Personal

Inspirerende verhalen #3: Miet van ‘de drie broertjes’

inspirerende verhalen mietDe weg die we moeten afleggen tot het krijgen van kinderen en/of ze groot brengen, is niet altijd de weg van vlotjes en easy, dat weet elke ouder/wensouder. Dat we daarin botsen op andere ouders met inspirerende verhalen waar we kracht en herkenning uithalen, is geen geheim. En dat hoeft niet altijd in de persoonlijke kring te zijn. Ook ik ging/ga vaak online op zoek naar verhalen die me op de één of andere manier konden/kunnen gerust stellen en/of steun boden/bieden. Dat ik niet de enige ben, blijkt uit de leescijfers van mijn eigen persoonlijke verhalen over het moederschap. Daarom laat ik deze zomer andere moeders en vaders aan het woord op deze blog. Omdat zij elk op hun eigen manier inspirerend te noemen zijn. Ik stel hen vragen, zij vertellen hun verhaal.

Deze week is het de beurt aan Miet. Zij brengt op haar blog het verhaal van haar gezin en haar drie kinderen. Zelf zegt ze daarover: “Deze blog is een manier voor mezelf om dingen van me af te schrijven, om mijn angst en mijn verdriet een plaatsje te geven. En wie weet is het voor sommige ouders herkenbaar. Misschien doet het hen deugd te lezen dat ze niet alleen zijn…” 

MIET

Als klein meisje droomde ik er al van: mama worden! In mijn hoofd creëerde ik een heel leven: huisje, tuintje, boompje, beestje, een man en drie kinderen. Ik was er heilig van overtuigd dat ik drie jongens zou krijgen. En ja hoor, ik kreeg ze ook echt! Maar waar zoon één nog paste binnen het droomplaatje dat ik als kind koesterde, kleurden mijn andere jongens het leven net iets anders in…

De roze wolk die veel mama’s niet onmiddellijk lijken te vinden, die vond ik eerst wel. Ik vond het heerlijk, die verse baby’s, een gezin stichten. Tot ik van mijn wolk donderde wanneer we ontdekten dat ons jongste kindje een zware beperking heeft. Ik kon niet harder en dieper vallen. Er kwamen zorgen op ons pad. Zware zorgen! En de droom leek een nachtmerrie te worden. Zeker toen bleek dat ook de middelste zoon zijn problemen veel groter waren dan we aanvankelijk dachten…

Soms voel ik me een heel gewone mama, op andere momenten lijk ik dan weer zo ‘anders’ te zijn.

Ik durf zeggen dat het leven geen nachtmerrie meer is, tenminste niet de hele tijd. Er zijn zoveel kleine dingen die ik vroeger leek te missen, maar waar ik nu met volle teugen van geniet. Toch is ons leven ook zeker geen droom. Het blijft spartelen om het hoofd boven water te houden. Af en toe gaan we kopje onder, om vervolgens weer naar adem te komen happen.

Het is een rouwproces dat nooit stopt. Steeds opnieuw word je geconfronteerd met dingen die je als mama moet missen. Er komen ook een heleboel praktische problemen op je pad, administratieve rompslomp en je botst geregeld keihard met je kop tegen de muur. Vaak moet ik wat zoeken naar mijn plaatsje. Soms voel ik me een heel gewone mama, op andere momenten lijk ik dan weer zo ‘anders’ te zijn.

Dan verzuip ik net niet.

Maar het allerzwaarste is je kinderen zien worstelen met het leven. Als het met één van mijn jongens slechter gaat, dan treft me dat als mama het hardst. Als het met beide zorgenkindjes moeilijk loopt, dan zit ik het diepst en dan verzuip ik net niet.

Ik neem het leven dag per dag. Probeer niet teveel op voorhand te piekeren over alle hindernissen die zonder twijfel nog op ons pad zullen komen. Ik probeer de dreigende donderwolk die continu boven onze hoofden hangt zoveel mogelijk te negeren. En ik laat verdriet, angst en woede toe, maar verplicht mezelf ook om te blijven zoeken naar de kleine gelukjes, ook als die even moeilijker te vinden zijn…

Dat was en is nog steeds mijn allergrootste droom.

In schrijven heb ik een uitlaatklep gevonden. Geregeld ventileren is zo belangrijk! Ik ben ervan overtuigd dat dit alles mijn sleutel voor een gelukkig leven is. Alleen op die manier kan ik de best mogelijke mama zijn voor mijn drie fantastische jongens! Dat was en is nog steeds mijn allergrootste droom.

Miet volgen? Dat kan op haar blog.

Herkenbaar verhaal? Zelf iets te vertellen? Of wil je ons gewoon laten weten wie jij inspirerend vindt? Laat het ons dan even weten via een reactie of mail

BewarenBewaren

BewarenBewaren



1 Comment

  • Reply
    Jacqueline
    21 juli 2017 at 07:22

    Lieve Miet, een beetje een late reactie… Maar ik wilde eerst een beetje inlezen in je blog. Met een lach en ook een traan. 3 kinderen, 2 die extra zorg nodig hebben. Velen weten niet wat het inhoudt, ik ook niet… Maar dat het een invloed heeft op je leven van zodra je ogen open gaan, dat is duidelijk. De emotionele RollerCoaster, de bezorgdheid, het vechten tegen de onlogische wetgevingen, … Zelf heb ik er gelukkig niet mee te maken, wel in de familie. Moedig om je verhaal te vertellen! Het laat me stilstaan bij m’n eigen leven… Veel succes met je 3 zonen! Enne kop op! 😘

  • Leave a Reply