Browsing Tag

Moederschapsrust

Lifestyle

11 tips om je moederschapsrust door te komen!

Moeder van vier, dat betekent dat ik al vier keer de babyperiode heb meegemaakt. Momenteel ondervind ik nog aan den lijve wat een vers baby’tje betekent voor je leven. Veel zorgen voor, wat we met alle plezier doen. Bij dat zorgen hoort in de meeste gevallen ook weinig slapen. Al mag ik zelf eigenlijk niet klagen want nummertje vier slaapt al bij al ook al behoorlijk goed.

Lees verder
Personal

Vier maanden mama van vier

Vier maanden Estelle, vier maanden de tijd om te wennen aan het drukke leven binnen een groot gezin. Zeggen dat ik nog in moederschapsrust ben, wordt steeds gekker onthaald. Maar ja ik ben het nog steeds, weliswaar omdat ik er zelf voor kies. Wel met hier en daar een opdracht. Maar ik neem toch nog steeds veel tijd voor dat nieuwe leventje: Estelle.

Lees verder
Personal

Waarom elke pas bevallen moeder een jaar lang zou moeten/mogen thuis zijn.

1 jaar thuis na de bevallingGisteren zag u het misschien al op Instagram, ik neem een jaar lang tijdskrediet op. Ik vroeg dat al aan voor ik moest bevallen en kreeg de bevestigingsbrief enkele weken na mijn bevalling. Het was het mooiste cadeau dat ik kon krijgen. Mijn tijdskrediet gaat effectief in op 6 september. Dat betekent dat ik, samen met de moederschapsrust, meer dan één jaar zal thuis zijn. Een bewuste keuze. Helaas echter eentje die niet elke vrouw kan maken.  Lees verder

Personal

Beste mevrouw Rutten

Misschien had u gehoopt op een mediastorm of was u op zoek naar een kleine rel in het land der (toekomstige) ouders? Misschien dacht u eventjes niet na toen u de wereld liet weten dat vrouwen geen 15 weken moederschapsrust nodig hebben om fysiek te recupereren na de bevalling. Of misschien haalden uw kinderen u uit uw slaap?

Wat het ook moge zijn, mevrouw Rutten, van een minister verwacht ik méér, véél méér. Dat heeft zelfs niks te maken met een politieke strekking, maar vooral met gezond verstand. Twijfel niet, ik geef u geen ongelijk als u zegt dat ouders moeten kunnen kiezen. Dat ouders de zorg moeten kunnen verdelen, is eigenlijk niet meer dan normaal. Dat we dezer dagen nog steeds te gefocust zijn op rollen gekoppeld aan het geslacht en vaders vaak nagekeken worden als ze hun 10 dagen ouderschapsverlof opnemen, dat zou niet mogen zijn. Dat zij die het kind niet baren recht hebben om meer thuis te zijn voor hun kind, daar moet niet over getwijfeld worden. Tot zover ben ik het enigszins met u eens. Maar dat is het dan ook. aec42eedf24511ef0c2216db787dc97b-221 september 2015 beviel ik van mijn tweede kind. Ruimschoots na het verstrijken van mijn 15 weken “moederschapsrust” schreef ik omtrent mijn dipje. Het ging op dat moment al stukken beter, maar enkel en alleen omdat ik de juiste beslissing nam en ouderschapsverlof koppelde aan mijn “moederschapsrust.” Keerde ik na mijn 15 weken terug naar mijn werk, dan was ik ondertussen al lang gecrasht. Voor de staatskas zou dat niet bijzonder goed geweest zijn. Daarom val ik steil achterover als u zegt dat vrouwen het niet nodig hebben om 15 weken te recupereren.

Mevrouw Rutten, dat niet één ieder van ons 15 weken nodig heeft om er fysiek bovenop te komen, zal wel waar zijn. Al ben ik dan wel serieus blaasjes wijs gemaakt als men mij vertelde dat ons lichaam een jaar nodig heeft om te bekomen. Los daarvan lijkt u te vergeten dat moeder worden niet alleen een fysiek herstellen is maar verdomd zoveel meer. Dat moederschapsverlof niet echt omschreven kan worden in termen van verlof. En dat ook al kom je niet terecht in een dipje, of erger in een postnatale depressie, je mentaal gewoon moet zoeken naar een evenwicht. Om dan nog maar te zwijgen over het feit dat een baby van 3 maanden afzetten bij een wildvreemde behoorlijk hard is.

Verbolgen ben ik dan ook dat u dergelijk debat opent terwijl we allemaal weten dat 15 weken belachelijk kort is en we met zoveel andere pijnlijke punten zitten. Punten die hoogdringend aangepakt moeten worden. Voor u dus spreekt over een verdeling, moet er misschien eerst nagedacht worden over het uitbreiden van “moederschapsrust” en over het normaliseren van vaderschapsverlof.

Dat er heel wat vrouwen zijn die op bepaalde momenten schreeuwend naar hun werk zouden teruglopen is namelijk niet persé het gevolg van een te lange periode van “rust en verveling.”  Zij die schreeuwend willen weglopen, zijn vaak diegene die op zoek zijn naar verlossing. In mijn geval was dat verlossing van een 8-uur-aan-een-stuk-huilend-kind. Een partner die in dergelijke , moeilijke tijden kan bijspringen, doet wonderen. Niet dat ik denk dat er geen vrouwen bestaan die snel terug naar hun werk willen. Maar hoeveel van die vrouwen kiezen daar met 100% overtuiging voor? Ook al zijn we 2016, nog steeds krijgen vrouwen tijdens hun sollicitatie de vraag of ze al/nog aan kinderen denken. En zij die voor een carrière willen gaan hebben vaak weinig keuze. Genoeg mannen die staan te trappelen om haar functie over te nemen. Nietwaar?

