Personal

Hulp gevraagd: Hoe stoppen met een tut?

stoppen met een tut ’t Is bijna zes december en bijgevolg hoor je weer tientallen mama’s en papa’s spreken over het afgeven van de fopspeen aan die lieve grote man. ’t Is te zeggen, in de meeste gevallen spreken we gewoon over een ‘tut’. Hier is dat niet anders. In de zomer van 2016 startten we die gesprekken trouwens al met onze oudste spruit. Maar toen vorig jaar de Sint dichterbij kwam, werd duidelijk dat haar tut afgeven onmogelijk was. Of misschien zijn wij als ouders gewoon zwak, dat kan ook!

We stelden dus een jaartje uit en hielden het thema de afgelopen maanden levendig. Maar nu het bijna DE grote dag is, lijkt het opnieuw mis te lopen. Axelle vertelt overal dat ze van mama haar tutje aan de Sint moet afgeven, maar dat zij dat niet wil. In bed vertelt ze mij dat ze een tutje aan hem zal geven maar ook eentje voor haar zal houden. En wanneer we er teveel op ingaan begint ze steevast te huilen. Tranen met tuiten, bijna ontroostbaar. Ik kan het u verzekeren: loodzwaar voor een moederhart.

Wij zitten dus met de handen in het haar. Axelle wordt echt te oud voor een tut maar zij is het daar dus niet mee eens. Bijgevolg stellen we onszelf de vraag wat we hiermee moeten doen. En ik weet, ze is al de vier jaar voorbij. Misschien is het onze eigen schuld en hadden we sneller hard en streng moeten zijn. Maar we konden het niet. Misschien zijn we daardoor nu de ‘Jos’ en pakken we het bij onze andere twee kids helemaal aan. Maar nu kunnen wij dus eigenlijk alle tips gebruiken.

Dat het moet stoppen, zoveel is zeker. Maar mogen we dat koppelen aan Sinterklaas? Zorgt dat er niet voor dat ze daardoor iets negatiefs aan dit vrolijke kinderfeest zal koppelen? Of maken de cadeautjes die ze dan krijgt het goed?

Dus laat maar komen die tips. Vinden jullie dat we er nu voor eens en voor altijd komaf moeten mee maken of toch maar een ander moment uitkiezen? Hoe pakten jullie het aan? En wat met die tuten van broer en zus? Want dat lijkt het voor haar extra moeilijk te maken. Mensen die ervaring hebben met zo een fopspeen-boom? Werkt dat beter? Ik ben benieuwd, laat jullie dus maar helemaal gaan!

De firma dankt u, haha!


64 Comments

  • Reply
    Leen
    14 november 2017 at 21:34

    Hier enkele weken geleden laten afgeven, wat verbazingwekkend genoeg vlot is gegaan. Ons plan was eerst ze voor hun vierde verjaardag af te geven, maar daar zijn drie maanden bij gekomen.
    Ze (tweeling) mochten hem al heel lang enkel nog om te slapen en wisten dat als ze stuk gingen, het sowieso gedaan was. We zijn blijven herhalen dat ze hem met de Sint moesten meegeven want dat ze nu toch echt groot waren, de tut was vies,… Van hun nichtjes wisten ze ook dat ze er in de winkel iets mee konden kopen. Op een random dag besloten we dan om een keer zonder tut te slapen (eerste keer ooit! – hiervoor zouden ze dan sowieso al een klein cadeautje krijgen) en dat ging redelijk vlot, dus zijn we er twee dagen later mee naar de winkel gereden en hebben ze hem afgegeven.
    Echt advies heb ik helaas niet, behalve dat jij haar het beste kent en het het best kan inschatten of ze er klaar voor is. Het veel herhalen en blijven benadrukken dat ze groot en superflink zijn heeft hier geholpen, denk ik. Geloof me, ik had nooit durven hopen dat we er zo gemakkelijk vanaf zouden geraken want ze waren enorm gehecht aan hun tut maar ik merk nu dat het ook een gewoonte was geworden.
    Veel succes in elk geval!

    • Reply
      Liesellove
      14 november 2017 at 21:56

      ok misschien moet ik zo iets ook maar gewoon proberen 🙂

  • Reply
    Lotte
    14 november 2017 at 21:37

    Marius was doodsbang van de Sint. Het was dus geen optie om zijn tutjes dan te laten afgeven. Wij hadden hem verteld dat in armere landen kinderen geen tutjes hebben en dat vond hij toch wel heel spijtig. Het heeft nog eventjes geduurd maar hij gaf plots zelf aan dat hij zijn tutjes naar die armere kindjes wou sturen. Alles in een enveloppe en hij heeft er nooit meer naar gevraagd. Nu nog zegt hij soms dat hij blij is dat andere kindjes zijn tutjes kregen… Misschien niet helemaal correct van ons maar het heeft bij hem wel geholpen 😉 hij was ook de 4 voorbij 😉

    • Reply
      Liesellove
      14 november 2017 at 21:54

      dan is dat van de sint ook niet correct hé 😉 ik snap je verhaal en ik ga hem onthouden ook 😉

  • Reply
    Bettina
    14 november 2017 at 21:58

    Lies, hier nooit dat probleem gekend, dus geen ervaringsdeskundige. Ik zou dit niet koppelen aan de sint, maar eerder kiezen voor de tuten boom. Ik dacht dat de tuin van kina zoiets had. Daar wordt ook duidelijk dat ze niet het enige kindje is dat een tute “moet” achterlaten. Ideaal moeder of papa en dochtermoment….is mijn mening

    • Reply
      Liesellove
      14 november 2017 at 23:07

      Blijkbaar doen ze daar met de sint een event dus ik ga daar naar toe. Je weet nooit dat het helpt.

  • Reply
    Evelien
    14 november 2017 at 22:11

    Bij ons ook niet bij de sint maar wel op hun 3de verjaardag. Dan kregen ze een cadeau. Veel over gesproken en op voorbereid en dan dag zelf zonder veel problemen in de vuilbak gegooid. Ik begrijp nog steeds niet hoe dat zo vlot is gegaan, bij alle 3 ons kindjes.

  • Reply
    Nele Jespers
    14 november 2017 at 22:15

    Ik vind de associatie tut en sint niet ideaal, Sinterklaas zou een kinderfeest moeten zijn. Hier hebben we het tutje laten ophangen in de tutjesboom in de tuin van Kina, bij de overgang van peuter- naar kleuterklas. We koppelden er een uitje aan en zijn wafels gaan eten in de stad om te vieren dat ze al zo groot geworden was. Eerste nacht was moeilijk, maar eens de kogel door de kerk is moet je natuurlijk wel volhouden… Het kan ook helpen als ze gehecht zijn aan een bepaalde knuffel, dan kan die dienen als troost.

