Personal

Stopt Liesellove met bloggen?

U leest het goed! De laatste weken heb ik mezelf regelmatig de vraag gesteld. Of ik niet beter zou stoppen met bloggen. De brief die ik eerder publiceerde was daar al enigzinds een teken van.

Laat me duidelijk zijn. Het denken aan stoppen heeft niks te maken met de vragen die ik soms krijg over hoe ik alle balletjes in de lucht houd. Dat vertelde ik toen omdat ik oprecht duidelijkheid wou scheppen naar jullie. En omdat ik vooral geen enkele moeder het gevoel wil geven dat je dit zomaar alles even moet kunnen doen. We moeten elkaar nu eenmaal steunen, niet de das omdoen.

Het andere over privacy en online en offline leven heeft er eerder mee te maken. Het zit namelijk zo dat ik van nature een erg open persoon ben maar ook over weinig olifantenvel beschik. Wanneer ik dingen spot die helemaal niet ok zijn, zelfs als dat gaat om mensen die ik nog nooit ontmoette, dan kan dat hier al eens serieus op mijn maag liggen.

En daar waar je offline nog behoorlijk veel controle hebt over wat je binnen krijgt, is dat online anders. Tot over een paar maanden had ik daar trouwens nog nooit echt last van gehad. Tot dan ontmoette ik heel fijne mensen via de online wereld en leek jaloezie een onbestaand iets. Er kon ook in de meeste gevallen altijd op een nette manier gesproken worden over meningsverschillen.

Maar toen groeide Liesellove. Dat is enerzijds fijn want dat er zovelen geïnteresseerd zijn in wat ik te vertellen heb, dat had ik 4 jaar geleden nooit durven dromen. Bovendien krijg ik nu vaker dan vroeger hartverwarmende berichten. Berichten van herkenning, steun, dank en/of persoonlijke verhalen en ervaringen. Het maakt het online leven, dat vaak perfect moet zijn, warmer en aangenamer om in te vertoeven. En nog steeds leer ik daardoor soms geweldig toffe mensen kennen.

Anderzijds ging er ook een wereld voor me open vol negativiteit en jaloezie. En van schaamteloos online dingen het net op zwieren alsof je een hond bent waartegen gesproken wordt. Al doet die uitspraak honden geen eer aan. Maar u begrijpt hiermee allicht wat ik bedoel.

Moeten merken dat mensen op maar één iets uit zijn is, laat ons zeggen, pijnlijk. Ik ben meer dan een blog en Instagram-account. Gebruik mijn openheid niet om er je duistere redenen mee te spijzen.

Zo ook wat betreft inhoud van deze blog. Wanneer je als mens een persoonlijk verhaal brengt op een blog dan geef je jezelf bloot. Dat vind ik trouwens niet erg. Ik kies daar zelf voor. Verwachten dat iedereen het altijd met mij eens is doe ik ook niet. Zo werkt de wereld niet, en dus ook de blogwereld niet. Maar wanneer je moeder zijn aangevallen wordt, dan gaat dat ook voor mij een brug te ver.

Dus wanneer mijn blog eigenlijk de mijne niet meer mag zijn. Persoonlijke verhalen hardhandig worden aangepakt. Mensen niet omkunnen met het succes van Liesellove. En ik moet schrijven alsof ik een of andere expert ben die een heilig evangelie verkondig, dan hoeft het voor mij niet meer.

Stoppen is dan een optie, omdat ook ik maar een mens ben, zonder olifantenvel, maar wel met echte gevoelens.

 

P.s.: op dit moment besliste ik nog niks definitief. Wat ik wel weet is dat ik mijn offline leven niet langer wil negatief laten beïnvloeden door de online wereld. Daarvoor is het leven te schoon, te kort en te overweldigend! Ik denk dus nog even verder na over de toekomst van Liesellove en houd jullie op de hoogte. 

