Personal

De prijs van social media

Voor u verder leest, vertel ik jullie al even dat dit geen klaagpost wordt. Deze zomer had ik er af en toe last van, de onweerstaanbare drang om te zagen. Dat het geen makkelijke maanden waren en ik serieus overwoog te stoppen met alles, zal allicht de verklaring zijn. Maar sinds de dag dag ik besliste verder te doen met dit alles, besliste ik ook om me te focussen op al het goeie in mijn leven. Haters gonna hate. Zo is dat dan maar. Dat hier nooit meer een pittig stukje tekst zal komen te staan, dat zal ik niet beloven. Integendeel. Maar wakker liggen van wat de hele sociale-media-en-bloggers-wereld doet, nope, dat doe ik al even niet meer.

De titel van mijn blogpost laat echter vermoeden dat ik weer ga neuten. En misschien is dat ook wel zo. Maar deze keer gaat het compleet over mezelf en mijn leven. Of moet ik zeggen: ons leven? Want wie me volgt kent ondertussen alle leden van ons gezin. De persoonlijke verhalen zorgen er bovendien nog eens voor dat jullie ons best goed leren kennen. Al zijn er nog steeds grote stukken ‘ons’ die nooit of te never op de blog of social media zullen komen.

De laatste tijd denk ik echter vaker na over de gevolgen van social media en het online leven. Voor de duidelijkheid: ik ben nog altijd razend enthousiast en nog altijd heel erg overtuigd van de vele voordelen. Mijn vriendenkring breidde zich uit met mensen van over het hele land, de steun die ik kreeg na mijn schoolpoort-ervaring was gigantisch en het enthousiasme van wie mij volgt is nog altijd groot. Schone dingen allemaal, één voor één!

En toch is er een maar. Toen ik ooit besliste om te starten met bloggen, en later om een openbaar Instagram-profiel te creëren kon ik geen toestemming vragen aan mijn kind. Vier jaar en drie kinderen verder, kan ik dag nog steeds niet. Ze zijn te klein en hebben geen flauw benul van wat mama en papa allemaal doen. Ik probeer er logischerwijs op te letten geen foto’s online te plaatsen die hen later slechts zouden kunnen opleveren. En ook op vlak van verhalen, filter ik logischerwijs zaken uit. Niet alles hoeft online. Maar uiteindelijk zwier ik nog altijd véél online. Willen ze ooit iets offline dan zal ik dat natuurlijk doen. En heeft er eentje geen zin meer in dat online gedoe op moeders blog, dan is dat maar zo.

De bedenkingen gaan echter verder dan dat. Zo is Axelle ondertussen heel gewoon geworden aan het nemen van foto’s. Soms is het zo erg dat ze zelfs boos is, wanneer ik haar niet fotografeer en wel een ander. Logischerwijs popt de vraag zich dan ook op wat al dat foto’s trekken gaat doen met deze generaties? Worden ze extreem ijdel? Maken we ware narcisten van onze kinderen? Moet ik mij daar zorgen over maken? Of overdrijf ik?

En dan is er nog het verhaal van de likes op Instagram. Want als ik daar al eens over nadenk, wat dan met onze kinderen die nooit anders gekend zullen hebben? De dag dat mijn oudste meer dan 200 likes kreeg, was ik opgelucht. Dat klinkt misschien belachelijk en super hysterisch maar tot dan, kreeg ik soms een slecht gevoel bij de vele likes voor de andere twee. Te ver gezocht? Ik weet het niet. Want als ik opmerk dat haar broer en zus meer likes krijgen, dan merkt zij dat later ook op. En via mijn eigen kanalen wil ik allerminst mijn kind een minderwaardigheidscomplex aanpraten. (Gelukkig is er ondertussen wel zen evenwicht bereikt tussen hen allen.)

Ik weet, mijn gedachten gaan daar misschien ver in. Sommigen zullen misschien zelfs niet begrijpen waarom ik daar zelfs over nadenk. Maar stilstaan bij de gevolgen van social media, dat is misschien niet slecht. Het is sowieso een nieuwe uitdaging op vlak van opvoeden, denk ik dan. Kinderen en jongeren leren omgaan met social media, met likes, met unieke bezoekers en influencers.

