• Heel soms vergeet ik eventjes dat ik ziek ben nooit
  • Ik heb heuse knutselaars in huis Ze doen hier niet
  • De moeder die vandaag geen neen kon zeggen in de
  • Nog eentje van gisteren omdat de aller eerste schooldag van
  • Home again na een ongelooflijk deugddoend weekend Het is heerlijk
  • Estelle test met plezier onze nieuwe lamp uit van ecobirdy
  • Hoe je kind ultra happy maken? Speel een spelletje Dobble
  • Explosie van liefde Eentje tekort op deze foto maar het

Subscribe to our Mailing List

Get the news right in your inbox!

Vinden we met z’n allen echt dat Instagram Fraude ok is?

23 juni 2018

Vinden we met z’n allen echt dat Instagram Fraude ok is?

23 juni 2018

Toen ik in februari mijn blogbericht over Instagram postte, wist ik niet goed hoe dat ging uitdraaien. Maar het moest. In 2017 zat het er namelijk aan te komen. Teveel online, te gefrustreerd door volgers/ontvolgers en het verlangen om in likes bevestigd te worden te groot.

Ik wist wel dat er zo iets als een Instagrammonster bestond, maar dacht daar zelf wel controle over te hebben. Maar wat een huilbaby en teveel online tijd met een mens doen, dat heb je niet altijd onder controle. Instagram was lang mijn enige happy place. Zonder het te beseffen net zoals niet te beseffen dat het monster zo in je kruipt.

Lang ging het goed want foto’s haalden mooie likes en fijne commentaren. Door fijne foto’s te posten groeide ik ook mooi organisch. Maar het was nooit genoeg. Daar waar ik dol enthousiast een foto postte, werd ik minder enthousiast als die niet voldoende likes kreeg. Alsof mijn eigenwaarde er ging van afhangen. Alsof de betekenis van de foto plots minder waardevol werd. Een hele reeks ontvolgingen kon me mateloos frustreren.

De fun verdween helemaal toen ik mezelf begon te vergelijken met andere accounts. Want waarom versloegen zij met elke foto het algoritme wel en ik niet? Ik probeerde allerlei geforceerde foto’s uit, verdiepte mij meer en meer in het algoritme en ontdekte uiteindelijk dat altijd hoog scoren onmogelijk is. Toch niet op organische wijze. Dus brak ik mijn hoofd verder over hoe anderen dat dan wel deden. Misschien had ik dat niet moeten doen. Jezelf vergelijken met een ander is sowieso nooit goed. Maar toen zat het monster al in mezelf…

Kleinschalige instagrampods had ik altijd wel ok gevonden. Met soortgelijke zielen in een groepje zitten en zorgen dat je elkaars foto ziet. Ik zag er geen kwaad in. Nog altijd niet, al zijn dergelijke kleine groepjes in de meeste gevallen uitgestorven. Zogezegde Instagramvriendschappen verdwenen dan ook als sneeuw voor de zon toen bleek dat dergelijke kleine pods geen verschil uitmaken.

Eind 2017 ontdekte ik wat mensen dan wel deden om het algoritme te verslaan zonder er een eurocent aan uit te geven. Grote pods, buiten Instagram om. Bij toeval werd ik denk ik uitgenodigd en helaas kwam ook ik de verleiding.

Ik zag het als een oplossing voor de dagen dat ik geen tijd had om online te zijn. Want in die tijd wou ik perse dagelijks posten. Als ik nu een goeie foto had of niet, tijd had om er ene te maken of niet en tijd had om hem te posten of niet. Het moest. En nu kon ik dus posten zonder enige moeite te doen en toch goed scoren. Yes, Yes, Yes.

Maar wat bezielde me eigenlijk?!?

Gelukkig voelde het heel snel niet goed aan en kapte ik ermee. Ermee stoppen was echter niet voldoende. De nood om op te biechten was groot. De nood om een andere weg in te slaan nog veel groter. Het in de val trappen opende mijn ogen, gelukkig maar.

Ik ben al lang blij dat ik niet elke foto de grote pod in stuurde. Sommige foto’s die ik er wel in deelde heb ik achteraf verwijderd. Omdat het gewoon zo fout en slecht aanvoelde. Omdat het bedrog is en je jezelf er eigenlijk voor moet schamen. Dat klinkt misschien hard maar tot de dag van vandaag schaam ik me daar nog steeds voor. Hoe kon ik?