BewarenBewaren



43 Comments

  • Reply
    Anoniem
    30 juli 2017 at 20:46

    Ahum, ik snap dit niet… Ik lees je blog heel graag niettegenstaande ik oudere kids heb. Leuk, boeiend om te lezen hoe jij het ouderschap invult. Ik heb soms een andere kijk op de zaken (ben dan ook een pak 😉 ouder), maar besef tenvolle dat mijn visie niet zaligmakend is… Maar jaloezie, vervelende opmerkingen??? Laat het er ons op houden dat het meer zegt over die mensen dan over jou! En, dat jij meer bent dan je online leven weet toch iedereen met een beetje verstand? Komaan zeg… Vooral niet twijfelen aan jezelf, want aan jou ligt het niet!

    • Reply
      Liesellove
      30 juli 2017 at 23:22

      Ik twijfel zeker niet aan mezelf maat de negativiteit komt soms teveel binnen. En daar verspil ik precies tegenwoordig energie aan. Dat wil ik niet meer. Vandaar dat stoppen mogelijks een oplossing kan zijn. Ik denk er over na, ook over andere opties. Maar ik moest toch al even mijn ei kwijt. 😉

  • Reply
    Freya
    30 juli 2017 at 20:48

    Ooh, nu schrik ik wel even. Ik lees je blog graag
    Met kindjes ongeveer even oud als die van jou, kwam ik vaak dingen tegen die wel herkenbaar zijn! Ik zou het dan ook heel jammer vinden moest je stoppen.
    Maar ik zou het wel volledig snappen. Mensen mogen elkaar wel wat meer begrip mogen tonen. Jammer dat dit niet altijd het geval blijkt.

  • Reply
    Wikkelgatjes
    30 juli 2017 at 21:05

    Ik snap je wel. Persoonlijke “aanvallen” kunnen inderdaad veel harder aankomen dan commentaar op je laatst genaaide jurkje. Ik zou sowieso niet kunnen wat jij doet, bij mij is het allemaal veel minder persoonlijk. Dat merk je ook al doordat ikzelf nauwelijks in beeld kom: op de blog, IG,… Vanuit een soort onzekerheid over mezelf. Ook bij mij komt het woordje stoppen steeds vaker binnen. Enerzijds vanuit de zoektocht naar tijd maar ook omdat ik mezelf steeds vaker afvraag wat het voor nut heeft, wie er nog in geïnteresseerd is,… Hebben we niet alles al eerder gelezen of gezien?? Je blogt natuurlijk omdat je het graag doet, vanuit de nood je verhaal te vertellen maar zoals je zelf ook zegt, maken reacties er een leuk medium van. Ik kom hier altijd graag lezen maar ik zou je keuze volledig begrijpen. Al hoop ik natuurlijk hier nog even te komen piepen 😘

  • Reply
    San
    30 juli 2017 at 21:18

    Volg je blog al van bij de start, heb nog nooit gereageerd, maar moest je stoppen zou dat heel jammer zijn. Je moet vooral doen waar jij en je gezin zich goed bij voelen.

  • Reply
    nobutterfly
    30 juli 2017 at 22:23

    doe je goesting!

  • Reply
    Sien
    30 juli 2017 at 22:27

    Ikvolg je blog al heel lang, toevallig eigenlijk, toen je schreef over jullie reis naar Tjailand met Axelle. Voor mij was dat een herkenningsmoment, het soort moeder dat ik wilde worden, iemand bij wie ik wel eens inspiratie kan opdoen. Ik begrijp wel dat het moeilijk is zo open te zijn en dan negatieve opmerkingen te krijgen. Sommige mensen hebben precies het gevoel dat je online iemand als het vuil van de straat mag behandelen, vanachter hun computer hebben ze blijkbaar geen idee van de impact of voelen ze zich ongenaakbaar? Soit, ik vind het zonde dat het bestaat en zou het zonde vinden dat je ermee stopt, want ik lees hier graag, maar je mag er zeker niet onder lijden.

