeilijk…

    En eerlijk gezegd denk ik dat elke ouder wel dingen heeft hij/zij minder trots op is, maar niet iedereen durft zo eerlijk te zijn, het is waarschijnlijk gemakkelijker om de mooie kanten te tonen, de minder mooie weg te stoppen of te negeren….

  • Reply
    Joke
    30 april 2016 at 22:43

    Opgegroeid met schreeuwende vader en ik draag er nog de gevolgen van. Ik doe er dan ook alles aan om te vermijden dat mijn kind eenzelfde lot moet ondergaan. Schreeuwen tegen of roepen op een kind kan echt niet voor mij…

  • Reply
    Anoniem
    2 mei 2016 at 14:01

    Ik ben ook zo een moeder die veel te vaak roept tegen haar kinderen en dat schuldgevoel achteraf en die goeie voornemens erna dat ken ik maar al te goed.
    Maar op één of andere manier slaag ik er maar niet in om mezelf onder controle te houden. Heb jij iets aan dat boek “Stop met Schreeuwen” gehad?
    Ik ben ook altijd bang dat mijn kinderen daar slechte herinneringen gaan aan overhouden of dat ze zelf zo gaan worden want ik zou natuurlijk liever hebben dat zij zichzelf wel beter onder controle kunnen houden en op een deftige manier hun emoties onder woorden kunnen brengen.

  • Leave a Reply