Simpel, het monster zat in mij. Te vaak thuis rond lopend langs de tafel met mijn huilend kind met die smartphone in mijn handen, zorgde ervoor dat ik verslaafd werd en alleen dat nog belangrijk vond. Het kan iedereen overkomen, ook zonder huilbaby…

Ik besefte gelukkig relatief snel dat ik er te diep in zat en besliste dat 2018 anders moest lopen. Terug focus op het echte leven met social media als hobby. Niet als hoofddoel om mijn dagen te spenderen. Met mijn biecht in februari wilde ik het pad verder zuiveren. Terug plezier krijgen in wat ik jaren lang echt de max vond. En vooral mensen die me altijd oprecht gevolgd hebben eer aan doen. Weet je? Na mijn biecht hebben heel veel mensen me aangesproken. Mensen die me vroeger volgden maar het zo lieten omdat ze merkten dat ik er te diep in zat. Ze keerden terug en gaven me een nieuwe kans. Hoe schoon is dat?!?

Maar met mijn biecht hoopte ik ook een soort van waarschuwing uit te sturen. Laat Instagram niet alles overheersend worden en enkel draaien om likes en volgers. Fijne content en een fijne community creëeren. Daar zou het om moeten draaien. Dat het ok is om je soms eens een beetje te laten meeslepen in de wereld van Instagram maar dat je in the end moet beseffen dat menselijkheid, eerlijkheid en authenticiteit moeten blijven voorop gaan. Het echte leven vooral niet vergeten en die waarden en normen proberen integreren in je online tijd… dat klinkt misschien wat moraalridderachtig maar bon, so be it.

Ik veranderde mijn koers drastisch. Het perse elke dag moeten posten is iets wat ik al lang geleden achter me liet. Beseffen dat niet elke foto hoog hoeft te scoren om toch de perfecte foto te zijn. Een verademing om gewoon lekker je zin te kunnen doen. Die vrijheid in mijn hoofd zorgde er zelfs voor dat ik nu mega content naar mijn eigen feed kan kijken. Voor mezelf weerspiegelt het de ongedwongenheid en resulteert het in een voor mij perfecte feed. Met beelden en foto’s waar ik oprecht blij van wordt.

Mijn liefde voor Instagram is bijgevolg helemaal terug. Andere feeds kunnen mij opnieuw inspireren en er ontstaan terug leuke interacties. Omdat ik echter op professioneel vlak ook met social media bezig ben, blijf ik me erin verdiepen. Deze keer op een gezonde manier weliswaar. Is het daarom dat het me zo opvalt of is het gewoon de trend van 2018? Want bedrog wordt de standaard.

Steeds vaker zie ik het instagrammonster toeslaan. Tientallen feeds die ik jaren met plezier gevolgd heb, zie ik nu al maandenlang wegen inslaan die ik niet begrijpen kan. Een fout maken? Ja! Maandenlang of langer de boel bedriegen? Neen!

Volgers kopen is anno 2018 nog altijd perfect mogelijk. Net zoals likes en reacties door bots uitgevoerd worden. En dan zijn er nog de mega pods op telegram. Telegram zelf laat groepsgesprekken toe tot 30000 mensen. Wees dus maar zeker dat er pods bestaan met meer dan 1000 leden. Post daar je foto en je scoort snel hoge cijfers. Maar zelfs wanneer de pods beperkt blijven tot 50, 100 of 500 personen kan het effect groots zijn.

Maar hoe kan je blij zijn met likes en reacties die eigenlijk niet echt en oprecht zijn?

Cijfers die bedrieglijk zijn want de likes komen van mensen die geen seconde effectieve interesse hebben in je foto. Ze doen het gewoon omdat ze zelf zo ook een foto in de pod mogen posten en op hun beurt likes terug krijgen. Ga je uit die pod dan blijft er een week later, wat zeg ik een dag later niks over van die likes. Ze volgen je niet en zien dus je foto ook niet meer. Het interesseerde hen eigenlijk geen ene moer wat jij postte, net zoals dat voor jou niet uitmaakte. De oprichters van die pods pakken het beter aan. Hen moet je volgen of je wordt uit de pod gegooid. Zo groeien zij snel. Maar wederom niet met mensen die oprecht in je content geïnteresseerd zijn. Wees dan maar eens blij met het volgersaantal dat je hebt opgebouwd.