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 00:13

      Bedankt voor de lieve woorden. Ik moet er gewoon even over nadenken en erover schrijven helpt wel om alles op een rijtje te zetten. En verder is het mss ook wel een boodschap van algemeen nut want bloggers krijgen vaak de commentaar dat alles te positief, perfect en commercieel gebracht wordt. Maar wat doe je dan als je wil blijven bloggen en toch jezelf wil beschermen? Juist ja, enkel fijne dingen brengen… maar dat is niet wie ik ben en wat mijn blog is. Dus zien we wel…

  • Reply
    Marianne
    30 juli 2017 at 22:58

    ach Lies, t zou jammer zijn, maar k versta je wel, ik ben oma van Stan, 52 , en ja, een andere generatie, ik volg nog goed mee, maar ben soms wel blij dat ik al dat bloggen alleen maar hoef te lezen en me niet de vraag moet stellen van: begin ik er ook aan? Want ik lees je heel graag, maar je stelt je heel open en kwetsbaar op , en kan me voorstellen dat die negatieve reacties op den duur onder je vel kruipen , zou ik ook hebben, maar ik moet er dus niet meer aan beginnen ,da s t voordeel van ouder worden 😉 je bent een fantastische madam, en wat je ook beslist, neem je tijd! dikke knuffel

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 00:10

      Ja ouder worden helpt ook al eens tegen dingen die onder de huid kruipen. Op dat vlak werd ik ook al verstandiger in die zin dat ik er nu iets mee doe ipv het maandenlang te laten aanslepen. En fijn dat je hier trouwens nog komt meelezen 🙂

  • Reply
    laurence
    30 juli 2017 at 23:46

    Oups, dat is wel heel spijtig… Ik lees je blog sinds een dik jaar, heb oudere kinderen en wordt steeds een beetje nostalgisch als ik je lees, zalig vind ik het om me via je blog terug in die leuke peuter en kleuter tijd te duiken. Mama worden en mama zijn is iets zo speciaals in het leven van een vrouw. Waarom hoeven mensen dan altijd zoveel kritiek te uiten? Ik denk dan altijd dat ze wel jaloers zijn zeker? Maar ik begrijp dat je het op de duur echt niet meer leuk vindt en dat je er echt niet meer tegen kan.. Ik kan je alleen maar aanmoedigen om het toch nog te blijven doen, om zeker je zelf te blijven, en om te proberen om je niets van al die kritiek aan te trekken! Kop op, je verdient dit echt niet! Succes alvast!!!

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 00:08

      Moeders zijn erg hard naar elkaar toe, heb ik zo al geleerd de laatste jaren. Terwijl we beter voor elkaar zouden zorgen, met al onze verschillen…

  • Reply
    petra
    30 juli 2017 at 23:52

    Het is tegenwoordig zo jammer hoe mensen met elkaar omgaan op internet. Aan de ene kant denken sommige mensen alles maar te kunnen zeggen en aan de andere kant voelen veel mensen zich gelijk aangevallen in plaats dat ze iets zien als feedback. Ik vind het leuk je blog te lezen, veel dingen heel herkenbaar en andere dingen weer niet, maar dat blijft het leukste mensen zijn allemaal verschillend.

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 00:07

      Als je op een respectvolle manier communiceert kan er veel. En gelukkig is dat meestal ook wel zo. Ook van zij die al eens anders denken dan ik. (Want stel u voor dat we allemaal hetzelfde zouden zijn, behoorlijk saai) Helaas zijn het net altijd die felle reacties die blijven hangen. Mss moet ik die maar negeren, over me laten gaan maar dan heb ik nog wat werk aan een dikke vel te kweken 😂

  • Reply
    De Wonderkamer
    31 juli 2017 at 07:22

    Hoi! Wat lees ik hier nu? Hebben mensen problemen met jou? Of met de dingen die je schrijft? Onvoorstelbaar! Ik kan mij dat niet voorstellen. Ik ben dan ook al een oma van 62 die je al van in het begin volgt. En geniet van je blog. En geniet van het groot worden van je kinderen, net zoals van mijn eigen kleinkinderen. Moest ik deze niet meer leuk vinden dan stop ik gewoon met die te lezen maar val jou toch niet aan! Ik ben dan ook niet het type dat overal mijn commentaar moet achterlaten. Gewoon genieten kan ook. En vind ik een blogpost minder interessant of ben ik het niet eens dan hoef ik dat niet zonodig te becommentariëren. Gewoon de volgende afwachten. 🙂 Kritikasteren is niet mijn ding. Dus : laat je niet kisten!