    • Reply
      Liesellove
      14 november 2017 at 23:07

      Er is blijkbaar een speciaal event met de sint aan die boom. Ik schreef me daar voor in ☺️ maar ik zie wel wat ze doet

    • Reply
      Anoniem
      15 november 2017 at 13:41

      oudste moest geen tut meer hebben als ze 1 jaar was. Jongste was heel gehecht aan haar tut. Aan de tuttenboom gehangen in de grote vakantie toen ze drie werd. Ik dacht aan slapeloze nachten en dan leek de vakantie mij makkelijker… Ze kreeg toen ook haar grote bed, mooi beddengoed, … Nachten waren geen probleem maar ze vroeg er wel vaak naar. Vorige zomer gingen we eens kijken in de tuin van Kina en toen wou ze graag haar tutje terug… (een jaar later dus) Ze was toen zeer gehecht aan haar knuffel en stak die in haar mond. Mocht ik haar nu een tutje aanbieden zou het me niet verbazen dat ze het zou aannemen, dus tutjes van kleinere broers en zussen lijken mij heel erg moeilijk…

  • Reply
    Sane
    14 november 2017 at 22:35

    Hier bij de oudste ging het ook vanzelf. Ze was net 2 en vond zichzelf te groot. Nu denkt ze dat haar tutje naar een klein baby’tje ging, ik weet niet waarom… Misschien omdat we bij het opruimen van kleerkast ook een stapel ‘voor kleinere kindjes’ maken…
    Ik weet wel dat de juf het nu ook heel af en toe (Sint, Pasen) in de klas bespreekbaar maakt (ze zit in de eerste kleuterklas). Misschien helpt het haar te zien/horen dat andere kinderen van haar klas geen tut meer hebben of hem gaan afgeven? Als de juf dat zou zien zitten, kan dat misschien ook helpen?

  • Reply
    Sabine
    14 november 2017 at 22:37

    Wij gaven ze ooit met de paasklokken mee naar Rome en die brachten dan een cadeautje én chocolade. Toen we in de zomer erop volgend op vakantie gingen en de grens over waren met de melding, voilà, we zijn nu in Italië, hoorden we vanop de achterbank smekend: ‘ gaan we dan nú mijn tutjes terughalen?’

  • Reply
    Nathalie
    14 november 2017 at 22:40

    Vorig jaar beslisten wij ook dat het tijd was om voor onze toen 2,5-jarige spruit de tutjesperiode af te sluiten. Ik was idd bang dat het anders enkel moeilijker en moeilijker zou worden. Wij hebben dat toen ook aan de Sint gekoppeld. Ze heeft de eerste avond(en) ook hysterisch gehuild, maar ik heb geprobeerd uit te leggen dat de Sint de tutjes van de grote kindjes meeneemt om ze dan te geven aan kleine baby’tjes die ze meer nodig hebben dan een grote meid als haar en dat leek ze wel enigszinds te accepteren.

  • Reply
    Freya
    14 november 2017 at 23:24

    Bij mijn dochter is de tutjesfee gekomen toen ze 3 jaar was geworden. Er kwam eerst een briefje met een klein cadeautje
    Dat mocht ze open doen als ze al haar tutjes in het mandje van de tutjesfee had gelegd. In ruil kreeg ze nog wat snoepjes. (We hadden wat gepolst wat ze graag wilde krijgen en dat waren snoepjes) de eerste week vroeg ze bij het slapen gaan wel eens naar een tutje, maar ze wist wel dat er geen meer waren en sliep eigenlijk zonder problemen zonder tut. De kleine broer wordt volgend jaar 3. Dan zullen we het op dezelfde manier doen. En kunnen we alleen maar hopen op ook zo een vlot verloop. Veel succes!

  • Reply
    Saar
    14 november 2017 at 23:42

    Oh hier ook voor de Sint en anders voor de baby van haar meter in maart🙈🙈. Niet makkelijk

  • Reply
    Else
    14 november 2017 at 23:55

    maar om welke reden wil je dan graag dat ze ermee stopt? Kan begrijpen dat je ze niet de hele dag met zo’n lelijk (sorry!) plastic ding rond wil laten lopen, maar op sommige momenten zijn ze moe en geprikkeld en dan is zo’n vriendje toch fijn.. Onze oudste duimde en kwam dan heerlijk tegen je aan zitten en knuffelen. Op een gegeven moment mocht het niet meer van de juf en heeft ze het afgeleerd. Stiekum vond ik dat jammer, het knuffelen was daarmee ook bijna helemaal voorbij.. De jongste duimde ook en ik dacht, al groeien je tanden scheef, van dat knuffelen genieten we allebei..
    Soms vinden ze zichzelf ineens groot en gaat het vanzelf..

    • Reply
      Liesellove
      15 november 2017 at 08:02

      Vooral omdat ze zeggen dat het niet goed is voor de tanden en de spraak etc.

  • Reply
    Annelies
    15 november 2017 at 00:06

    Sinds een dikke twee weken geen tut meer. Dat ging verbazend genoeg vanzelf. Een paar dagen in bed gelegd en telkens de tut na het inslapen uit zijn mond/bed gaan halen. ’s Morgens bij ontwaken telkens heel veel complimenten gegeven en gefeliciteerd dat hij zonder tutje had geslapen. Zoon had er zijn bedenkingen bij, maar toch telkens heel fier. Heel veel het verhaal van de tutjesfee verteld. Deze komt ’s nachts tutje halen om aan kleine baby’s te geven en wanneer ze het laatste tutje komt halen legt ze in ruil een cadeautje onder het bedje. Nieuwe knuffel onder bed gelegd. Die knuffel is de volgende dag overal mee naartoe geweest, hij was er heel fier op. Heel veel complimenten gegeven en gezegd dat hij nu een grote jongen is. Eerste avond gaan slapen zonder tut was met een beetje gezeur. Nieuwe knuffel hielp als vervanger maar nu het nieuw eraf is heeft die knuffel ook afgedaan.

    Het is hier verbazend vlot gegaan. Ik wens jullie dat ook toe. En anders van je hart een steen maken en doorbijten. (natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan)
    Heel veel succes! Gaat lukken!

  • Reply
    Mieke
    15 november 2017 at 06:54

    Bij ons was het boek van “Soe soe de fopspenenfee” een groot succes. Dat belooft om na een stappenplan van 15 dagen klaar te zijn met de tut. Het werkt echt! En dan zou je dus al mooi vóór de Sint klaar zijn. Wat broertjes of zusjes betreft: daar kan je over zeggen dat zij als ze zo oud zijn opk kennis mogen maken met Soe Soe. Het boek was te koop bij PrenatL maar waarschijnlijk ook bij Bol.com ofzo.

  • Reply
    Els
    15 november 2017 at 07:08

    Wij zijn hier van de ene op de andere dag met tutjes gestopt toen op een avond bleek dat hij ze allemaal stukgebeten had. Dat was niet ons plan maar werkte perfect. Even wat traantjes maar hij begreep dat we geen oplossing hadden en ging dan maar zonder slapen.

