Browsing Tag

Weight Watchers

Make it yourself

Bloemkoolpizza als gezond alternatief

bloemkoolpizzaIk vertelde het jullie hier al. Kort na mijn bevalling besliste ik de overtollige kilo’s niet langer te laten aanslepen en mij in te schrijven bij de ‘Weight Watchers’. We zijn ondertussen een goeie drie weken verder en al iets meer dan 3 kg lichter! Bijzonder moeilijk is het eigenlijk niet al verlang ik af en toe naar een dag dat ik niet moet afwegen en punten tellen. Maar ik weet, ooit komt dat terug. Om van de overtollige kilo’s af te raken, was vooral een wijziging in mijn eetpatroon noodzakelijk. Weinig tot geen snoep meer en gezonde voeding. En dat je tegenwoordig hele lekkere, maar toch gezonde dingen kunt maken bewijs ik jullie vandaag met de bloemkoolpizza!  Lees verder

Personal

2 weken bevallen en al terug aan het diëten. Mag dat wel?

diëtenAl iets meer dan twee weken heb ik mijn lijf terug. Dat lijf waar ik zolang op gewacht heb. Remember, hoe vaak heb ik daar niet over geklaagd?!? Dat maagzuur en een pijnlijke rug als sneeuw voor de zon zijn verdwenen, is heerlijk. Net zoals het feit dat ik geen 100 toiletbezoeken meer per dag afleg. Maar verder was de terugkeer van dat lijf toch behoorlijk teleurstellend. Niet gezegend zijn met een lijf dat niet snel bijkomt, niet gezegend zijn met genen die ervoor zorgen dat je buik zo goed als weer dadelijk plat is na de bevalling. U kunt het dus al raden: ik heb het terug, dat lijf van mij, maar nog niet in de vorm dat ik het wil. Dus ja, twee weken na mijn bevalling denk ik al aan diëten.  Lees verder

Personal

I want my skinny jeans back #2

Weet u nog, enkele maanden terug schreef ik over mijn dipje. Omgaan met de wereld voelde aan als een strijd, de huildagen van Baptiste waren zo extreem en Axelle haar peuterpuberteit was ook niet van de poes. Ik, ik voelde mij alleen maar slecht, heel slecht… En ook al houd je de schijn hoog op, zelfs dat was moeilijk geworden. Al hielp die schijn ook wel, anders had ik mij misschien helemaal laten gaan en schreef ik vandaag nog niet over verandering.
Maar soit, de dag dat ik dat bericht schreef, ging ik voor verandering: me-time, denken aan mezelf, werken aan mijzelf en mijn lijf. Ik nam kleine stapjes: inschrijven op Weight Watchers-online, Bodystyling opstarten, workshops volgen, naaidate’s… ’t Hielp allemaal wel, maar eerlijk, ik voelde mij zo slecht dat het positieve gevoel van een avond workshop of een naaidate al snel weer verdween.

Lees verder

Personal

Gelukkige 45ste… euhm… 30ste verjaardag

Eind november nam ik mij voor wat beter voor mezelf te zorgen. Makkelijker gezegd dan gedaan. Beslissen om net daarna de uitverkoop aan te kondigen was in functie van me-time niet bepaald een strak plan. Komt daar nog eens bij dat Axelle ziek werd en het vuile RSV-monster doorgaf aan haar kleine broer.
 
Me-time? euhm? waar? 
De uitverkoop die levert op termijn wel meer tijd op maar nu lijkt het alsof mijn bed mij niet meer wil en ik geen slaap nodig heb. Hoezo, slaap nodig? Dat doen actieve mensen toch niet…
Ondanks al die zottigheden ben ik vastberaden. We gaan door met gezonde toestanden want dat heeft mijn lijf nodig. Gezond doen is deze omstandigheden is echter niet makkelijk. Sinds 1 december eten we hier terug onregelmatig, vaak afhaal, soms zelfs helemaal niet.
 

Lees verder

Personal

I want my skinny jeans back!

Gisteren bereikte ik een absoluut dieptepunt. De verpleegster van Kind & Gezin moet het gemerkt hebben. Bezorgd zei ze: ‘Ik bel je volgende week nog eens op om te horen hoe het gaat.’ 1000 tranen zaten klaar maar werden weggeslikt. 
Ik ben moe, voel me schuldig omdat ik het even niet zo goed red. Baptiste heeft spruw. Het terroriseert hem. Maakt van elk voedingsmoment een strijd. En mama, die raakt uitgeput. Het kind mag dan ’s nachts bijzonder goed slapen, overdag bestaat mijn leven uit voeden en troosten. Ik huil steeds vaker mee, al weet ik dat spruw een tijdelijk probleem is. 1 voordeel: straks kan ik een boek schrijven over hoe omgaan met spruw, wat een andere moeder dan misschien weer kan helpen. 
Maar, dit wordt geen verhaal over spruw, wel over mijn dieptepunt. Ik voel me uitgeput, een slons. Mijn rug volledig verkrampt, mijn wangen rood van de vele tranen die een aanslag plegen op mijn huid. De slapeloosheid is terug want bij elke kik denk ik dat die zal evolueren naar een nieuwe huilbui. 
Op Instagram kreeg ik ongelooflijk lieve reacties, en ook hier kreeg ik al hartverwarmende woorden. Deze morgen stond ik uitgeput op maar strijdvaardig. Ik wil geen slons zijn, wil niet verder varen op de donkere wolk waar ik nu soms op zit. Mij zomaar bij iets neerleggen, dat zit er gewoon niet in. 
Dat ik nog even op mijn tanden moet bijten op vlak van dat voeden en troosten zal ik niet ontkennen. De spruw is hardnekkig maar op een dag raakt dat probleem opgelost. Dan kan ik eindelijk genieten van mijn mannetje die bijzonder rustig van aard is en al een perfect dag-nachtritme ontwikkelde. In tussentijd besliste ik eindelijk te doen wat iedereen al lang tegen me zegt: me-time, zonder schuldgevoel (of dat ga ik toch proberen.) 
Deze avond gieten we dat in de vorm van een workshop, maar verder maakte ik een afspraak met Bodystyling. Als er iets is waar ik nood aan heb, dan is het terug passen in mijn skinny jeans. Dat zal dan ook betekenen dat ik eindelijk nog eens voor mezelf kan shoppen en mijn kast ten gronde kan opruimen en vernieuwen. 
Sinds een goeie twee weken ben ik ook bezig met Weight Watchers en verloor ik al 3,6 kg. Het is niet altijd makkelijk, zeker niet op van die dieptepunt-momenten. Ik ben een emo-eter, chocolade brengt mij troost. 
Het is niet makkelijk een evenwicht te vinden tussen zorgen voor een ander en jezelf. Maar deze morgen besefte ik dat zorgen voor jezelf bijzonder belangrijk is. Voel je jezelf een slons dan gaat dat zorgen voor de ander moeizaam. 
Dus ik neem me-time, werk aan mezelf 
en geloof oprecht dat ik zo binnenkort het evenwicht vind.