Dat het een geweldige wereld is, dat is feit. Maar ook eentje die af en toe gevaarlijk kan zijn en waar we oog voor moeten hebben. Ik blijf nog eventjes gespaard van hoe ik mijn kinderen hiermee moet leren omgaan maar ook dat is maar een kwestie van tijd. Al geloof ik wel dat we ook daar een oplossing voor zullen vinden. Als we ons er maar van bewust zijn…

Hebben jullie bedenkingen bij social media, kinderen, opvoeden etc.? Begrijpen jullie mijn zorgen en bedenkingen? Hoe gaan jullie om met dit alles? Laat het gerust even weten, want zo helpen we elkaar verder!



17 Comments

  • Reply
    ElsS
    26 september 2017 at 18:46

    Ernstige maar terechte bedenkingen en goed dat je daarover nadenkt lijkt me want dat betekent ook dat je een beter antwoord zal kunnen geven wanneer dat nodig is om er met jouw kinderen over te praten (denk ik 😉)

  • Reply
    Marjolein@flaflinko
    26 september 2017 at 19:28

    Begrip, maar ik ben er eigenlijk niet in die zin mee bezig dat ik kijk wat scoort en wat niet. Ik doe gewoon maar. Al is dat bij mij natuurlijk ook vooral gerelateerd rond de kledij die ik maak en plaats ik zelden ‘gewoon’ foto’s op IG. Misschien daarom mijn andere kijk erop.

  • Reply
    Bieke - sew blondes
    26 september 2017 at 19:48

    Oh ik denk er regelmatig over na… de kindjes van mijn vriend zet ik bewust nooit volledig op Instagram of de blog. Ik zal altijd vermijden om hun volledige gezicht erop te zetten. Voor de blog niet evident, maar ik hecht er belang aan, niet in het minst omdat het ook al niet mijn kinderen zijn. Ik vertel hen dat ook en ze weten dat er dus ook altijd “halve” foto’s genomen worden 🙂

  • Reply
    Joni
    26 september 2017 at 19:53

    Ik kan er wel inkomen, in je gevoel. Ik heb er ‘maar eentje’ maar vraag me soms ook wel af of ze dat binnen x aantal tijd wel tof gaat vinden, zo’n moeder die nogal wat online zwiert. En waar onze social media maatschappij naartoe gaat…

  • Reply
    Judith (Dietemiet)
    26 september 2017 at 20:09

    Ik worstel daar ook mee. Ik vond het gemakkelijker toen mijn kinderen nog kleiner waren, maar ik vind het steeds moeilijker nu ze ouder worden en vriendjes ook mee gaan volgen. Dat is ook de reden waarom Elliot veel minder in beeld komt dan June, die dat allemaal nog wel leuk vindt. Maar dan krijgt June de likes en dat vindt hij dan weer minder leuk, want ook dat systeem beginnen ze stilaan door te hebben … Niet gemakkelijk indeed! 🙂

  • Reply
    withlovebyeva
    26 september 2017 at 21:08

    Ik bedacht het mij onlangs nog, hoe gek het zou zijn moesten al die volgers écht ineens voor mijn deur staan om mijn leven vanop de eerste rij te volgen. Ik heb er ‘maar’ 1500, maar zelfs dat zijn al gigantisch veel mensen die op de hoogte zijn van wat ik meemaak. Sindsdien let ik erop om enkel dingen te delen die mooi zijn, of nuttig voor de blog, maar die weinig van het achterdeschermenleven blootgeven. Geen locatiedelen, geen “dit doe ik per minuut”, maar random snippets die ik mooi vind. Ik weet dat “de échte” het anders doen, en dat dat voor de zichtbaarheid veel beter is, maar ik wil niet dat iedereen zomaar met alles meeleeft. Zelfs over mijn ziekte, waarvan velen vonden dat ik er open over schreef, deelde ik maar een topje van de diepe ijsberg. Ik schrijf over wat ik voel en doe dat stilistisch, maar nergens zal ik er concrete situaties mee verbinden. En dat hoeft ook niet, vind ik. Op mijn blog en social media schep ik een wereld die iets tussen droom en werkelijkheid is, toon ik veel van mezelf en tegelijk ook niets, en iedereen die wil is welkom om te volgen. En ik volg iedereen die het anders doet met evenveel plezier!