  • Reply
    Kim
    15 november 2017 at 07:17

    Mijn zoontje heeft zijn tutje afgegeven met Pasen. Hij was 2,5. We hebben een aftelkalender gemaakt van 10 dagen waar hij dan iedere dag een blad van mocht aftrekken en soms een eitje of minicadeautje kreeg. De nacht voor Pasen hebben we de tutjes beneden klaar gelegd. En de volgende dag was er dan een cadeau dat hij zelf heel graag wou. Enkel de eerste nacht was heel zwaar. Ik ben bij hem blijven liggen tot hij sliep, idem eerste middagdutje. Vanaf nacht 2 ging het perfect. Hij vindt Pasen nog altijd leuk.

  • Reply
    Vink
    15 november 2017 at 08:17

    De tuin van Kina inderdaad. Veel lotgenootjes samen, dat helpt! 😉

  • Reply
    Daphné
    15 november 2017 at 08:26

    Een bezoekje aan de tandarts kan soms wonderen doen … deden wij al toen ze 3 was. Ze had enkele weken ervoor probleemloos haar tut afgegeven en was echt verontwaardigd dat de tandarts vroeg of ze nog een tutje had. Je kan het dus wel degelijk zien aan hun gebit. Heel belangrijk voor later en ook vooral naar uitspraak en zo. Hier was het ook enkel voor ‘s nachts, tutten overdag vond ik niet zo leuk ☺️. Efkes doorbijten in het begin maar alles went hoor. Een nieuwe knuffel kan soms wonderen doen 😉

  • Reply
    Mie
    15 november 2017 at 08:30

    Ik heb nog geen kindjes, dus kan op dat vlak niet meespreken of tips geven…
    Wel als logopediste… Goed dat je probeert te stoppen. Ik ga zeker geen preek geven over dat het al te laat is of zo… het is wat het is, het ene kind is het andere niet, alles op zijn tijd enz. ;-).
    Toch kan ik het niet laten om even te reageren op iemand die zei “al staan je tanden scheef”… Welja, ik weet niet of je kind daar zo dankbaar voor zal zijn later… Ook als ouder heeft het gevolgen: een orthodontische én logopedische (want ja, ook de functie van tong en lippen is verstoord door de “tuttenmond” en moet behandeld worden) kost handenvol geld én inspanning op latere leeftijd.
    Gezellige knuffeltijd kan denk ik ook zonder tut? (als zowel jullie als het kindje er klaar voor zijn welteverstaan).

  • Reply
    Linda
    15 november 2017 at 08:39

    Hier hadden we al afgebouwd naar tutjes mogen enkel om te rusten in bed of zetel. Aan Sint of piet geven was voor ons geen optie omdat onze meisjes bang waren voor hen. Ze hebben hun tutjes in een envelop gestopt en op de post gedaan naar de tutjesfee (grootouders). Dezelfde dag hadden ze post van de fee met een knuffeltje en feeënstof in. S avonds hadden wij meer last van de ontbrekende tut dan onze meisjes. De oudste heeft er niet meer naar gevraagd. De jongste wel een avond of 3, maar wist dat ze ‘m zelf in de brievenbus had gestopt en zeurde er niet over door. Zij waren ongeveer 2,5 jaar.
    Heel veel succes met het tutjesafscheid.

  • Reply
    Evelien
    15 november 2017 at 08:51

    Hier was ze ook net 2. En een kleine broer van 6 maanden. Die echter wel een tutje kreeg, maar daar al sinds z’n 3e maand niks meer mee deed. De tut lag dus wel voor het grijpen telkens hij ging slapen. Ze heeft ze meegegeven aan de sint en kreeg in ruil daarvoor een pop, waar ze nog altijd (7 nu) aan verslingerd is. Ik moet zeggen, zodra de kinderen 6 maand waren kregen ze hun tut enkel in bed en ik ging altijd eens kijken als ze sliepen en haalde die dan uit hun mondjes. Effectief met het oog op tandjes enz. Ik ben ook nooit moeten opstaan voor een huilend kind dat zijn tut niet vond en heb dat toch altijd daaraan toegeschreven. Ze sliepen immers enkel in met een tutje, ze hadden ze niet tijdens het slapen. Wel oppassen met het zeggen van hoe groot en flink ze zijn. Die van ons koppelde dat op de duur niet aan iets goeds. Groot en flink zijn betekende verlies: geen babybedje (was nochtans haar eigen keuze om in het grote bed te gaan en ze heeft ook nooit een kik gegeven dus die had ik niet zien aankomen!) meer, geen tutje meer, al eens moeten meehelpen enz. De babybroer mocht immers lekker liggen niksen (allicht, een kind van 6 maand! 🙂 ) Kreeg wel een tutje, waar hij dan weliswaar niks mee deed, lag in het babybed enz. Ik moet wel zeggen, ze verveelde zich al maanden stierlijk bij de onthaalmama en had echt nood aan iets nieuws. Eens ze naar school ging was dat helemaal over, maar toch. Twas effe schrikken. Ze was op 21 maand dag en nacht zindelijk maar plaste bij de onthaalmama opzettelijk in bed bij het middagdutje, omdat ze dus terug een baby wou zijn. Thuis niks aan te merken, daar deed ze dat. Tot ze dus haar mond eens voorbij praatte tegen mijn man op het moment dat hij haar in bed legde en met haar praatte over de ‘ongelukjes’ daar. Toen vertelde ze dat de onthaalmama gezegd had dat als ze in bed bleef plassen ze terug in een babybedje zou gaan. En babies kregen tutjes…. Soms denk ik dat we vaker thuis hadden moeten zijn ipv allebei voltijds te werken. Daarnaast zou ik vast geen goeie thuisblijfmama zijn. Ik heb dus veel bewondering voor wat je doet. En ik herken mezelf én mijn dochter vaak in je verhalen. Vandaar mijn waarschuwing. Groot rechtvaardigheidsgevoel gaat soms ook samen met een gevoel van snel benadeeld worden. Da’s nu nog altijd zo hier. Als het om haar gaat, dan zijn de dingen heel vaak ‘niet eerlijk’. En is ze diep gekwetst. Manipulatie is een groot woord met een zeer negatieve klank, maar hier neigt het er soms wel naar 🙂 zonder de negatieve klank dan, want zo bedoelt zij het natuurlijk niet. Succes. Oh en ik zou eigenlijk niet aarzelen om eens te kijken of je kleine/grote broer niet ook mee kan nemen in het proces. Is hij geen 2 intussen? Wie weet gaat het daar makkelijker en ze wil ook vast niet onderdoen voor hem.

