verdeeldheid België
·

Open brief tegen de verdeeldheid

Liefse lezer,

Voel jij het ook, de verdeeldheid in onze prachtige wereld? Ze sluimert al lang onzichtbaar door de gangen van ons leven. Wie a zegt is zo, wie b zegt anders. Onverenigbaar ook al dansen de letters a en b in het alfabet netjes naast elkaar. Ik heb geprobeerd schakels te leggen tussen de twee. Want soms ben ik a, maar soms ook gewoon b. Ik voel me niet verdeeld, ik ben nu éénmaal veel. Ik voel veel, ik denk veel, ik zie veel. Soms verander ik van a naar b of omgekeerd. Zo ben ik, want ik sta altijd open voor het andere. Ik luister en probeer te begrijpen. Ik leer en stuur bij.

Maar toen kwam er zo iets als corona. Een onzichtbare vijand. Gevaarlijk, dodelijk en alles op z’n kop zettend. De sluimerende verdeeldheid bleek de makkelijkste prooi van het virus te zijn. Daar waar we eerst allemaal samen streden tegen de onzichtbare vijand, klapten voor de zorg en mensen hielpen om deze moeilijke tijd door te komen. Daar kwam afkeer en haat voor elkaar in de plaats. Afkeer uitgesproken in haat. Afkeer uitgesproken in zogezegde liefde voor elkaar. De verdeeldheid werd de prooi. De prooi werd het gevaar.

Ik dacht dat het wel meeviel, dat we elkaar nog altijd in het midden konden vinden. De meesten dan toch. Maar toen ik drie december onder mijn steen vandaan kwam en opkwam voor de rechten van mijn kind, trof de verdeeldheid me recht in mijn hart. Ik wil niet dat mijn kind een mondmasker moet dragen en dat het zo naar school moet. Een reflex die vele ouders maakten. Voor sommige ouders geen optie. En nog andere ouders besloten iets anders. In mijn hoofd en hart ruimte voor alle meningen. Maar ik was een roekeloze gek om mijn mening openlijk te uiten. Een hypocriet. Een gevaar. Een hippie met een ezel die geld schijt op de zolder. Een onnozele trien want eerdere acties tegen mondmaskers maakten geen hol uit. Dus zwijg gewoon, aandachtshoer.

Die shitload aan reacties kon ik nog dragen. Ik weet wat er gebeurd als ik op mijn Instagram-kanaal mijn mening uit. Iemand verwoordde het schoon: ‘mensen verwachten dat je Zwitserland bent als je een groot bereik hebt, tenzij je dezelfde mening hebt.’ Ik kies er voor Zwitserland niet te zijn want ik ben een mens van vlees en bloed. Wat ik echter niet had voorzien was de shitload aan foute reacties onder mijn post. Begrijp me niet verkeerd: dat gaat niet over de mensen die een andere mening zijn toegedaan dan mezelf. Voor mij zal er altijd ruimte zijn voor discussie, meningen uitwisselen en oké zijn met elkaar ook al concludeer je dat je van elkaar verschilt. Verschil is goed. Het houdt je scherp en je leert er van bij. Ik zou zelfs durven stellen dat open staan voor het verschil je helpt groeien als mens. Want we zijn niet a of b.

Met shitload bedoel ik echt shitload. Mensen die gemeen uithalen naar elkaar omdat ze elkaars mening en visie niet kunnen respecteren. Ik had veel reacties en discussies verwacht maar niet dat mijn kanaal een plaats zou worden waar verdeeldheid hoogtij viert. Elke mottige reactie werd een steek in mijn hart. Intense droefheid en letterlijk fysieke pijn. Mijn broos hart brak en om het te lijmen, haalde ik alles offline. Ik wil geen plek zijn waar dit kan. Ik doe hier niet aan mee. Elke vezel in mijn lijf zal altijd strijden voor de schoonheid van de grijsheid.

Ik beken: het voelde als falen want veel mensen vroegen me het online te houden. Maar ik faal niet. Ik kom op voor mezelf en mijn eigen broze hart. Voor mij is dat een belangrijke, persoonlijke overwinning, maar dat is een ander verhaal. Om het af te ronden schrijf ik deze brief. Om je te laten weten dat je niet alleen bent. Dat mijn boodschap geen stand kon houden betekent niet dat ik faal, dat wij falen. Je bent niet alleen ook al voel jij je misschien net zoals ik. Ik denk dat we kunnen besluiten dat het enige wat wij willen, ter goeder trouw, is zorgen voor ons gezin, voor onze kinderen. Dat maakt ons gelijk ook al denken we niet over alles hetzelfde.

Ik weet niet hoe het verder moet. Die verdeeldheid neemt de zuurstof van ons bestaan weg. En hoewel ik weet dat politiekers ook mensen zijn, hoop ik dat ze uit hun ivoren toren stappen en zien wat zij aanrichten. De polarisatie werkt dan misschien beter voor het stemmenkanon. Ook hun dierbaren zullen de gevolgen dragen van de oogkleppen die ze ondertussen dragen. Want verdeeldheid leidt nooit tot iets goed.

Ik weet niet of ik dat mag zeggen want je mag dezer dagen bijna niks meer zeggen. Maar ik doe het toch maar. Want ook al kruip ik nu terug onder mijn steen om mijn wonden te likken, ik zal nooit echt volledig kunnen zwijgen en de wereld negeren. Ze is te schoon, ze is het waard om voor te strijden. Wij zijn het waard, onze kinderen zijn het waard.

Liefs,

Lies

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

7 Comments

  1. Ik begrijp je helemaal. Ik vind dit ook heel erg.
    Maar jammer genoeg is er niets nieuws onder de zon: meer dan tweeduizend jaar gelden was er al een gezegde ‘Divide et impera’. Dat verdeel-en-heers-principe viert nu ook hoogtij. Ik vrees dat veel mensen hun geduld verliezen en dan uit pure onmacht gaan schelden.
    Ik trek me een beetje terug in mijn kluis. Niet echt dapper misschien, maar broodnodig voor mijn zenuwen en gemoedstoestand en dan heb ik niet eens meer jonge kinderen op te vangen of thuis te houden.
    Hou moed, zorg goed voor jezelf en je gezin en laat ze maar roepen tieren. Jij doet wat je het beste vindt voor je kinderen, je komt op voor hun gezondheid en dat is super.

  2. Oh Lies! Ik zag het gebeuren op je Instagram en werd er mee door geraakt. Ik heb heel lang getwijfeld of ik mijn mening en twijfels over die maatregelen zou uitspreken, maar toen ik zag wat er bij jou gebeurde kroop ik geweldig snel terug onder mijn steen. De maatregelen zorgen al voor zoveel verdeeldheid en ruzie binnen onze familie, dat ik de externe er echt niet bij kon en kan hebben. Dus ik volg je helemaal: laten we opnieuw milder zijn voor elkaar, luisteren naar elkaar en elkaar’s mening respecteren. Want het is wat je zegt: uiteindelijk is het enige wat wij willen zorgen voor onze kinderen en voor onszelf.

    1. Jammer om te horen dat je dichtbij ook echt met die verdeeldheid geconfronteerd wordt. Hopelijk is er daar snel terug ruimte voor mildheid. En bedankt om hier dan toch nog even te komen reageren.