Over vriendschap en (ab)normaliteiten

’t Bloggen, dat bracht mij al veel op. In eerste instantie een dagboek voor al mijn creaties. Verder is het een beetje mijn therapie, schrijven…

by 
’t Bloggen, dat bracht mij al veel op. In eerste instantie een dagboek voor al mijn creaties. Verder is het een beetje mijn therapie, schrijven over mijn gedachten en gevoelens, tjah… dat helpt mij. Bovendien haal ik veel uit jullie reacties. Dankbaarheid daarvoor!
’t Bracht me echter nog iets anders ook: real life vriendschappen. Mijn allereerste blogvriendin  ontmoette ik ooit op een Brugse beurs. Vanaf dat moment leek het alsof ze altijd al in mijn leven was. Jammer van de fysieke afstand tussen ons, want anders spraken we vaker af.
Vakantietijd geeft echter ademruimte. Bijgevolg ook tijd om samen iets te doen. Zij en ik, we planden een naai- en speeldate. De mama’s naaien, de kids spelen… of, dat was toch het plan. Dat er genaaid werd, dat is een feit. Ga hier maar eens kijken. Spelen, dat kwam er zeker ook aan te pas.

Echter, onze kids, die hetzelfde sterrenbeeld dragen, maakten het ons niet makkelijk. Er vloeiden behoorlijk veel tranen. Er werd ruzie gemaakt om een muts. En was het niet de éne die kwaad was, dan wel de andere. Axelle kieperde zelfs boven bij papa haar vol potje om!
Onze dochters, die trekken behoorlijk hard op elkaar. Alle twee chefs. En twee chefs samen, dat kan vuurwerk geven. Toen Lobke terug huiswaarts trok, zei ik opgelucht tegen manlief: ‘We zijn duidelijk niet de enige met een pittige madam in huis.’ 
Opluchting alom.
Want hoe dikwijls het ook gezegd wordt dat het niet zo is, vaak voelen we ons alleen. Lijkt het alsof wij de enige zijn die een dochter hebben op te voeden die pittiger dan pit is!
Het drama van de speeldate liet me echter inzien dat wat we meemaken met ons madam meer dan normaal is.
 
Geen abnormaliteiten,
Geen grote zorgen nodig.
Kreeftjes, die worden gewoon af en toe eens rood van colère…
Om daarna al knuffelend op de schoot te belanden.
En als het dan toch even niet meer lukt, luistert zij wel naar mij. 😉

10 comments

  1. Ha, zo mooi geschreven 🙂
    Het is misschien een schrale troost, maar beter een pittig kind dat weet wat hij/zij wil dan eentje die constant over zich heen laat lopen. Mijn zoon is ook fel, wild en koppig maar ik heb het liever zo dan een stil muurbloempje.
    En Axelle ziet er zo een wijze uit! 🙂
    X

  2. Heel leuk geschreven! En heel herkenbaar ook hoor! Ik vraag me ook soms af hoe al die anderen dat doen, hoe het toch komt dat die hun kinderen precies zoveel beter onder controle hebben… Hier ook twee pittige madammekes thuis, de kleinste zelfs nog een graadje erger dan de oudste… Dan is het idd soms gewoon echt heel erg geruststellend om te zien dat het overal wel eens van dat is, of dat we alleszins niet alleen zijn. Bij deze, door het lezen van jouw post, is dat nog eens bevestigd dus… Merci 🙂 (en by the way: als je bij deze post effe helemaal naar beneden scrolt, zie je ook hoe 'goed' ik die van mij onder controle krijg op een officiële gelegenheid, was ook niet zo fijn, maar achteraf ook al gehoord dat we daar niet alleen mee zijn blijkbaar… https://lilliepawillie.wordpress.com/2015/12/28/feestelijke-ileana-jurkjes/

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.