  • Reply
    Marie-Paule @SoPopoSew
    15 november 2017 at 08:53

    Suze heeft vorig jaar haar tutjes aan de Sint gegeven. We hadden het een aantal maanden op voorhand al aangegeven en hebben er veel over gepraat, boekjes gelezen over het onderwerp (Anna)… Het meest doorslaggevende was dat tutjes voor baby’s en peuters zijn en zij toch echt al wel groot is. De Sint ging haar tutjes aan de kleine kindjes geven, zei ze zelf.
    Ze was helemaal verknocht aan haar tutjes en we zijn met al haar tutjes in een zakje naar de Sint in de winkel geweest en ze heeft die daar flink afgegeven met heel veel lof van de Sint en vooral Zwarte Piet. Was best een emotioneel moment, ik was apetrots en dat hebben we uitgebreid laten merken. Ze mocht toen in de winkel ook meteen iets leuks uitkiezen voor grote meisjes. Vanaf die dag is er met geen woord meer gerept over tutjes.
    Ze ging wel wat moeilijker slapen, kon haar rust niet direct vinden, maar gaandeweg is dat probleem verdwenen.
    Ik zou zeggen, vooral doorzetten! Het is moeilijk en emotioneel. Mijn jongste zus heeft tot haar 9de een tut gehad, met vergroeide tanden en veel schaamte tot gevolg.

  • Reply
    Eline
    15 november 2017 at 09:09

    Hier hebben we ze opgestuurd naar Spiderman.
    Zoon (toen 3) wilde al tijden zo’n lelijk pak. En jawel, een brief van Spiderman dat baby-spiderman nu zijn tut had en als dank kreeg hij het oude pak van Spiderman (de echte he mama!!) door de brievenbus.
    Hij heeft nog wel maanden achter zijn tut gevraagd. Maar het is een kwestie van volhouden. Tanden stonden hier al scheef en dat trok gelukkig redelijk bij.
    Succes, ik vond het heel dubbel, een verdrietig jongetje troosten avond aan avond in zijn bedje maar toch weten dat het op lange termijn beter is zonder.

  • Reply
    Angelien
    15 november 2017 at 09:37

    Hier 3 dochters gehad die ‘zwaar’ verslaafd waren aan hun tutjes.
    Hun tutjes hangen ondertussen in de tutjesboom van de Tuin van Kina (Gent). Op woensdagnamiddag is er een tuinman aanwezig (best wel vooraf bellen) en ze mogen samen de tutjes erin hangen. Met aangepaste fotoshoot van mama en en een cadeautje is dit een ritueel geworden binnen ons gezin. De eerste week merkten we wel dat ze hun tutjes misten, maar ze hangen hoog in de boom …
    De Tuin van Kina organiseert een tutjesactiviteit rond Sinterklaas, de tutjes worden dan door Zwarte Piet in de boom worden gehangen. Maar soms is de individuele aandacht wel leuk …

  • Reply
    Anke
    15 november 2017 at 09:46

    Pedagogisch mogelijk compleet incorrect, maar bij de oudste hielpen de gewone manieren ook allemaal niet. Hij was net 4 geworden. Om dat te vieren kwamen een paar vriendjes spelen, Ik heb toen aan hen gevraagd wie er nog met een tut sliep. Niemand dus. En plots lukte het wel. Groepsdruk dus, in zijn geval. Kind 2 zag een ander kind de tutjes afgeven aan de Sint. Hij wou dit echt niet, grote tranen als er nog maar over gesproken werd. Een kleine 2 weken later kwam de Sint op school, en heeft hij toen ’s morgens zelf beslist zijn tutjes in een zakje te stoppen en af te geven. Kind 3 besliste op een compleet onmogelijk moment om ze in de tuutjesboom te willen hangen. Zijn we dan toch maar gaan doen, ondanks een hoop veranderingen die op stapel stonden…. Er is een boekje in de Anna-reeks hierover. Ik denk dat dat kind 2 en kind 3 geholpen heeft in hun eigen beslissing. Succes!

  • Reply
    Eef
    15 november 2017 at 09:57

    Ik heb gewacht tot ze hun tut enkel nog nodig hadden om in slaap te vallen, dus waren ze iets ouder waren dan 4 jaar. Volgens ons verhaal heeft de sint de tutjes nodig heeft om speelgoed te maken. De zoon mocht dus in het midden van de zomer zijn schoen zetten om zijn laatste kapotte tut naar de sint te sturen. De zus was lastiger, die was meer verhangen aan haar tutten. Uiteindelijk heeft ze ze ook meegegeven naar de sint.

  • Reply
    Khadetjes
    15 november 2017 at 10:12

    Kind 1 had geen tut, de opvolger wèl en die was daar behoorlijk aan gehecht. Zowieso was hier de regel dat vanaf een bepaalde leeftijd de tut enkel voor in bed was… We spraken van de tutjesboom, ze hoorde in de klas ook over kinderen die hun tutje aan de Sint meegaven. Op een avond kwam ze van school, zette ze haar schoen voor de kachel en stopte haar tut erin. Exit de tut — was makkelijk gegaan, dachten wij ;).

    Ik zou hier kunnen stoppen, maar er volgden nog héél nachten vol verdriet waar ik die schoen wel wat vervloekt heb, moet ik eerlijk zijn. Soit, we beten door, maar ik kon mezelf wel voor het hoofd slaan eigenlijk. Ik zou een tut afgeven zelf niet koppelen aan de Sint, maar wel aan de tutjesboom. Veel courage lieverd x

  • Reply
    Goofball
    15 november 2017 at 10:35

    Wij hadden het er ook over met ons zoontje vorig jaar (toen 3j) maar hij had die echt nog nodig. Als hij moe was terug van school dan zocht hij echt direct naar zijn tuutje. We hebben echt langzaam afgebouwd: vorige herfst niet meer in boekentas dus wachten tot thuis, in winter dan enkel nog boven.

    Zijn beste vriend had wel vorig jaar bij de Sint zijn tuut afgegeven dus hij wist wel dat zijn vriendje volledig zonder tuut was en dat was een grote invloed.

    Met Pasen begon ik er dan weer over dat hij groot was enz (aftastend of ze met de paasklokken mee kon) en opeens wou hij proberen slapen zonder tuutje, maar dan hield hij ze wel nog in bij het verhaaltje lezen en heel even bij het opstaan. Die 2 keer een kwartier “troost en rust” op een dag vond ik best wel prima en ik wou hem niet pushen.

    En opeens brak zijn tuut in september in de Ardennen net na zijn 4e verjaardag. We legden uit dat zijn tandjes van een 4-jarige beetje te groot waren voor een tuut. Dat nieuwe tuuten ook zouden kapot gaan als hij daar met grote tandjes op beet. We konden niet ogenblikkelijk een nieuwe halen en hij hield ze met tranen in zijn ogen in zijn hand. We hadden het er ook al over gehad dat zijn vriend al een jaar zonder tuut was en of hij ze niet aan Sinterklaas zou geven dit jaar. En hij probeerde duidelijk moedig “ok dan”, ze nog even vasthouden en dan heeft hij ze weer aan ons gegeven. En nooit meer naar gevraagd. Ze ligt klaar in de kast om dan toch echt aan de Sint te overhandigen binnen enkele weken.

