Uncategorized

Wanneer verhalen je naar de keel grijpen…

Het is begin januari wanneer ik het profiel van melanie.goethals op Instagram leer kennen. De mensen van Yapado, waar ik stage doe, wijzen me op dit mooie profiel. De foto’s spreken me aan, in hun verhaal ben ik dan nog niet mee. Met graagte druk ik het volg-knopje in. Tijd gaat voorbij en ik zie met regelmaat moois verschijnen. Het leven is echter intens en wanneer we aan de andere kant van de wereld zitten laat ik social media en alle mensen erop even los.

Tijdens de zomer valt haar profiel me echter terug meer op. De stories die er verschijnen, de foto’s, de verhalen. Op dat moment heb ik nog geen idee dat het niet gewoon eventjes ziek zijn is. Een fase waar vele kleine kindjes wel eens door moeten. Want dat heb je op social media, alles is vluchtig en je kan nooit met elk verhaal online mee zijn. Ik volg meer dan 800 profielen, niemand die dat dus ook verwacht. (Hoop ik!)  Toch wordt het me steeds duidelijker, dat dit niet zomaar een verhaal is.

Wanneer ik tijdens het kijken naar de stories mijn eigen straat zie verschijnen, schrik ik een beetje. Ik herbekijk en herbekijk. Op dat moment ontdek ik dat de schattige tweeling in dezelfde straat als ons gezin woont. Op de één of andere manier voel ik direct een band. Best een beetje gek, maar bon zo zit ik dan in elkaar. Via een berichtje spreek ik Melanie dan ook aan. Ook al zag ze mij nog nooit, spontaan biedt ze aan dat als er ooit iets is, ik altijd mag aanbellen. Kei schoon vind ik dat. Buurtliefde! 

Vanaf dat moment zie ik meer verhalen en foto’s van hen passeren. Want zo gaat dat met Instagram en zijn algoritme. Ik leer meer over wat er aan de hand is met die schattige tweeling, Aster en Ramses. Het is niet zomaar ziek zijn. Ze lijden aan hypogammaglobulinemie, een primaire immuundeficiëntie. Om die reden krijgen ze wekelijks een baxter toegediend. Elke week prikjes voor deze schattige kleintjes. Slik. 

Al zocht dit gezin wel naar oplossing om deze rauwheid van het leven toch vol liefde te steken. 

Er is nog maar weinig geweten over deze afweerstoornissen. Niet alleen bij Jan en alleman uit de straat maar ook bij huisartsen bijvoorbeeld. Om de problematiek hieromtrent meer onder de aandacht te brengen, geeft Melanie met haar gezin een gezicht aan de aandoening. Twee gezichten: die van Ramses en Aster.

Misschien zag je op Instagram al haar acties verschijnen voor Music For Life? Misschien hoorde je, net zoals ik, nog nooit van deze problematiek? Mogelijks wil je meer weten? Misschien wil je ook wel steunen? Ga daarom even kijken op het account van Melanie en check haar blog Studio Paus. Daar postte ze gisteren trouwens een bericht waardoor je onmiddellijk in de huiskamer van dit gezin staat. Dadelijk voel je hoe moeilijk het is de baxters, die je aan je eigen kindjes moet geven, te verteren. Elke week opnieuw. Al zocht dit gezin wel naar oplossing om deze rauwheid van het leven toch vol liefde te steken. De baxterbrunch. 

Lees dus hun verhaal, laat je overweldigen door de foto’s genomen door Maxine Stevens, die ik voor de gelegenheid ook hier gebruik. En bovenal, koop een kaartje of wat granola om de actie te steunen. Een klein gebaar, een groots doel. 



3 Comments

  • Reply
    Silke
    7 november 2018 at 13:38

    Tranen jongens. Tranen. Moederhart krak.

  • Reply
    Sarah | Petit Biscuit
    7 november 2018 at 22:26

    Ik hopte even over. Wat een heftig verhaal. Ik heb er geen woorden voor. Moedige mannetjes en sterke ouders. Hoedje af.

  • Reply
    Elisa
    11 november 2018 at 12:46

    Wat een verhaal en wat goed dat jij hier aandacht aangeeft, ik kende het immers niet…

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.