Als de roze wolk niet zo roze is…

Geen nood, wat de titel ook doet vermoeden, het gaat goed hier. Maar het is wel eventjes anders geweest. In tegenstelling tot de komst van…

by 

Geen nood,
wat de titel ook doet vermoeden,
het gaat goed hier.
Maar het is wel eventjes anders geweest.

In tegenstelling tot de komst van Axelle was ik de eerste drie maand niet opgetogen.
Bij de ontdekking van het nieuws wel.
Maar snel kwamen de eerste zorgen door de bloedingen.

Wat mogelijks nog erger was?
De hormonen.
Ze namen een loopje met me.
Lieten al mijn vrolijkheid teniet gaan.
Tot op het punt dat ik alleen nog maar kon janken.

Gelukkig was er een man,
die me zei: ‘Het is je zwangerschap.’
Ook al bleef ik me radeloos en verloren voelen, ik vertrouwde op hem.
Hij liet me toe me compleet in een cocon te hullen.
Ik verdween van de wereld.

Ging werken, kwam thuis en sliep.
Niks van alles wat ik leuk vond, vond ik nog leuk.
Verschrikkelijk.
Ik dacht dat het nooit voorbij zou gaan.

In mijn hoofd drastische beslissingen.
Kappen met alles.
Want als ik iets niet met passie kan doen, doe ik het liever niet.
Wederom de man die zei: het is je zwangerschap!
Hij nam alles over van me, en dat naast zijn fulltime job.

Dat cocongedoe deed me goed.
De liefde van mijn man nog veel meer!
Want het donkere werd langzaam terug roze.
De rust in mijn hoofd keerde terug.

Ik ben terug, de goesting ook. 
Goesting om te naaien, creatief te zijn, nieuwe stoffen te zoeken en marktjes te doen. 
Maar vooral goesting om terug mama, partner en vriend te zijn. 

27 comments

  1. Fijn om te horen dat je wolkje weer roze aan het worden is 🙂
    Het doet mij een beetje denken aan de laatste weken zwangerschapsverlof voor ik moest gaan werken toen kon ik echt huilen als ik eraan dacht dat ik weer moest gaan werken want ik wou NOOIT meer werken, gewoon thuis zijn bij mijn kinderen. Manlief zei toen ook: geef het tijd, probeer het eens, misschien valt het allemaal nog wel mee ..en inderdaad, vanochtend nog dacht ik terwijl ik naar mijn werk reed: i love my job! Dus goed dat we die mannen nog hebben om ons op het juiste pad te houden wanneer onze hormonen een loopje met ons nemen 😉

  2. Die mannen van ons zouden beter eens een pint samen gaan pakken, want chapeau wat ze voor ons, zwangeren, doen. Ik ken het cocoon-principe maar al te goed en ook al ben ik wat verder in de zwangerschap, zelfs nu nog steekt het vaak de kop op. En dan staat manlief daar ook, na een lange werkdag en een lange rit naar huis, te koken en op te ruimen zodat ik kan rusten en mezelf kan verliezen in me myself & I. Blij dat je je terug wat beter voelt!

  3. Awel ik ken het gevoel. Maar ik ben nu al 6 maanden ver. En heb het wel al langer. Sinds gisteren/vandaag gaat het eindelijk iets beter. Heb eindelijk weer iets gemaakt en kijk alles weer wat kleurrijker aan.
    Het is superlief van je man dat hij dit heeft gedaan!! Mooi om te horen…
    Groetjes

  4. Wat een schat van een man heb je toch.
    Doe het rustig aan. Geniet van het roze, en als er af en toe een grijs randje verschijnt, heb gewoon wat geduld, en luister naar je man.

  5. Wat herkenbaar…enkel laat bij mij die roze wolk wel erg lang op zich wachten. En dat terwijl ik dacht…derde keer goede keer. Niets jong. Gelukkig ook een man aan mijn zijde die me zegt: binnen een paar maanden weet je weer waarom 🙂

  6. Gisteren had ik zo'n dagje! Humeur onder nul en niks aan te doen. Maar kijk, morgen de 12-weken echo en dan hopelijk tijd voor goed nieuws en een beter humeur 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.