    Tja bij ons lijkt er veel over praten, het koppelen aan “groot worden” , en het stapje voor stapje afbouwen gelukt te zijn. Het afbouwen heeft dus exact een jaar geduurd van “tuut” in zodra schoolbel gedaan was, tot volledig weg.

  • Reply
    marjo
    15 november 2017 at 11:00

    Onze dochter had enorm schuine voortanden door de speen. De tandarts heeft tegen haar gezegd dat ze toch vóór haar vijfde verjaardag moest stoppen met de speen, omdat anders haar tanden scheef zouden blijven staan…. Dat maakte wel indruk, maar ze kon toch niet meteen stoppen. Uiteindelijk is ze in de zomer net nadat ze vier was gestopt met haar speentje. Volgens mij was hij kapot (gat erin, dan zuigt het niet meer lekker), en is ze er zo vanzelf mee gestopt. In de vakantie in de tent, zonder grote problemen. Haar broertje van drie had ook een speentje dat kapot was, voor hem heb ik toen een nieuwe speen gekocht. Wel eentje voor 2+, een massieve. Dat vond hij gewoon niet lekker sabbelen, dus binnen drie dagen was hij ook van de speen af. Eigenlijk ging het bij ons uiteindelijk vrij probleemloos.

    Als het echt niet werkt, niet te veel pushen, dan wordt het een te groot ding denk ik. Misschien vindt ze het gewoon fijn om ook nog even ‘klein’ te zijn met dat speentje? En als het echt niet werk, kun je hem altijd nog stiekum lek prikken. Dat zuigt niet fijn en helpt misschien wel 😉
    Succes!

  • Reply
    Miek
    15 november 2017 at 11:26

    Hier een tuutter en een duimer…. Wij hebben het nooit hard gevraagd, maar er regelmatig over gesproken. T. Had een tuutdoekje aan haar tuut en de oplossing was de tuut weg en doekje houden. Ze heeft zelf het moment gekozen ze was dreie en ik zou het niet linken aan de sint… Bijna 9 en haar doekje ligt nog steeds in bed. Nummer twee is een ander paar mouwen, bijna zeven en duimt nog steeds…. Ze geeft geen krimp. Wel duimt ze niet op school of bij mensen die niet haar oma en opa zijn…. Ik ka daar mee leven… Het komt wanneer het komt!

    • Reply
      Anoniem
      16 november 2017 at 12:54

      Hier hielp het afplakken van de duim! Zoon (5) duimde wel ook overdag… Dus overdag begonnen met afplakken van de duim, eens dat ok was, ook ’s nachts. Als wij gingen slapen, moest ik nog af en toe de duim uit zijn mond trekken, maar het is veel vlotter gegaan dan verwacht!

  • Reply
    Kim
    15 november 2017 at 12:23

    Mijn dochter is drie en heeft vorige week haar tut meegegeven met de sint (hier komt op 11 november Sint-Maarten 😉 ). Ze was heel erg gehecht aan haar tutje. We hadden haar al vanaf het voorjaar duidelijk gemaakt dat de sint haar tutje zou meenemen. Ze was daar niet bepaald happy mee en ook niet erg van onder de indruk 😬 Tot de laatste dag heeft ze getut: ’s nachts, maar ook dikwijls na school (-> moe) of als ze zich pijn had gedaan (-> troost). Het tutten minderen in aanloop naar november was heel moeilijk. Ik hield mijn hart dus vast, want vreesde voor huilbuien, maar besliste toch door te zetten.
    Ze doet het ontzettend goed zonder tut! Ze heeft echt een klik gemaakt. Soms vraagt ze wel eens waar haar tutje is. Maar ze heeft er nog niet voor geweend. We hebben haar ook verteld dat de sint haar tutje aan een baby’tje, Lola, heeft gegeven. Die had nog geen tutje en kon er ook geen kopen 😉

    • Reply
      Kim
      15 november 2017 at 12:26

      Btw, mijn zoon (6) had geen tut, maar duimde. Rond 2,5 jaar besliste hij zelf om ermee te stoppen 🙌 #voorbeeldkind 😬

  • Reply
    zebrazonderstrepen
    15 november 2017 at 12:26

    Wij gaan ook de tut afgeven, Amélie gaat hem op haar bordje leggen. We zijn er lang over aan’t spreken. Eerste stap is dat haar tut niet mee naar beneden mag. Hij moet altijd in het bedje blijven. De volgende stap is die lieve goede Sint die een mooi cadeau gaat komen brengen.

  • Reply
    Josie
    15 november 2017 at 12:35

    Ik zit er ook mee!!! Dochter is net 4 en het is echt een strijd, ze zou eigenlijk liefst van al haar tutje de hele dag en nacht hebben. Afgeven aan de sint is hier dus echt nog geen optie. Ik wil eerst dat de tutjes in het bed blijven liggen en dat is al een strijd. Zoon was 4.5 toen hij er afscheid van nam en dat was toen volledig zijn eigen beslissing, weliswaar na een tandartsbezoek. Maar de jongste blijkt volledig immuun voor het lelijke-tanden-argument… Ik zou het in elk geval op het tempo van je kind doen en niet noodzakelijk koppelen aan een groot evenement zoals de sint als ze er nog niet helemaal klaar voor is. Die tuutjesboom staat er gelukkig altijd, al is dat event natuurlijk helaas maar 1 keer per jaar… Maar je kan zelf ook wel iets verzinnen, toch. Bij de zoon is het echt gewoon gepasseerd, hij heeft dat plots beslist en dan gewoon die avond gedaan en er zijn geen tranen gevloeid en hij was nochtans ook echt een fervente tutteraar, of hoe noem je dat. Maar tis echt een gedoe, de jongste was al bijna 1 toen ze een tutje nam, ik wou het echt vermijden, maar een ziekenhuisopname heeft toen roet in het eten gegooid…

  • Reply
    marlies
    15 november 2017 at 13:04

    onze oudste dochter was verknocht aan haar tut. Toen ze twee was beslisten we dat ze hem enkel nog ’s nachts mocht, dat was al erg moeilijk. Uiteindelijk konden we haar motiveren om al haar tutjes aan de Sint te geven. In ruil kreeg ze een boterhammendoos vol met pic niccen. Ze vond het duidelijk wel geen faire deal. Ik heb die eerste avond zonder tut uren naast haar bed gezeten, omdat ze zonder het ‘zuigritueel’ haar slaap niet vond. Er waren enkele erg moeilijke nachten, daarna gelukkig gedaan. Met de tweeling hebben we het dan anders aangepakt: al toen ze 1 waren (en nog niet zoveel konden tegensputteren) waren de tutjes alleen voor in bedjes. En nog voor ze naar school gingen besloten ze zelf om de tutjes weg te doen, dat ging zonder problemen. Mijn ervaring is dus dat het gemakkelijker is als je het vroeger doet…

