Oorlog in mijn hoofd

30 jaar en een beetje… zo oud ben ik. Ik kan allicht een heel bericht vullen daarover, maar dat houden we voor een andere keer….

by 

30 jaar en een beetje… zo oud ben ik. Ik kan allicht een heel bericht vullen daarover, maar dat houden we voor een andere keer. Vandaag schrijf ik enkel over de 30 jaar dat ik al worstel met de mensheid, al vermoed ik dat dat in het begin nog wel meeviel. Maar vandaag is zo een dag dat ik met een knoop in mijn maag opsta. Tranen zitten klaar, ook al voel ik mij best goed. Alleen, ik heb zo van die dagen… ’t Heeft niks met mijn kinders te maken, met mijn huwelijk of gelijk wat.

’t Zijn dagen die al lang voor dat alles ook bestonden. 
’t Zijn dagen waarop ik aan alles en iedereen twijfel, niet goed begrijp wat dat met de mensheid is en waarom we doen wat we doen.
Dagen waarop ik twijfel aan vriendschap en oprechtheid, aan eerlijkheid en dingen doen zonder bijbedoelingen. Want bestaat dat wel? 

b5ed8db4ec155c37ab69af64310a2cdd-2

Dagen waarvan ik het gevoel heb dat ik iets moet bewijzen. Alleen, na 30 jaar lukt me dat nog steeds niet, heb ik het gevoel te falen. Ook al weet ik niet wat er te bewijzen valt, laat staan waarom ik dan faal. Maar ’t is een gevoel, eentje die er af en toe is. Zomaar uit het niets, om daarna terug te verdwijnen naar het diepste van mijn gedachten.

Een strijd met mijn gedachten, met mensen, met oprechtheid en eerlijkheid. Een strijd die ik niet wil strijden maar onvermijdelijk toch elke keer toeslaat. Een strijd waarvan ik mijn hart wil afsluiten, het wil beschermen tegen de bulldozer die onverbiddelijk de muur sloopt…

En dan, is ie plots weg, de knoop, tot hij beslist opnieuw een traan over mijn wang te laten rollen en oorlog te voeren in mijn hoofd.

16 comments

  1. mooi verwoord…is iets wat we allemaal meemaken.
    je wil er altijd zijn voor iedereen, tonen dat je een sterke vrouw bent, dat je alles aan kan,…maar geloof me: soms moet je je heel kwetsbaar opstellen.
    ik heb ooit eens van een filosoof gelezen: moeilijke dagen mag je nooit vermijden. Je moet er door, hoe hard het ook is. Achteraf zal je er alleen maar sterker uitkomen en zal je geest rustiger zijn….
    En daar geloof ik wel in…al is het niet eenvoudig om dit te doen.
    Maar probeer het eens en je zal zien dat het helpt
    liefs

  2. Weet je, ik heb je tekst nu al wel 3x gelezen en sta er van versteld dat dit zo goed verwoord wat ik vaak voel… Hoe die oorlog hier ook vaak woedt.
    Zonder hier mijn hele hart bloot te leggen. Ik begrijp je. Die twijfel waar je zo hard tegen wil vechten. Waar je van hoopt dat die snel weer weg gaat. Omdat hij je het gevoel geeft dat het zo vaak mis gaat, dat je wil maar niet kan. Het gevoel hebben niet goed genoeg te zijn. Of te kunnen worden. Dagen waar op ‘alles’ tegen slaat en ‘iedereen’ tegen je is…
    Volgens mij is het onzekerheid. Terwijl we toch sterk overkomen (en vaak ook zijn, gewoon niet altijd) een kleine twijfel, een verkeerd woord, een foute beslissing kan hier soms genoeg zijn om die façade te doen wankelen.
    Huil je tranen, geef die gedachten de ruimte. Negeren of verdringen heeft volgens mij geen zin. Uiteindelijk passeert het en schijnt de zon nog zo helder.
    X

  3. Wat een mooi blogbericht en jammer genoeg zo herkenbaar…
    Heb ook soms dagen waarop ik mij van alles afvraag zoals waarom mensen het hunzelf en andere zo moeilijk maken door van iets kleins een groot probleem of ding te maken.
    En dan is jammer genoeg het falen ook heel herkenbaar, dan stroomt de vraag “Wat als dit…” of “Wat als dat…” heel vaak door m’n hoofd heen.
    Dit blogbericht is zo fijn om te lezen en te weten dat er nog mensen zo’n “knopen” hebben 🙂

  4. Oh, ik val waarschijnlijk in herhaling als ik zeg dat iedereen zich zo heeft gevoeld.
    Toen ik jonger was geloofde ik dát iedereen goed is en het beste met je voorheeft mr die ballon werd doorprikt, jammer, want h leven was zorgelozer m die ballon.
    Ik leef m j mee. Kop op meid. Je bent een toffe madam.

  5. Weet je, doe wel en zie niet om denk ik dan, mensen die het goed met me voor hebben, geraak ik niet kwijt! Voor meer gepieker is het leven te kort, morgen kan het gedaan zijn.

  6. Het komt en het gaat. Als het er niet is is het ook helemaal weg. Maar dan, ineens….meewiegen met de storm en lief voor jezelf zijn tot het over gaatxxxxx

  7. Heel herkenbaar, ik vraag me altijd af waarom ik de mensen rondom mij die dit gevoel ook kennen niet lijk te herkennen… Herkennen zij dat dan ook niet bij mij? Bedankt voor je mooie tekst!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.