Bovendien spreken we hier voortdurend over 15 weken maar daarmee vergeten we heel wat vrouwen die veel sneller terug aan de slag gaan. Denk maar aan zelfstandige moeders die na de geboorte van hun kind nog wat meer mogen ploeteren dan een ander of zij die door verplichte zwangerschapsbescherming na 9 weken terug aan het werk moeten. Volgens mij allemaal punten die dringender aangepakt moeten worden dan gelijk welk keuzestel ook.

Trouwens, u begint in deze discussie ook over borstvoeding en dat moeders zelf moeten kunnen kiezen, dat ze niet gepusht mogen worden. Waarom betrekt u dit dan bij deze discussie? Heeft een moeder die voor flesvoeding kiest dan minder recht op tijd bij haar kind dan een moeder die kiest voor borstvoeding? Kwestie om vooral niet te pushen hé?

Dus ja, mevrouw Rutten, voor vrije keuze en een eigen rolverdeling in het gezin. Ja voor moeders die carrière willen maken, en/of die snel aan de slag willen gaan, en vaders die huisman willen zijn. Ja voor meer aanwezigheid van beide ouders in de zorg van een kind en ja voor meer ouderschapsverlof tout court.

Maar, mevrouw Rutten, vandaag zeg ik NEEN tegen u om alle bovenvermelde redenen. Ouders hebben uw betutteling niet nodig. Voor u dergelijke nieuwtjes de wereld instuurt, denkt u in het vervolg beter twee keer na. Misschien moet u overwegen om ook eens naar de menselijke kant van uw bevolking te kijken en niet enkel naar cijfertjes? En als u dan toch naar cijfers wil kijken, sta dan eens stil bij cijfers omtrent zelfdoding in ons land, burn-outs en/of inname van antidepressiva.

U heeft duidelijk nog heel wat denkwerk te verrichten Mevrouw Rutten. Wie weet komt u op een dag zelf uit op een menselijke oplossing waarin niet gediscussieerd moet worden over wie wanneer moet/mag thuis blijven. Daar hoop ik op.

Lies!

Personal

Mijn doorprikte baby-bubbel…

Ik weet niet wat voor een moeder jij bent? Ben je de carrièrevrouw die fluitend na je zwangerschapsverlof je kind in de crèche afzet? Blij omdat je jezelf terug mag begeven in de volwassen wereld, als vrouw en niet alleen als moeder? Ben jij een moeder die de muren op haar zag afkomen tijdens de moederschapsrust? Of ben je eerder zoals ik en bewonder jij zo een moeders?

Als ik mezelf als moeder mag omschrijven dan moet het iets in de toon zijn van een moeder die huilt en panikeert als het einde van de moederschapsrust in zicht is. Daarmee weet je dan ook meteen wat ik de afgelopen weken deed: panikeren, piekeren en af en toe een traan laten enkel en alleen omdat mijn baby-bubbel doorprikt zou worden. werkhervatting na moederschapsrustMaandag was het zo ver: de baby-bubbel doorprikt. Vroeg uit de veren en hervatting van een dagelijkse routine. Dat ik de nacht ervoor amper sliep zal u niet verbazen. Dat mijn hart die dag elders zat behoorlijk logisch. De hele dag je gsm checken voor als er toch iets niet goed zou lopen en in de middagpauze toch even bellen of hij wel goed at en zijn medicatie niet vergeten werd. Een beetje absurd want het kind was gewoon bij zijn papa. (Dat belooft voor volgende week als Axelle naar school gaat en Baptiste naar de crèche.)

Maar dat is de tol voor een moeder zoals ik. Eentje die niet wil kiezen om thuisblijfmoeder te zijn maar tegelijkertijd heel graag de tijd nog eventjes wil stil zetten. Tijd om te soezen met kleine man en eerste mijlpalen mee te maken. Tijd om gek te doen en samen grote zus af te halen van school. Het doorprikken van die bubbel is een bittere pil om slikken.

En toch, thuisblijfmoeder wil ik niet zijn. Natuurlijk wil ik héél veel tijd met mijn kinderen doorbrengen maar ik moet eerlijk zijn, die werkhervatting doet mij eigenlijk  deugd. De bittere pil is doorgeslikt en ik begin stilaan de voordelen te voelen. Ook al ben ik niet de carrièrevrouw die fluitend terug gaat naar haar werk, het doet goed om onder volwassenen te zijn. Mentaal terug uitgedaagd te worden. Volwassen gesprekken te hebben die niet steeds over de kinderen gaan en niet onbelangrijk: een dag doorkomen zonder onder de kwijl en/of voedselresten te zitten.

Dus ja, een beetje mij is verdrietig en wil heel graag terug naar de thuisblijfperiode maar hé er is ook die kant die voelt dat uit werken gaan helemaal zo slecht niet is.werkhervatting na moederschapsrust Moeder zijn, het is en blijft een evenwicht zoeken tussen zorgen voor je kids en iets anders zijn dan de moederkloek. Maar hé, als ik het kan, kan jij het ook! En als je het toch moeilijk hebt, kijk dan uit naar het moment dat je herenigd wordt met je kinderen, want dan is het gewoon extra genot.

En jij, welke mama ben jij?