Personal

#prayforparis

Tot zijn laatste voeding zit ik nog wat te breien, de melding na het Belgische voetbal dat er iets aan de hand is in Parijs gaat volledig aan mij voorbij. Misschien wou ik nog heel even doen alsof de wereld een vredige plaats is? Misschien moest ik het negeren omdat mijn hart dit leed niet aankan? Misschien… 
Ik kruip in bed, zet mijn alarm want het hele weekend moeten we werken op de beurs Petit Bazaar in Gent. Instagram wordt nog even gecheckt en dan… dan voel ik een knoop in mijn maag. Met verbijstering zet ik de tv op, lees ik nieuwsberichten en chat ik even met zij die op dat nachtelijke uur nog wakker zijn. Allen even geslagen, verbijsterd, verdrietig… 
Tot nu heb ik altijd geprobeerd om geen angst te voelen wanneer aanslagen gepleegd werden, dichtbij of veraf. Tot nu heb ik altijd verkondigd dat we dat echt moeten vermijden. Maar deze nacht voelde ik het voor de eerste keer zelf. Kijkend naar mijn kleine man, denkend aan het wonder dat in haar bedje te slapen ligt… 
Ik voel me egoïstisch. Egoïstisch omdat ik in deze gekke wereld kies voor kinderen. Want ik wil voor mijn eigen geluk kinderen maar wat doe ik hen aan? Moeten zij straks in angst opgroeien? Zullen zij in hun leven getuige worden van dergelijke gruweldaden? 
Ik weet het best, terroristen (van welke groepering ook) willen angst zaaien. Eraan toegeven laat hen winnen. Maar deze keer is het verleidelijk. Krijg ik het moeilijker uit mijn hoofd. Al weet ik dat ik moet blijven zeggen: je mag niet met angst leven, je mag je er niet door laten leiden.
Ik zal het moedig proberen. 
Ik zal blijven oproepen om op haat niet met haat te reageren, om sterk en respectvol te blijven. 
Laat de gekheid in de wereld niet winnen. Wij zijn sterker, wij moeten sterker zijn. 


15 Comments

  • Reply
    lielebeesje
    14 november 2015 at 09:17

    Helemaal raak, die woorden van jou …

  • Reply
    Isabel
    14 november 2015 at 14:38

    Zo waar allemaal.
    Ik kan het zo moeilijk plaatsen dat er, naast alle andere slachtoffers die er zijn, ook veel kindjes hun gezin zo ongewild uit elkaar gerukt zien.
    En dan knuffel ik mijn kleine schat met het knagende gevoel dat de wereld zo'n wrede plaats kan zijn…

  • Reply
    Delphine Hoorelbeke
    14 november 2015 at 18:03

    sprakeloos…

  • Reply
    Tania Stays Positive
    14 november 2015 at 18:56

    <3
    De kinderen hebben hier vandaag een extra knuffel gekregen, maar de onrust blijft…

  • Reply
    Mimamellie
    14 november 2015 at 19:21

    hier de hele dag al onrustig en teneergeslagen gevoel…het blijft zo in me hangen..gister alles op de voet gevolgd, totdat ik wist dat de gijzeling over was…Toen wilde ik pas naar bed om vervolgens vanmorgen, direct na ontwaken, weer angstig de telefoon te pakken om te zien wat er nog meer gebeurd zou zijn…Gelukkig niks! Maar niet minder gebeurt er in mn hoofd…idd, de kindjes…die dan zo onschuldig en onwetend boven liggen te slapen…wat staat hun te wachten als ze groter zijn…wat staat onszelf misschien nog wel te wachten…ik zou liegen als ik zou zeggen dat het me nog altijd koud liet…dat ik geen angst heb. Integendeel, ik merk sinds vandaag echt aan mezelf dat ik heel erg bang ben….hoop dat dat weer wat af gaat zakken…je kunt niet leven in een wereld vol angst! Dat kan niet en vooral, dat mag niet. Althans, zou niet moeten mogen….grr….boos, verdrietig, vooral ook ongeloof..hoe is het mogelijk…

  • Reply
    Josie
    14 november 2015 at 20:01

    je post maakt me erg stil. je verwoordt het treffend.
    ik dacht net hetzelfde, toen ik zopas even ging piepen in mijn zoon zijn kamer en hem zo vredig zag slapen…
    ik word er zo verdomd triestig van…

  • Reply
    Barbara
    14 november 2015 at 21:02

    Wat heb je dat mooi verwoord, ik voelde exact hetzelfde. Was gisterenavond ook met verstomming geslagen, en heb naar de kinderen zitten kijken met exact diezelfde gedachten… In welke wereld groeien ze op… Ik weet ook niet waarom, maar het grijpt me steed meer aan, al wil ik het niet toegeven want ik wil hen niet geven wat ze willen… Maar toch… Telkens als ik dat, als een mantra tegen mezelf lijk te zeggen in gedachten, is er telkens dat stemmetje opnieuw: in wat voor wereld leven wij, wat wordt het volgende, … Hopelijk gaat het liggen…

    • Reply
      Liesellove
      17 november 2015 at 08:11

      De media, die zouden misschien beter is wat minder gaan berichten, want als je dat allemaal begint te volgen dan word je eigenlijk gek…

  • Reply
    Nathalie
    15 november 2015 at 12:24

    Hier word je inderdaad stil van maar tegelijkertijd angstig hè… ik heb zelf ook twee kleine kindjes en soms denk ik ook: wat doe ik hen aan…waarom heb ik kindjes op de wereld gezet. Maar zoals je zegt we mogen ons niet gek laten maken en geloven in de mooie wereld.

  • Reply
    An Vande Velde
    15 november 2015 at 12:43

    En dan moet ik aan Emma (11j) en Charlie (8j) precies uitleggen "waarom"…. tja….
    Ja, waarom?
    Ik probeer ze gewoon mee te geven: 1/geniet van deze dag; 2/wees lief voor elkaar en 3/respecteer dat anderen iets anders denken dan jijzelf…
    en dan hop… op hoop van zegen!
    xx

    • Reply
      Liesellove
      17 november 2015 at 08:09

      Uitleggen is denk ik een heel complex gegeven. Over die ene aanslag kan zoveel vertelt worden zonder het over de effectieve daad al te hebben. Hoe je dat dan aan kinderen moet vertellen, ik heb er geen idee van…

  • Reply
    Kyenna X
    15 november 2015 at 12:47

    echt fantastisch mooi gezegd! kippenvel!

  • Reply
    Els04
    15 november 2015 at 16:06

    dikke kus!

  • Reply
    soetmin demedts
    17 november 2015 at 08:12

    🙂
    Xxx

  • Reply
    Leuke Wereld
    17 november 2015 at 19:04

    Ik krijg het ook niet uit mijn hoofd meid! Wat heb jij het mooi verwoord x

  • Leave a Reply