Personal

We can do it! Het vervolg van de brief.

Rutten emancipatie Afgelopen week was het me wel wat. Ik werd overspoeld met privé berichten omtrent mijn brief aan mevrouw Rutten. Vele keren heb ik moeten lezen dat men de uitspraken van haar niet kan begrijpen. Maar wat veel vaker aan bod kwam was het verhaal dat een ouder zich moet verantwoorden voor zijn keuzes. 

Het relaas begon vorige zondag op mijn blog, toen ik het niet kon laten een brief aan mevrouw Rutten te schrijven. Jullie lazen hem massaal, vonden herkenning of toch weer niet. Mijn woorden omtrent mijn persoonlijke gevoelens over het kiezen voor kinderen, troffen enkelen diep. Een aantal lezers gaf ik hierdoor een schuldgevoel en daar voelde ik mij rot slecht bij. Het verwoorden van mijn gevoelens en gedachten over mijn persoonlijke situatie kwamen harder over dan ik bedoelde. Soms vergeet ik eens hoe je geschreven tekst moeilijker kan nuanceren dan wanneer diezelfde woorden uitgesproken zouden worden. Mijn excuses daarvoor.

Maar net daarom stuurde ik op Instagram een bericht de wereld in om, het klinkt melig, liefde te delen met alle ouders. Thuisblijven, halftijds of voltijds werken, het doet er allemaal niet zoveel toe. Als we maar effectief zelf zouden mogen kiezen, zonder dat iemand ons een schuldgevoel aanpraat. Of gekke dingen zegt, zoals mevrouw Rutten, die vindt dat je dan niet geëmancipeerd bent of mogelijks zelfs niet gestudeerd hebt. In dat hele verhaal vergat zij sowieso de thuisblijvende vader, want hallo, dat kan ook!

Ik werd dus overspoeld door verhalen. Logischerwijs vertelden velen van hen een verhaal gekoppeld aan thuisblijven. Blijkbaar heb je tijd te over als je thuis blijft en wordt het nog enigszins getolereerd tot je kinderen groot genoeg zijn. Maar daarna kan het echt niet meer. Soortgelijke verhalen over halftijds werken. Het is ver gekomen als mensen niet begrijpen hoe jij je kinderen mooi uitdost als je niet beiden fulltime werkt. Om nog maar te zwijgen over die halftijds-werkende-leerkrachten. Dat moet wel een héél speciale soort zijn.

Maar er kwamen ook verhalen binnen van voltijds werkende ouders. Mensen die daar bewust voor kiezen en zich daar helaas ook voor moeten verantwoorden. “Je gaat daar later spijt van hebben, dat je niet veel tijd met je kindjes doorbracht.” Alsof een ander weet hoe je eigen gezin het beste werkt. En dan waren er ook nog de voltijds werkende ouders die om allerhande reden geen andere keuze hebben.

Met velen van jullie had ik bijgevolg boeiende conversaties. Uiteindelijk ging het niet over dat fiscale voordeel, waar mevrouw Rutten over bezig was. Ouders zouden moeten kunnen kiezen, zonder veroordeeld te worden door anderen, door de maatschappij, door de regering. Dat de ene vollen bak gaat voor een carrière en de andere niet, dat is toch perfect ok? Is emancipatie nu niet dat je zelf bewust kan en mag kiezen. En dat welke keuze het ook wordt, je niet geduwd wordt in clichématige gedachten.

Thuisblijven past dan wel in het verhaal van het klassieke rollenpatroon. Maar als dit nu voor je specifieke situatie werkt, waarom zou je dan niet geëmancipeerd zijn? Bovendien vergeten we in deze hele discussie de vaders. Wij als vrouw zijn altijd maar bezig over emancipatie. Compleet te begrijpen. Maar, vaders die thuis blijven worden vreemd bekeken. Ouderschapsverlof opnemen als vader is in vele sectoren nog steeds not done. Zelfs geboorteverlof wordt vaak overgeslagen.

Waar het dus vooral over gaat is dat we moeten pleiten voor liefde voor elkaar. Respect hebben voor ieders keuze, voor ieders zijn. En natuurlijk ook over de politiek. Dat zij die ons daarin vertegenwoordigen misschien wat beter moet nadenken over hoe ze hun doelen, hun streven willen uitleggen aan het grote publiek. Een eerlijke manier is daarin misschien een optie?



10 Comments

  • Reply
    Ellen
    27 oktober 2017 at 07:49

    Mooi! Ik ben het nu weer volledig met je eens 😉

  • Reply
    Tam Tam
    27 oktober 2017 at 09:23

    👍👍👍

  • Reply
    Christine (creastine)
    27 oktober 2017 at 09:29

    Ik vind dit een zeer mooie aanvulling op je brief. Ik ben het er ook helemaal mee eens. Ik wil redelijk lang thuis blijven en heb nu al het gevoel dat ik daarvoor moet knokken en vooral me verantwoorden. Dat laatste is het ergste. Het doet me soms twijfelen terwijl ik (als ik die opmerkingen en rare gezichten achterwege laat) wel 100% achter die keuze sta.

  • Reply
    Goofball
    27 oktober 2017 at 09:55

    Ik heb getwijfeld om op je post te antwoorden. Omdat ik in feite niet wist wat Rutten exact had voorgesteld (ik was toen nog op verlof), heb ik maar gezwegen. ‘k vind vooral dat discriminatie uit den boze is en terwijl ik eveneens vind dat je als maatschappij niet alle keuzes kan sponsoren, komt het er vaak op neer dat de zwakkeren in de maatschappij minder keuzes kunnen maken en dat is dan weer discriminatie. Dat vind ik dus een lastige discussie. ‘k heb bij Tifosa wel een langdradig antwoord geschreven (meer met de invalshoek van moederschapsrust). https://nelevanmalderen.wordpress.com/2017/10/24/maatschappelijke-keuzes/comment-page-1/#comment-2467

    Maar emancipatie ligt volgens mij in het kunnen en mogen kiezen: het kunnen en mogen voltijds werken met een gezin (en de beschikbaarheid van betaalbare opvang enz) maar ook het kunnen en mogen kiezen om tijd met je gezin door te brengen. Liefde en begrip voor beide keuzes dus!

  • Reply
    Joni
    27 oktober 2017 at 10:46

    Mooi <3

  • Reply
    Lien
    27 oktober 2017 at 11:51

    ❤️

  • Reply
    Anneke
    27 oktober 2017 at 17:05

    Amen to that! Hier een thuisblijfmama die een torenhoog respect heeft voor gelijk welke mama en papa. Of ze nu gaan werken of niet.
    Ik schreef er deze week ook over, en net dat is waar bij mij ook het schoentje wringt: die keuzevrijheid. Hoe sommigen willen thuisblijven bij hun kindjes, maar het niet kunnen. En hoe anderen full time willen blijven werken en er scheef voor bekeken worden. Dat is allemaal scheef aan het groeien en mensen als Rutten werken dat in de hand.
    Voor mij is emancipatie nog altijd: uw goesting doen, ongeacht wat een ander mag denken van u 😉

  • Reply
    Anna Maria
    28 oktober 2017 at 17:26

    Een zeer mooie aanvulling

  • Leave a Reply