  • Reply
    Leen
    15 november 2017 at 13:10

    Hier nog geen kindjes, dus zelf weinig ervaring mee. Collega van mij haar zoontje was ooit ook echt nog niet klaar om z’n tutje aan de sint te geven. De sint had wel een extra cadeautje en een begeleidende brief waarin stond dat als hij het tutje opstuurde, het pakje voor hem was. Een aantal weken later gaf hij zijn tutje dan zelf af en kreeg hij zijn cadeautje.
    Als juf in een 2de kleuterklas probeer ik in de periode van de sint hier ook af en toe iets over te zeggen in de klas. Tutjes zijn voor kleine kindjes, zij zijn al groot, slecht voor de tandjes, …. Komt zeker niet constant aan bod, maar wordt wel af en toe vermeld. De kleuters die hem dan meegeven, die komen dan achteraf extra fier vertellen dat ze nu ook groot zijn en dat zet ik dan ook extra in de verf. Allemaal zo positief mogelijk om zeker niet te bruuskeren. Misschien kan je aan de juf vragen om het in de klas ook eens te vermelden?

  • Reply
    A3An
    15 november 2017 at 13:12

    Wij hebben het boekje ‘Anna gooit haar tutjes weg’ gelezen en onze kindjes hebben daarna ook gewoon hun tutjes weggegooid. Succes!

  • Reply
    Liza
    15 november 2017 at 14:45

    Wij hebben bij zowel Stijn als Juul een aantal maanden voordat ze 3 jaar werden, afgesproken dat als ze 3 zouden worden ze de speen weg moesten gooien. Regelmatig medegedeeld en toen het zover was hun de speen zelf weg laten gooien. In hun bijzijn de vuilniszak dichtgeknoopt en in de container gegooid. ’s Avonds hadden ze natuurlijk spijt, maar eenmaal doorgezet was het met een paar avonden verder over. Kortom duidelijk een afspraak maken en niet zwichten. Het is ons bij allebei op deze manier gelukt.
    Succes!

  • Reply
    liesellotty
    15 november 2017 at 14:47

    Je verhaal is zeer herkenbaar. Ik heb twee zoontjes die beiden hun tutje aan de sint gegeven hebben toen ze respectievelijk 3 jaar waren. Ik was er ook lang voordien over begonnen maar dit had ook het effect dat ze het tutje steeds meer leken nodig te hebben alsof ze me wilden aantonen dat ze er echt geen afscheid konden van nemen. Ze zeiden ook dat Sinterklaas dan maar niet moest komen. Ik twijfelde dan ook of ik dit wel aan het leuke sinterklaasfeest moest koppelen maar uiteindelijk ‘moet sinterklaas toch zien dat ze flink zijn om een kadootje te geven’. Ze kregen ook een extra groot kado als ze tutje gaven. Resultaat echt miraculeus. Dagelijks 1 tutje bij de schoen gelegd die de pieten dan kwamen ophalen en waarvoor ze een kleine attentie achterlieten. Laatste tutje aan de sint gegeven. Ze hebben er nooit meer om gevraagd, ze hebben altijd even goed geslapen! Ik zou zeggen: doen!

  • Reply
    buitenmus
    15 november 2017 at 15:10

    Wij zijn ook al weken aan het lobbyen bij onze dochter om haar tut mee te geven met de sint. Dan kan hij die aan een baby geven die echt nog een tut nodig heeft. En misschien krijgt zij dan wel een extra cadeautje. Op hoop van zegen dat die tut in de schoen belandt. Al weet ik niet of zij er al klaar voor is want zij vraagt er nog heel vaak om.

  • Reply
    Natacha
    15 november 2017 at 15:30

    Ik vertel je graag hoe mijn kinderen hun tutjes vaarwel zeiden. Dries gaf zijn tutjes aan de babyvisje in de zee (papa viste ze stiekem terug op met het oog op vervuiling
    😉). Als hij ’s avonds aan zijn tutje dacht fantaseerde we verhaaltjes over de babyvisjes en dat ging heel goed. Siemen verstopte zijn tutjes altijd en op een avond vonden we echt geen tutjes meer….dan slaap ik wel zonder zei hij…..hij heeft nooit meer om een tutje gevraagd? Stoere kerel 😃. Nomie heeft haar tutjes achtergelaten in de tutjesboom in de tuin van kina. Zoveel tutjes dat daar hangen….ze voelde haar zeker niet enige en dat bleek voor haar een troost. Ik hoop voor je dat je de gepaste oplossing vindt en ik wens jullie daar heel veel succes mee 👍👍👍

  • Reply
    Abi
    15 november 2017 at 16:03

    Er hier eigenlijk weinig last van gehad. Begon me vorig jaar, toen was net 3, wat bezorgd te maken over de stand van 2 voortandjes die me wat scheef leken. Samen met de juffen op school werden ze er in de klas ook wel iets wat bewuster van gemaakt, geen tutjes op school. Langzaamaan afgebouwd: tot alleen nog in bed of bij groot troosteloos verdriet en pijntjes. Ze was er toen voor de sint ook nog niet klaar voor, zo in de trend van ja-maar en wou hem uiteindelijk ook niet geven. “Basje heeft hem aan de Sint gegeven” met duidelijke conclusie dat ze toch in twijfel trok of dat een slimme zet was van hem. Maar toch met het argument dat tutjes voor babytjes zijn, en ze zichzelf toch ook wel een grote meid vond zo warmgemaakt tegen pasen. ’s Avonds mooi op een bordje voor de paashaas en die bracht ’s ochtend toch wel niet chocolade en een speellgoedje waar ze al lang om hengelde. Tuurlijk heeft ze er in het begin nog om getreurd maar toen aan helpen herinneren dat de paashaas die nu had. En zelfs als ze polste of ik die toch niet kon terugvragen hielp het argument dat de paashaas dan waarschijnlijk wel haar speelgoeddraakje ook terugwou wel. Maar binnen de maand was ze het al gewoon. Chance gehad veronderstel ik.

  • Reply
    S
    15 november 2017 at 19:32

    Wij hebben het boekje ‘de lummies zoeken een speen’ in huis gehaald. Is interactief met een doosje en beloning erbij, en een heel verhaal hieraan gekoppeld. We gaan het in de kerst vakantie hiermee proberen. Nu gaat ze nog maar een week naar school en heeft ze haar tutje al heel hard nodig gehad.