  • Reply
    Vera
    31 juli 2017 at 07:37

    Ik ben 64, moeder van 4 en grootmoeder van straks 4 kleinkindjes. Toen ik in de jonge kinderen zat, bestond bloggen niet en moesten we het doen met wat ouderwetse ‘receptjes’ van onze ouders. Je mocht je eigen ideeën en gevoelens niet uiten. Erg, heel erg. Ik geniet mee van jullie verhalen en de diepgang treft mij dikwijls. Waarom geven bepaalde personen nodeloze, haatdragende kritiek? Frustratie afreageren? Jaloezie? Onmacht…? Ik gaf , voor mijn pensioen, lessen Nederlands en Engels in de 3de graad TSO en BSO.Daar zaten ieder jaar wel enkele ll. tussen die genoten van ‘stoken’ en ‘pesten’. Maar de overgrote meerderheid waren mensen die anderen hun succes gunden. De kunst was dat we (de ll en ik) ons niet in de put lieten duwen of beïnvloeden. Jij bent een sterke madam. Jij kan daar boven staan. Wis die commentaren zonder ze te lezen. Ze zijn niet tegen jou gericht, maar tegen de hele wereld die hen, zo denken zij, te kort heeft gedaan. Neem het niet persoonlijk, zei men tegen ons, ze reageren zich af op het anonieme internet, omdat het hun uitlaatklep is voor veeeél problemen, ingebeelde of echte. Besef dat je een goede zaak dient met je blog : voor jezelf, je gezin en zoveel andere mensen die behoefte hebben aan een spiegel. Wat jou raakt, raakt ook anderen. Gebruik het klankbord. Er moesten meer denkers en durvers zijn zoals jij!

  • Reply
    Abigail
    31 juli 2017 at 08:10

    Internet vind ik vaak ook een tweesnijdend zwaard. Kan zoveel bieden maar is blijkbaar ook een portaal geworden waarlangs mensen zich de vrijheid toe-eigenen om hun gal te spuwen zonder enige vorm van gene. Ik word daar vnl simpelweg moe van. Als blogger stel je je daar duidelijk nog meer aan bloot, respect dat je er jezelf onder kan blijven! Hopelijk lukt het je een dezer met dat olifantevel

  • Reply
    mija
    31 juli 2017 at 08:23

    Lieve blogster,
    Ik ben ook een blogster geweest en het kan nooit kwaad een tijdje alles te laten. Jou creativiteit zal er niet onder leiden. Hou van de dingen die je graag doet. Misschien pik je het later weer op.
    Jaloezie staat overal om de hoek te kijken, en iedereen heeft er mee te maken. Ik spin wol, weef, brei en haak. en nog niet zolang geleden kreeg ik een reactie van een hollandse weefster over de benaming van mijn weefsel. Je kunt het niet geloven, een hele discussie over een gewone benaming. Gelukkig ben ik diegene die het hardste gelachen heb. Ongelooflijk !!!
    Maar ik steun je volledig, laat je niet doen en laat jou creaties de vrije loop.

    • Reply
      Marianne
      1 augustus 2017 at 19:40

      en kijk….via jouw blog lees ik over een wol spinster…mail onderweg Mija 😉

  • Reply
    Corinne (Kotkedei)
    31 juli 2017 at 08:28

    Misschien moet je het op een andere manier bekijken. We leven nu eenmaal in de tijd die we leven. We kunnen er niet omheen dat we een groot deel van ons leven online zetten. Zelfs de grootste tegenstanders zullen hier ooit moeten in meegaan. Misschien moet je nu leren hoe je daar minder door geraakt wordt en dit meenemen in de opvoeding van je kinderen. Want ooit gaan zij ook die laptop openklikken en deze wereld leren kennen. En het gebeurt sneller dan we denken. Hoe hard we hen er ook willen voor behoeden, het is een deel van ons leven geworden. We kunnen maar beter leren er zo goed mogelijk mee om te gaan. Jaloezie, negatieve opmerkingen, het is iets van alle tijden. Alleen is het nu makkelijker ze lekker anoniem te spuien, terwijl ze vroeger de buurvrouw, melkboer of cafébaas moesten inschakelen 🙂