  • Reply
    Katrien (Marie Cadie)
    26 september 2017 at 22:52

    Hey Lies,
    Ik snap je volkomen. Mijn oudste dochter van 6 is helemaal into het vloggen. Het volgen dan vooral … maar vanavond floepte er ineens uit, of we haar geen YouTube kanaal moesten maken, waarop ze wel heel erg enthousiast reageerde! *oeps* Maar goed, we zien wel … denk ik vaak. Want echt wissen op het net, dat is wel heel erg moeilijk.

  • Reply
    Saar
    26 september 2017 at 23:54

    Ik stel me die vraag ook zo vaak. Het is een herkenbaar feit dat we als ouder leeuwinnen zijn die graag pronken met ons welpje maar evenzeer onze tanden laten zien als dat kostbare welpje gekwetst zou worden. Want ergens zijn we zo kwetsbaar en net ons kostbaarste bezit maakt ons zo kwetsbaar.

  • Reply
    Goofball
    27 september 2017 at 09:40

    Ik vind het terecht dat we daarover nadenken. het is allemaal nieuw en zoals je zegt maken we momenteel keuzes in hun plaats maar die kunnen wel effect op hen hebben. ‘k heb er zelf wel nog nooit stil bijgestaan om aantal likes te gaan vergelijken.

    Nu ben ik wel bewust wat ik op welke kanalen post: op Instagram en Twitter waar ik onder eigen naam post ga ik vermijden teveel informatie (foto’s, verhalen) over mijn kinderen vrij te geven. Af en toe een vage foto. Op die 2 kanalen is het niet de bedoeling dat je mijn leven kan volgen.

    Maar zoals Saar mooi verwoordt hierboven: ‘k ben ook wel trotse moederleeuwin die zo graag mijn kindjes toont en deelt. Ik ben iemand die altijd al graag deelde en vertelde wat ze meemaakte. Als tiener schreef ik iedereen lange brieven, later werden dat e-mails en dan begon ik social media te gebruiken. Ze zijn mijn grote liefde waar momenteel groot deel van mijn leven rond draait, dus op FB deel ik wel super veel van hen maar wel met vaste privacy settings. (nog nooit op gelet maar ik denk dat ze wel evenredig aantal likes krijgen??).
    Op mijn blog onder de naam Goofball deel ik ook wel veel over hen want mijn blog is een soort dagboek. Daar valt het me op dat bloggers die ik al volg sinds ik begon te bloggen (whaa, 11 jaar bijna) en die toen kleine kinderen hadden, allemaal gestopt zijn met bloggen (of op zijn minst met bloggen over hun kinderen) toen hun kinderen in de lagere school zaten. Dat begrijp ik, maar vind ik ook zo ontzettend jammer. En dat zet me tot nadenken: als het vrij waarschijnlijk is dat ze later niet meer wil dat ik over hen blog, waarom doe ik het nu dan wel? Heb ik dat recht? Maar waar is mijn recht om over mijn leven te vertellen?

    het is een moeilijk dilemma: wat doe ik zelf? en de volgende stap zal effectief zijn: hoe leer ik hen goed met social media omgaan? ‘k heb er het antwoord niet op.

  • Reply
    Marieke (circle meets line)
    27 september 2017 at 09:48

    Hele terechte zorgen vind ik het. Persoonlijk moet ik er niet aan denken dat mijn jeugd fotoalbums door iedereen gezien kunnen worden. Maar die is dan ook niet gecensureerd 😉 Ik vind het een verrijking om naast mijn gewone identiteit ook een online identiteit te hebben. Maar om zoals onze kinderen daarmee op te groeien lijkt me best pittig. Zijn die twee straks nog los te koppelen door hen? Als het in de echte wereld tegen valt is de online identiteit dan niet een te makkelijke vlucht? Kunnen ze nog wel waardevolle echte relaties aangaan? Vooralsnog komen onze kinderen niet herkenbaar op mijn blog, instagram of persoonlijke facebook. Vanwege hun recht op privacy maar ook vanwege het risico van identiteitsfraude. Ook zal ik nooit een live verslag van onze vakanties doen. We wonen op het platteland en dus inbraakgevoelig. Niet iedereen op internet hoeft te weten dat er niemand thuis is.