  • Reply
    Jo-Lynn
    15 november 2017 at 20:26

    Een bezoekje brengen aan de tandarts en die zal zelf zeggen dat een tutje echt niet meer goed is voor de tandjes en de tandarts heeft vaak meer ‘gezag’ dan de Sint ☺️

  • Reply
    Anoniem
    15 november 2017 at 21:11

    Onze kinderen waren geloof ik 4.5 – 5 toen de tut verdwenen is, vrij laat dus. Niet aan de sint gegeven, maar gewacht tot ze zelf klaar waren. We babbelden er af en toe over, maar niet te ver als ze te overstuur werden. Uiteindelijk hebben ze op ongeveer dezelfde leeftijd toegegeven, is de tut verdwenen, eigenlijk zonder veel last, mogelijks iets moeilijker in slaap vallen, terwijl ze alle twee toch felle tutters waren. Toch zou ik, als ik het opnieuw zou moeten doen, de tut veel eerder wegnemen, op anderhalf ofzo. Daarvoor zijn ze er niet zo aan gehecht heb ik de indruk. Anyway, succes ermee!

  • Reply
    Anoniem
    15 november 2017 at 22:10

    Hier 3 tutaanhangers. De twee oudsten waren ook de 4 voorbij , maar gaven op een bepaald moment zelf aan dat ze er klaar voor waren. Tutjes mochten enkel nog in bed EN er was op voorhand afgesproken dat vanaf er een tutje kapotgebeten was, er geen nieuw meer gekocht werd. Zuinig en voorzichtig dat ze geweest zijn op die allerlaatste tut 🙂 . Persoonlijk was ik geen voorstander van de Sint, maar ik hoor van veel ouders dat het wel helpt. De zoon was al 5 en gebruikte zijn tutje maar af en toe, dus daarom maakte ik er geen drama van. Op een dag was hij ziek en ging hij met tutje mee naar de winkel. Aan de kassa sprak een oudere dame hem aan en zei “zo’n grote jongen met een tut … die ga je nu toch aan de Sint afgeven zeker ” waarop mijn zoon nuchter antwoordde : “de Sint moet zijn eigen tutjes maar kopen “. Zoonlief is slimmer dan gemiddeld en begreep best dat de Sint gewoon een smoesje was. Datzelfde jaar wist hij ook dat de Sint helemaal niet was wie hij beweerde te zijn. Uiteindelijk besliste hij zelf om zijn tut op zijn nachtkastje te laten liggen en te kijken of hij ook zonder kon slapen. Best wel, dus dat was dan geregeld 🙂
    Soms zijn kinderen nog niet helemaal klaar om dat veilige vriendje af te geven. Zijn vriendinnetje stopte met tutten, ging over op duimen en is nu 8 en duimt nog steeds … veel moeilijker af te leren dus .

  • Reply
    Fien
    15 november 2017 at 22:12

    Onze dochters gaven hun tutten allebei aan een figuur in plopsaland. En dat lukte wonderwel goed, ook al waren ze allebei heel gehecht aan hun tut. Een stuk of 2 moeilijke nachtjes, dat wel. Ze gaven zelf hun tut af, wat ik heel positief vind (ze doen het dan echt helemaal zelf!). En we beloonden ze dan direct door een leuke dag in een pretpark. Zo koppel je het niet aan de sint, en bovendien kan je praktisch het hele jaar naar een of ander pretpark. Dan moet het niet per se nu maar kan je het ook enkele maanden uitstellen!
    Wellicht zijn er niet zo heel veel kinderen die dolenthousiast van de daken schreeuwen dat ze hun tut zullen wegdoen? Dat denk ik toch. Dus misschien lukt het beter dan je verwacht?

  • Reply
    Missmash
    15 november 2017 at 22:15

    Manou is ook 4 jaar en tutert nog steeds in haar bed. We laten dit haar nog even doen tot ze er zelf klaar voor is om te stoppen. Dit naar aanleiding van grote zus, zij moest haar tut afgeven aan de sint, deed dit zonder enig probleem maar begon daarna te duimzuigen. Nu is die grote zus ondertussen 10 jaar en duimzuigt ze nog steeds, en dit is zó veel moeilijker af te leren dan een tut.

  • Reply
    Charlotte
    15 november 2017 at 23:16

    Wauw, zoveel reacties en tips! En toch schrijf ik hier ook nog eens mijn verhaal, over drie kinderen met weinig verschil tussen. De tuttenboom was onze truc. Bij alle drie hebben we een tijdje van te voren aangekondigd dat ze hun tuut gingen moeten afgeven, telkens rond de tijd dat ze naar school begonnen te gaan. Steevast heb ik boekjes gelezen oa Anna en haar tuutje. En dan zijn we met het hele gezin naar de tutenboom in de tuin van Kina geweest. Ik heb er wel voor gekozen om het niet aan een evenement te koppelen omdat ik het iets heel persoonlijk en bijna intiem vind. Zij moeten centraal staan en niet het groepsgebeuren. In de tuin van Kina kregen ze ook een aandenken (knuffeltje). Perfect voor mijn meisjes. Ik ben blij dat we het zo gedaan hebben! Ze hebben ook allebei lange tijd gevraagd om nog eens naar hun tuutje te gaan kijken als ze groot zijn. Het is leuk dat dat idee er is 🙂
    Bij onze derde waren we hetzelfde van plan deze zomer, maar we waren zijn tuten op reis vergeten dus ja… toen was hij opeens een grote jongen. Zonder boe of ba.

    In ieder geval veel geluk en maak maar even van je hart een steen. Denk aan hun stralende gebit of zo.

  • Reply
    Jacqueline
    16 november 2017 at 08:55

    Vol interesse alle commentaren gelezen… Mijn dochtertje is 3 en tutteraar. We waren nochtans goed begonnen: als baby enkel om te slapen. Maar het laatste jaar is ze er echt aan gehecht. Slapen, autorijden, knuffelen en filmpje kijken… Dan zegt ze steevast: ‘Lolita en tutjes!’ De tandarts zag het aan haar tandjes en raadde ons aan om voor 4j te stoppen, dan komt het vanzelf goed. Dus dank je wel voor alle inspiratie! Nu nog de papa motiveren… 😉

  • Reply
    Liese
    16 november 2017 at 11:03

    Ik denk dat je in zo’n situatie misschien best even door de zure appel bijt en onder geen voorwaarde plooien. Misschien koppelen aan een nieuwe fase in haar leven? bvb: veranderen van kleuterklasje of dergelijke? De mijne gingen mee met zwarte piet en dat was duidelijk voor mijn zoon. De jongste heeft geen tutje.

  • Reply
    Anna Maria
    16 november 2017 at 12:24

    Oh wat dacht ik vaak “waarom neem je nu gewoon niet die tut…” maar mijn kleine meisje heeft nog geen één keer een speentje gewild. Nu ik dit zo lees ben ik opeens wel heel blij dat ik haar het niet straks opeens moet gaan afleren.