  • Reply
    Anoniem
    31 juli 2017 at 09:37

    Ik las net een boek over ‘gelukkig zijn’. De auteur had het eerder over ‘betekenis geven aan…’. Een hfst was gewijd aan ‘je ding doen en commentaar v anderen naast je kunnen leggen’. Btw ik heb het niet over goedbedoelde kritiek, dat kan uitnodigen tot reflectie, eventueel bijsturing en is dus opbouwend. Ik heb, doorheen het leven, geleerd om zo’n zaken naast me te leggen. Heeft me moeite gekost, maar is bevrijdend. Van vrienden en familie weet ik dat hun eventuele kritiek goedbedoeld is en ga ik ermee aan de slag. Ook op mijn werk kan ik tegen kritiek (zo niet zou de boel daar niet evolueren…). Maar ongefundeerde aanvallen van onbekenden gevoed door jaloezie kunnen niet. Die aanvallen naast je leggen vraagt wat oefening, maar je zal je bevrijd voelen… Dit is bij mij in ieder geval zo! Ik wens het jou v harte toe. Ook een beetje voor mezelf, want ik lees je blog graag!! 😉

  • Reply
    Marieke (circle meets line)
    31 juli 2017 at 10:07

    Wat ontzettend jammer dat anderen het plezier weten weg te trekken uit iets wat jij zo graag doet… Daar word ik simpelweg triest van…. Als naaiblogger krijg je dit soort kritiek vrijwel niet over je heen, hoewel in de facebookgroepen soms ook veel te hard en negatief gereageerd wordt. Die negativiteit is zo onnodig. Als het nu om familie, vrienden of collega’s gaat en je bent het niet met ze eens, dan moet je daar wat mee, en zelfs dan niet altijd. Ik snap lezers soms niet. Een wildvreemde die toevallig een stukje schrijft waar je het niet mee eens bent, daar ga je toch geen aandacht aan besteden, laat staan aanvallen?! Bah! Ik hoop dat je een manier vindt om andermans negatieve kritiek/aanvallen naast je neer te leggen. Het zou zonde zijn als je om deze reden stopt met bloggen. Maar ik weet dat dat simpel gezegd is….

  • Reply
    Lindsay
    31 juli 2017 at 13:03

    Ik lees ook al heel lang je blog. En geniet van alles dat je schrijft. Je naaiwerkjes, je moeder zijn. Ik vind het fantastisch.
    Jaloezie is een lelijk beest, die mensen zijn het gewoon niet waard dat je piekert.
    Hopelijk kan ik je blog nog lang blijven lezen.

  • Reply
    Kleine Wijsneus
    31 juli 2017 at 17:01

    Wat jammer om te lezen. Moeders onder elkaar zijn sowieso al hard, dus ik kan mij voorstellen dat mensen online (waarbij de anderen anoniem kunnen blijven) nog veel harder zijn.
    Ik lees hier graag, dus ik hoop uiteraard dat je blijft bloggen. Maar het belangrijkste is dat je geluk en plezier vindt (en blijft hebben) in wat je doet!

  • Reply
    Anna Maria
    31 juli 2017 at 18:36

    Bloggen is helaas niet altijd vrolijk zijn, ik weet nog dat ik een blogje online gooide over fietsen met mijn kleine meid in de draagzak. De wereld was te klein, dan moet je inderdaad even slikken en een olifantevel hebben (heb ik ook niet) Moeders zijn hard en vooral als ze anoniem zijn… Er zijn vrienden en familie die mee lezen, die het regelmatig niet eens zijn met mijn blogjes. Dat is ook best pittig, maar je moet jezelf kunnen blijven toch.

    Hopelijk vind je de kracht om lekker jezelf te blijven, vind je de energie om lekker door te schrijven op jouw manier. Want je schrijft leuk, maar het moet voor jouw ook wel leuk blijven.

    ps. mijn blog heeft mij eens bij mijn leidinggevende doen laten komen, toen werd ik er op aangesproken… Was toen ook helemaal uit mijn doen.

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 21:04

      oh wow… maar zo erg als je daarvoor bij je leidinggevende moet zijn… dat zijn dan toch echt wel jaloerse mensen? en wij hebben hier ook al gefietst met kind in de draagzak 😉

  • Reply
    Lottes Anekdotes
    31 juli 2017 at 22:43

    Oh, dat zou ik jammer vinden, want ik lees je blog graag. Maar ik snap ook maar al te goed waarom je ermee zou stoppen… Wat ik echter niet snap, is waarom mensen die het niet met jou eens zijn, dan toch nog je blog lezen? Als je niet akkoord gaat, dan lees je toch gewoon niet meer? Of zie ik dat zo verkeerd?
    Zelf blog ik niet meer zo open, sinds ik heb gemerkt dat veel van mijn patiënten waarmee ik werk op mijn blog terechtkomen. Ik ben daar zeer gesloten over, maar één iemand heeft me toch gevonden en het aan alle andere patiënten verteld. Niet zo leuk, maar zo is het nu eenmaal, helaas.

