En dan is er dat moeten…

40 dagen bloggen en er zijn vooral nog meer dagen te bloggen dan dat ze al achter ons liggen. Bijgevolg een klein angstzweetje vandaag. Niet…

by 

40 dagen bloggen en er zijn vooral nog meer dagen te bloggen dan dat ze al achter ons liggen. Bijgevolg een klein angstzweetje vandaag. Niet dat het nu persé moet maar ik wil niet onderdoen voor vorig jaar. Toen schreef ik echt elke dag één blogpost en skipte ik geen enkele dag. Dat moet nu toch ook weer lukken? Euhm, het zou moeten mogelijk zijn… alleen… er vloeien geen gedachten uit mijn pen (spreekwoordelijk dan, want het is eigenlijk mijn toetsenbord maar soit.)

De energie om in mijn voorraad blogthema’s te duiken ontbreekt me vandaag even. En er is niemand die zegt dat dit moet. Behalve ik dan… En zo kom ik dan toch op een thema uit: dat moeten. Want waarom moeten wij zoveel?

Of misschien beter waarom leg ik mij zoveel op? Het is een thema die hier trouwens al vaker aan bod kwam. Naar mijn bescheiden mening is er echter wel een evolutie en kan ik toch enigszins beter loslaten. Denk maar aan mijn blogpost over Instagram. Het klinkt misschien stom maar het is zo eigen aan me: in alles altijd gewoon goed willen zijn, dat gaat gewoon niet.

Ok, je kan in heel veel dingen wel goed zijn en je onderscheiden. Maar aanvaarden dat alles een groeiproces is en je soms ook moet kiezen, dat is iets dat ik met vallen en opstaan leer. Want uiteindelijk besef ik steeds beter dat het ikzelf is die mij verplicht tot al die zaken.

Ok, de maatschappij legt de lat hoog maar ik zit in een luxepositie dat ik eigenlijk kan kiezen. Ik ben in tijdskrediet, moet me geen zorgen maken over eten dat op tafel moet komen en kan zelfs binnenkort een prachtige reis met mijn kinderen maken. Kiezen om iets minder te moeten voldoen aan al dat moeten, dat is misschien wel echt de weg…

Hoe gaan jullie om met al dat moeten? En kunnen jullie mijn hersenspinsels volgen? Of is het een warboel? 

6 comments

  1. Ik zat vorige week met dezelfde gedachte… en toen las ik dit: https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2018/02/15/-plan-eens-een-weekend-niet-vol–durf-eens-wat-aan-te-modderen-/
    Helemaal mee akkoord: uiteindelijk leggen we ons zoveel druk op, qua hobby’s, voor ons, voor de kids… Ik heb dit weekend dan ook tegen mijn loopvriendinnen gezegd dat ik deze keer niet mee kwam, (en Damn wat doe ik dat lopen normaal graag….) het was gewoon even teveel allemaal. Lekker relaxen, niets moest, en dat deed deugd… echt waar. Niets moet, ook niet die 40 dagen bloggen (alhoewel ik ieder dag stiekem uitkijk naar al die bloggers die plots zo vlijtig bezig zijn….) je doet het zoals je voelt, er zijn al voldoende zaken die wel dagelijks moeten! Ik vind het alvast niet erg indien je toch een dagje overslaat…

  2. Van zodra er het woordje ‘moeten’ in voorkomt, krijg ik al de rillingen 😀
    Hier ook zo’n perfectionistisch mens 😉 Maar ik moet zeggen dat ik ondertussen al goed begin te beseffen wanneer het ok is zoveel te eisen van mezelf en wanneer het eigenlijk helemaal niet nodig is. Prioriteiten enzo 😉
    En af en toe kan ik al eens zeggen: ‘Fock it. Ik moet just niet.’ 😀
    Je leert het heus wel… met vallen en opstaan 😉

  3. Goed zijn is goed genoeg, vind ik. Het is economisch inefficient om die extra mile naar perfectie af te leggen omdat de kosten groter zijn dan de baten. En dus probeer ik inperfectie te koesteren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.