Dad's Stories

Over vader worden, vader zijn & vadergevoelens

vader gevoelens“Vertel eens over je vadergevoelens”, was de opdracht die ik van Lies kreeg. “En giet dat dan in eens in een blogbericht.” Ik krabde eens in mijn haar en dacht ‘dat idee van haar waait wel over.’ Dat er hier binnenkort enkele DIY’s online komen die handige vaders (en moeders natuurlijk ook) kunnen nadoen, dat is allemaal geen probleem. Maar vertellen over mijn vadergevoelens, dat is een ander paar mouwen. Dat tegenpolen elkaar aanvullen in een huwelijk, klopt bij ons als een bus. Lies, één en al emotie. Ik daarentegen… één en al ratio. Vadergevoelens dus… 

’t Is iets dat, net zoals bij vele andere vaders, moest groeien. Langzaam maar zeker. Toen ik een jaar of 23 was, ging ik er zelfs vanuit dat ik geen vader zou worden. Maar samen met Lies begon ik aan een verbouw-avontuur om daarna met haar te trouwen. Ik wist dat zij wel kinderen wou. Dat zegt ze al van in het begin van onze relatie. En ook dat zij geen kinderloos leven wou. Ondanks het feit dat ik ooit dacht geen vader te worden, groeide dat idee ook bij mij. Een logische stap na ons huwelijk was dan ook kiezen voor een kindje.

Die eerste zwangerschap was ook voor mij een spannende tijd. Lies maakte het nog wat spannender door te vallen en haar enkel te breken. Je weet sowieso niet wat je te wachten staat. Als de moeder van je ongeboren kind dan ook nog eens geopereerd moet worden, dan weet je het even helemaal niet meer. De doktersbezoeken, het aftellen… alles was ongelooflijk spannend. Zo spannend dat ik op het moment van haar weeën compleet dicht sloeg thuis en net niet moest overgeven van de zenuwen.

Gelukkig ging dat over toen ik ze kon overleveren aan de veilige handen van een vroedvrouw in het ziekenhuis. Bij nummer twee en drie was alles veel ‘chiller’. Het blijft natuurlijk spannend en je haalt altijd opgelucht adem als ze veilig en wel geboren worden. Maar die grote stress van de eerste keer is er niet meer bij. Gelukkig maar.

Wat ik me vooral herinner van het vader worden is dat je onmiddellijk een enorm verantwoordelijkheidsgevoel hebt. Ook al heb je verder geen flauw idee hoe je dat baby’tje nu eigenlijk moet vasthouden en hoe die pampers werken… Nu ja, dat baby zijn, dat is niks voor mij. Geef mij maar wat interactie met mijn kinderen. Gelukkig moet je daar niet al te lang op wachten. Die eerste lachjes zijn geweldig.

De evolutie die ze meemaken naar een echt persoontje is helemaal de max. Uiteindelijk geniet ik veel meer van de fase waarin je kan beginnen spelen met hen. Samen rollebollen op het tapijt of dansen op onze favoriete muziek. Want ja, hier is het niet altijd K3 en dergelijke. Ik ben een behoorlijke muziekfan en laat hen dus ook meer dan ééns wennen aan mijn muziek. Bijzonder fijn dus dat ook zij dat geweldig vinden. Elke avond voor ze hun pyjama aandoen is het trouwens van dat. Of samen plaatjes opleggen. Axelle is daar al goed mee vertrouwd en ook Baptiste krijgt stilaan interesse. En dan is er nog de yoga. Ook een grote hobby van mij die ik af en toe al met Axelle beoefen.

Achteraf zit ik daardoor natuurlijk vaak met de gebakken peren.

Vader zijn, het is me wat. En het is niet altijd makkelijk. Zo heb ik soms geen flauw idee wat ik doe. Consequent zijn en/of streng, het zit niet van nature in mij. Ik discussieer niet graag met ze, waardoor ik al eens net iets te veel toelaat. Achteraf zit ik daardoor natuurlijk vaak met de gebakken peren. Gelukkig is er Lies nog die me daarin helpt. Tegenpolen hé…

Maar ondanks de drukte, de koppigheidsfase van een peuter, de kleuter die haar broer pijn doet, het ruzie maken, het gebrek aan me-time, … vergeet je al die moeilijkheden wel weer als ik hun enthousiaste blikken zie wanneer ik thuis kom van mijn werk.

Axelle, Baptiste & Céleste, 

Ik zie jullie graag en probeer ook in de toekomst zo goed mogelijk voor jullie te zorgen! Dat het niet altijd makkelijk is en wordt, daar twijfel ik niet aan, maar met de nodige portie liefde komt alles zeker en vast in orde. 



7 Comments

  • Reply
    Jess
    11 juni 2017 at 20:03

    Maar jongens , zo lief ❤️❤️❤️ smelt!

  • Reply
    Laura
    11 juni 2017 at 21:56

    Echt super tof om te lezen!

  • Reply
    Jeanne-marie
    11 juni 2017 at 22:46

    Ondanks de ratio 😉 een supertof verhaal om te lezen. Heel mooi verwoord!

  • Reply
    Marjolein
    12 juni 2017 at 00:20

    Super mooi geschreven!

  • Reply
    Anna Maria
    12 juni 2017 at 17:56

    Heel mooi geschreven,

  • Reply
    silke
    13 juni 2017 at 08:25

    Heel graag gelezen! En ik ben erg benieuwd naar “Yoga met Axelle” !!

  • Reply
    Thijs
    14 juni 2017 at 09:31

    Wat een warme blog. Naar mijn mening iets waar elke vader mee kampt. De twijfel, zowel voor als na de geboorte. Doen we het wel goed? Uiteindelijk doet iedereen zijn eigen ding, naar best vermogen en altijd met de kinderen voorop denk ik dan.
    Wat een mooie afsluitende zin ook.
    Good job!!!

  • Leave a Reply