    • Reply
      Liesellove
      31 juli 2017 at 23:18

      Ik snap dat ook niet 😉 maar blijkbaar hebben sommigen tijd teveel ofzo. En anders bloggen onder een iets aangepaste naam zodat je online niet snel vindbaar bent?

  • Reply
    Lotte
    1 augustus 2017 at 10:06

    Ik lees je blogs ook graag, zeker nu ik zelf een jongetje heb van negen maanden. En wat ik nu juist zo fijn vind is dat jij ieder in zijn/haar waarde laat… Je schrijft op een prettige manier over hoe je zelf het moederschap ervaart en hoe je dingen aanpakt zonder dit te verkondigen als zijnde dé manier, ik vind het juist zo vreselijk fijn dat je ervoor pleit dat moeders (ouders) elkaar zouden moeten steunen, mensen zijn te vaak veroordelend over elkaar, en waarom? Ik kan het niet bedenken. Doe waar je je goed bij voelt en steun elkaar, dat ben ik zo hard met je eens! <3

    • Reply
      Liesellove
      1 augustus 2017 at 12:56

      Fijn dat je dat opmerkt want dat is wel een beetje mijn idee sinds ik moeder ben: laten we elkaar steunen en lief zijn voor elkaar ipv elkaar de loef af te steken en advies te geven waar niemand iets aan geeft, behalve om zich er slecht over te voelen. (Advies mag dus wel hé, maar je snapt wel wat ik bedoel.)

  • Reply
    Mieke
    1 augustus 2017 at 11:55

    Ik heb vier kinderen op vijf jaar tijd (ze zijn nu tussen de 14 en 9) en je verhalen zijn erg herkenbaar. Ik vind het heel fijn dat je er gewoon voor uitkomt, het leven zoals het is! Geniet vooral van je gezin, wat je ook beslist x

    • Reply
      Liesellove
      1 augustus 2017 at 12:55

      ja ik ben niet zo van de schone schijn en me anders voordoen dan het is 🙂

  • Reply
    Silke
    1 augustus 2017 at 13:58

    Ik zou dat ook niet kunnen, die belachelijke mensen van mij af schudden…. 🙁 ik zou het alleszins heel erg jammer vinden mocht je stoppen!

  • Reply
    Joke
    1 augustus 2017 at 14:55

    Ik zou het heel erg jammer vinden als je zou stoppen, maar wel begrijpelijk. Jouw blog is zo fijn om te lezen, zo echt ook… Sommige andere blogs draaien inmiddels meer om het aanprijzen van producten dan om het delen van een eigen verhaal.

  • Reply
    Jenni
    1 augustus 2017 at 15:52

    Ik vind dat dit juist aantoont hoe authentiek je wel bent en dat mis ik net bij veel blogs. Ik zou zeggen: negeer het negatieve en blijf enkel hangen bij de leuke berichten. Maar ik snap wel dat dat makkelijker gezegd dan gedaan is. Net als in het offline leven vind je in de online versie mensen van allerlei ‘pluimage’. Ik zou het proberen naast me neer te leggen. In ieder geval: ik hoop dat je doorzet, want ben zelf in ‘opstartfase’ van een blog en jij bent een van mijn voorbeelden! 😉

  • Reply
    Carina
    1 augustus 2017 at 17:02

    Haters gonna hate! Helaas gaan er altijd mensen zijn die de nood hebben om overal negatief op te reageren, maar laat dat zeker niet het einde van Liesellove zijn, want ik lees veel te graag je verhalen! Je bent een topmadam en topmama en liet niemand je iets anders wijsmaken. Focus on the good, eliminate the bad. Dat werkt voor mij heel erg en sinds ik dat doe voel ik me veel beter. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan, weet ik 😉

  • Reply
    hanne
    1 augustus 2017 at 19:02

    Waarom zijn mensen zo hard voor elkaar? Het www is een plek waar iedereen ongezouten en anoniem zijn mening kan verkondigen, en dat is gewoon vergif voor sommige mensen. Oordelen en veroordelen, het is zo makkelijk, met één muisklik, maar ik begrijp echt het nut niet van. Ik hoop dat je rust vindt in het blogleven, negativisme kan relativeren en gezellig kan voortdoen met dingen die je graag doet.