  • Reply
    Anoniem
    16 november 2017 at 13:11

    Wij hebben maar 1 kind met een tut gehad. Ik denk dat ze hem afgaf met de paasklokken. In de winter zagen wij dat niet zitten. We hebben haar er toen op voorbereid en dat ging als vanzelf. Maar 1 nacht heeft ze achter haar tutje gevraagd.
    Maar dat is allemaal erg kind afhankelijk vind ik. Dat komt allemaal vanzelf goed, dat is zoals droog worden en leren fietsen. Ik heb me er nooit druk om gemaakt. We hadden er hier ook eentje dat tot zijn tiende melk dronk uit een papfles. En ook dat is voorbij.

  • Reply
    Tine
    16 november 2017 at 15:26

    Hier zijn we bij de oudste gestopt met de tut op net geen 4 jaar, de jongste was 3,5 ongeveer, dus ze waren al groot genoeg om het te beseffen. De oudste was nog heel erg gehecht aan haar tut, maar toch is het verbazingwekkend vlot gegaan. Al een hele tijd was de tut enkel voor in bed (of in de auto als het de bedoeling was dat ze sliepen) dat maakte al veel duidelijk.
    We hebben het afgeven van de tut speciaal gedaan in een vakantie (zodat het voor ons niet erg was als er wat erge nachten kwamen), we zijn dan de tut in de tuttenboom gaan hangen, daar waren we al enkele keren gaan kijken en er staat een mooi verhaaltje bij dat de eekhoorntjes nu voor de tut gaan zorgen, dat kindjes die niet meer nodig hebben als ze groter worden, want dat ze dan allerlei ‘grote-kindjes-dingen’ kunnen doen. Na het ritueel van het ophangen mochten ze mee naar de speelgoedwinkel een speelgoedje kiezen (mogen ze anders nooit!) en kregen ze van mijn ouders een knuffel die van mij vroeger geweest was.
    Zoals ik al zij, bij de oudste hadden we ook heel wat schrik, maar die heeft nooit achter haar tutje gevraagd. De eerste 2 dagen ging het inslapen wat moeilijk (‘ Ik kan niet slapen zonder mijn tutje’) maar toen had ze de klik gemaakt (‘hey ik kan het’) en was het ok.
    De jongste was iets kleiner en die vroeg ’s avonds achter haar tutje, ze dacht dat het beneden ergens lag. Ze heeft even geweend toen ze door had dat het ECHT weg was, maar ik heb haar toen gewezen op haar cadeautje dat ze in de plaats had gekregen en toen was het ok.
    Heel blij dat we hier van de tutten af zijn en ik wens je veel succes!

  • Reply
    Tine
    16 november 2017 at 15:28

    Hier zijn we bij de oudste gestopt met de tut op net geen 4 jaar, de jongste was 3,5 ongeveer, dus ze waren al groot genoeg om het te beseffen. De oudste was nog heel erg gehecht aan haar tut, maar toch is het verbazingwekkend vlot gegaan. Al een hele tijd was de tut enkel voor in bed (of in de auto als het de bedoeling was dat ze sliepen) dat maakte al veel duidelijk.
    We hebben het afgeven van de tut speciaal gedaan in een vakantie (zodat het voor ons niet erg was als er wat erge nachten kwamen), we zijn dan de tut in de tuttenboom gaan hangen, daar waren we al enkele keren gaan kijken en er staat een mooi verhaaltje bij dat de eekhoorntjes nu voor de tut gaan zorgen, dat kindjes die niet meer nodig hebben als ze groter worden, want dat ze dan allerlei ‘grote-kindjes-dingen’ kunnen doen. Na het ritueel van het ophangen mochten ze mee naar de speelgoedwinkel een speelgoedje kiezen (mogen ze anders nooit!) en kregen ze van mijn ouders een knuffel die van mij vroeger geweest was.
    Zoals ik al zij, bij de oudste hadden we ook heel wat schrik, maar die heeft nooit achter haar tutje gevraagd. De eerste 2 dagen ging het inslapen wat moeilijk (‘ Ik kan niet slapen zonder mijn tutje’) maar toen had ze de klik gemaakt (‘hey ik kan het’) en was het ok.
    De jongste was iets kleiner en die vroeg ’s avonds achter haar tutje, ze dacht dat het beneden ergens lag. Ze heeft even geweend toen ze door had dat het ECHT weg was, maar ik heb haar toen gewezen op haar cadeautje dat ze in de plaats had gekregen en toen was het ok.
    Heel blij dat we hier van de tutten af zijn en ik wens je veel succes!

  • Reply
    Mamafien
    16 november 2017 at 15:30

    Wij willen onze zoon (wordt 3 in december) ook zijn tut laten afgeven aan de Sint.
    Het toeval wil nu dat ik deze week voor het eerst met hem bij de tandarts ging voor een eerste controle. De lieve dame begon over het tutje en hoe het ervoor zorgt dat zijn tandjes scheef komen te staan. Zij zei dan: misschien moet je je tutje aan de Sint geven, dan kan hij dat aan de nieuwe baby’tjes geven. Jij bent al een grote man, jij hebt dat niet meer nodig.
    Van een vreemde aanvaarden ze dat precies beter…
    Al zei hij ’s avonds wel “ik ga mijn tutje dan terugkrijgen van de Sint, als de baby’tjes ze niet meer nodig hebben”. Dus of hij echt zover zal zijn op 6 december, dat is nog af te wachten. Nog een paar weken “voorbereiden” op dat afgeven en dan zien zeker? Van je hart een klein beetje een steen maken zeker? En hopen dat zijn 3 knuffels genoeg troost geven om de tut te vergeten 😉

  • Reply
    Tamara
    16 november 2017 at 16:08

    Giel ging een weekendje logeren bij oma en opa aan zee. Mijn mama stuurde een sms “Giel is gaan slapen zonder tut want je bent die vergeten mee te geven.” Toen hij thuiskwam had ik gezorgd dat alle tutjes weg waren en vertelde ik hem dat hij het goed had gedaan en dus best zonder tutje kon. Gehuil, ja, maar ik heb hem toen getroost en gezegd dat hij daar verdrietig om mag zijn, maar ook blij omdat hij een grote jongen was… een paar dagen heeft hij nog gevraagd, maar eigenlijk was de stap gezet… Natuurlijk, op dat moment geen andere tutjes in huis…

    Veel succes in elk geval!

  • Reply
    Sarah
    18 november 2017 at 19:55

    Wij hebben ook weken en maanden geprobeerd om onze dochter (toen bijna 5) te overtuigen om te stoppen met tutten. De meest fantastische uitstapjes en cadeautjes werden beloofd… zonder succes. En weet je waar ze het dan wel voor deed? Een flesje fanta. Er komt hier geen frisdrank in huis dus vraag me niet waar ze het vandaan heeft, maar overal waar ze dan ga zag zei ze “Ik lust dat wel he mama. Wist je dat etc etc”. Dus zei ik in een zotte bui dat ze een flesje kreeg als ze een hele week zonder tut zou slapen. Et voila. Er is sindsdien geen tut meer in haar bed geweest (en ook geen dan ga meer in haar mond ;))

  • Leave a Reply