  • Reply
    Jenni (@jcapritus)
    27 september 2017 at 13:37

    Goh ja, vind dit ook een moeilijke discussie, zeker iets om bij stil te staan. We weten eigenlijk absoluut niet wat die ‘instagramgeneratie’ teweeg zal brengen. Maar ik pak het ook luchtig aan; en mijn oudste weet nu al dat mama gewoon graag foto’s maakt en een beetje verslaafd is aan alles wat ‘mooi’ is. Ik denk ook dat het fijn is om tastbare herinneringen te hebben later. Maar wat ik deel is slechts het topje van de ijsberg, en dan nog eens bedekt met een dikke laag ironie/humor. Deels omdat dat mijn stijl is, maar ook deels omdat ik mijn diepste gevoelens niet met iedereen wil delen. Ik ben geen ‘moederkloek’ in de zin van ‘roze-wolk-mijn-heel-leven-draait-nu-om-de-kinderen-en-ik-zal-alles-hieraan-aanpassen-mama’. Heb geen zin om daarover eindeloos te discussiëren en telkens in een half moddergevecht te belanden (denk maar aan de borstvoeding/flessenvoeding discussie). Dus ik hou het bewust ietwat oppervlakkig, ook al betekent dat dat waarschijnlijk één van de redenen is waarvan bepaalde accounts wél heel populair zijn. Ik doe gewoon mijn ding 😉 (wat uiteraard niet wil zeggen dat ik jou niet graag volg, integendeel! Ik vind je heel authentiek en oprecht en dat is juist één van de redenen waarom ik je graag volg)

  • Reply
    sofie
    27 september 2017 at 14:27

    Moeilijk hé. Ik lees persoonlijk ook liever blogs zoals de jouwe met mooie foto’s van kindjes, maar zelf zet ik heel bewust nooit foto’s van mijn kroost (noch van mezelf trouwens) op m’n blog/instagram. Ik wil graag mijn maaksels tonen, maar als ik er al geen foto’s van mezelf op wil zetten, moet ik er zeker mijn kinderen niet bijzwieren want die kunnen er niet voor kiezen.

  • Reply
    Tine
    27 september 2017 at 16:56

    Mijn kinderen reageren soms andersom: ze willen niet meer op de foto! Ook ambetant 😉

  • Reply
    eva
    29 september 2017 at 21:19

    Social Media zijn een vergif voor kinderen, maar vooral voor tieners als je het mij vraagt. Als leerkracht en moeder van tieners word ik continu geconfronteerd met de valkuilen van het fake leven op FB en IG en dat zij daar ABSOLUUT niet klaar voor zijn om daarmee om te kunnen gaan. Hoe vaak je het ook uitlegt, ze begrijpen de inpact ervan niet. Het is niet hun schuld maar de schuld van hun onvolgroeid brein. En bovendien is het ‘veilig’ om van achter een smartphone of computer om het even wat op de wereld los te laten. Face to face is alles moeilijker. Jongeren raken gestresseerd door social media. Ze gebruiken het om elkaar de duvel aan te doen. Waar in onze tijd het pesten stopte om half 4, begint het dan nu pas. Dagdagelijkse realiteit. Eind september en al tig gevallen op school. Vechten tegen de bierkaai vaak. Het is al zo moeilijk voor ons, volwassenen om er matuur mee om te gaan…

    • Reply
      Liesellove
      29 september 2017 at 22:28

      Ja dat is wat ik een beetje voel aankomen en me dus afvraag hoe we hier mee om moeten. Want hoe we het ook draaien of keren, het is er wel en het zal niet snel verdwijnen. In mijn tijd werd er al gepest via messenger en nu is het alleen nog maar meer toegankelijk. Moeilijke opdracht dus…

    • Reply
      Mijnske
      30 september 2017 at 21:51

      Helemaal mee eens!!! Daarom gooi ik never niks privé online, en al helemaal niets van mijn kindjes. Die zijn van ons!

  • Reply
    hanne
    29 september 2017 at 22:24

    Vroeger stond ik er niet zo bij stil, maar sinds mijn eigen kinders met hun tablet op internet kunnen, wordt er vooraf met hen besproken wat er wel en niet kan. En dat werkt in twee richtingen. Zij houden rekening met mijn grenzen en ik met de hunne. Ook de blogfoto’s worden enkel met goedkeuring geplaatst.

  • Leave a Reply