  • Reply
    Mira
    1 augustus 2017 at 22:02

    Ik hoop van harte dat je er in slaagt de mooie zeepbel die je blog is, intact te houden. Gewoon voor jezelf (en voor de mensen die er wél van genieten). Samen met de prachtige vriendschappen, gekke connecties en toevallige ontmoetingen heeft de online wereld jammer genoeg ook zijn venijnige trekjes. (Vooral op instagram merk ik zo’n dingen op. De jaloezie die daar heerst is echt… tjah…)
    Nee, je bent niet de Heilige Sint-Mama, maar is dat niet de reden waarom dit een persoonlijke blog is? Om ongegeneerd jouw EIGEN ding te kunnen schrijven. Ik begrijp heel erg goed dat het soms stress geeft, om zoveel volgers te hebben. (Dat had ik al na 2 maanden bloggen. :p Het idee dat er mensen waren die echt zaten te wachten op een nieuwe tekst, gaf me zoveel stress iets fout te schrijven, dat ik vergat waar mijn blog eigenlijk over gaat: het neerpennen van dingen die ik kwijt wil, herinneringen die ik wil vastleggen, momenten die ik wil grijpen. En of je nu geen enkele volger, of 5000 volgers hebt, die essentie blijft dezelfde. Daar probeer ik mezelf toch van te overtuigen.)
    Veel te lange tekst om te zeggen: ik zou het heel erg jammer vinden moest je stoppen, maar ik begrijp dat je nood hebt aan de (beter aanvaarde) vrijblijvende imperfectie van het offline bestaan.

  • Reply
    Katrien (Marie Cadie)
    1 augustus 2017 at 22:32

    Ik zou het heel erg jammer vinden moest je stoppen. Ik lees de dingen die je schrijft graag … en kom zoveel mogelijk lezen 😉 Maar ik begrijp je bezorgdheid wel … om de één of andere reden (niet echt een overtuiging ofzo, of mss een beetje) zette ik mijn kids niet geweldig veel op mijn sociale media. Maar natuurlijk ‘are they my whole world’. Laatst werd ik wel geconfronteerd met t feit, dat ik enkel zou werken en feesten. Ok, ik hou van het principe ‘Work hard, play hard’. Maar het deed me toch een beetje zeer … ookal was het niet eens zo bedoeld. Het liet me wel de knoop doorhakken hoe ik verder wil met mijn blog. 😉 dus dat is dan weer een voordeel.

    Online durven mensen alleen vaak zoveel meer in de negatieve zin. Ik snap dat niet. Zelfs als het over ‘zwaardere’ topics gaat. Maar goed … jaloezie is een venijnig beestje … altijd al geweest. Ervaringen en levenswijsheid leerden me al dat dat in het leven helaas vaker voorkomt. 🙁 ik spreek dan met mezelf af ‘te veranderen’. Al lukt dat niet/nooit. Leren, dat doe ik wel! X

    • Reply
      Liesellove
      1 augustus 2017 at 22:46

      Ja het is een bijzonder moeilijk evenwicht en ik zie ook wel in dat het echt stom zou zijn om te stoppen omwille van enkele haters… maar die negativiteit… en soms ook wat rare toestanden… of jaloezie… tjah… maar dat is het leven zeker?

  • Reply
    Joni | HFDST 3
    2 augustus 2017 at 23:31

    Ik snap het blootgeven enerzijds en geen olifantenvel anderzijds. Ik schrijf zo zelf een aantal stukjes over de periode die ik op dit moment doormoet, maar deze verschijnen (nog?) niet online – wegens ook geen olifantenvel 🙂

    Het zou in ieder geval jammer zijn je niet meer te lezen!

  • Leave a Reply