Iets kleinere pods maar toch nog altijd met meestal meer dan 50 leden zijn die waar je moet liken en reageren. Een intensief werkje dat ook de nodige resultaten oplevert. Ook dat houden mensen lang vol. Hoe blijf je echter commentaren verzinnen voor foto’s die je eigenlijk echt niks vindt? Zij die het doen weten het alvast beter dan ik.

Maar hoe kan je blij zijn met likes en reacties die eigenlijk niet echt en oprecht zijn? De aller eerste keren kan ik nog begrijpen. Ik dacht toen ook even dat ik het gevonden had. Maar hoe houd je dit maandenlang vol? Je voelt toch heel snel aan dat dit echt niet ok is en dat je niet kan blijven doorgaan met dit bedrog?

Velen verschuilen zich achter het verhaaltje dat bijna iedereen het doet. Kleine accounts gebruiken het als een excuus omdat ze anders onmogelijk kunnen groeien. (Wat trouwens zever is.) Grote accounts kunnen niet meer terug omdat ze anders door de mand vallen. Blijven bedriegen is dan duidelijk makkelijker dan voor de eerlijke weg te kiezen.

Waarom ik hier vandaag op terug kom? Wetende dat mijn betoog niks zal uitmaken? Al hoop ik natuurlijk van wel…

Simpel, het artikel van Sara Melotti van Bevind the quest kwam onder mijn ogen en zij vatte nog eens alles perfect samen. Alle zotte manieren om zogezegd het algoritme te verslaan maar ook het extreem zware bedrog dat elke dag groter lijkt te worden. Duizelingwekkend is het.

Sara neemt de term fraude in de mond en helaas heeft ze gelijk. Ik had het er zelf al met enkele andere instagrammers over. Want het gaat niet meer enkel over likes en volgers. Er is vooral ook veel geld mee gemoeid.

Je hoeft zelfs geen kenner te zijn om snel te achterhalen wie het spel eerlijk speelt en wie niet.

Grote influencers die veel geld verdienen en/of veel krijgen maar in the end toch niet zo een invloed hebben wegens gekochte volgers en likes of gekochte volgers en likes uit pods. Velen van hen geven dan ook nog eens cursussen en/of workshops over hoe je groot kan worden. In de meeste gevallen zijn die lessen trouwens echt duur.

Kleine accounts die perse influencers willen worden en daar alles voor over hebben. En het ergst van al is dat het werkt. Bedrijven trappen er met hun ogen open in. Omdat ze ondanks de vele waarschuwingen nog steeds met oogkleppen oplopen en puur kijken naar cijfertjes. Cijfertjes die bedrieglijk zijn maar een groot aantal staat nu eenmaal mooi. Ook al zijn het allemaal Chinezen die je volgen en de likes en reacties duidelijk afkomstig van pods.

Mogelijks is het nog erger wanneer ondernemers hierin mee stappen. Zogezegd extreem geliefd en populair zijn terwijl in realiteit amper iemand je product of dienst aanprijst online. Geloof me, ook dat gebeurt… consumentenbedrog ten top!

De luchtbel is nochtans eenvoudig te doorprikken. Je hoeft zelfs geen kenner te zijn om snel te achterhalen wie het eerlijk speelt en wie niet. Ik zou, en vele anderen met mij, perfect vele Instagramnamen kunnen noemen die niet koosjer zijn. Maar daar gaat het niet om. Dat is niet mijn taak en ergens hoop ik vooral ook dat mensen zelf tot inkeer komen. Het is namelijk nooit te laat om te veranderen… een tweede kans kan je altijd krijgen.

Ikzelf ben niet heiliger dan de paus. Beweren dat likes en volgers mij niks meer doen zou een grove leugen zijn. De dag dat ik geen publiek meer vind zou ik jammer vinden. Ik koos er bewust voor om mijn verhalen en foto’s te delen en zou dus liegen als ik zeg dat het mij niet uitmaakt of ze bekeken worden of niet. Zij die het wel beweren die geloof ik trouwens niet. Wanneer we gaan voor een openbaar profiel en/of honderden of meer volgers opbouwen, dan laat Instgram je duidelijk niet koud. Beweren van wel is bullshit. Beseffen dat het maar social media is, dat is wel noodzakelijk. Jezelf slecht voelen door Instagram is te zot voor woorden al komt het helaas heel vaak voor. Vriendschappen ervan laten afhangen not done. Jezelf beter voelen dan een ander omdat jij groot bent is absurd, maar ook dat is pure Instagramrealiteit.

Als wij volwassen mensen niet op een deftige manier om kunnen met dit alles, hoe kunnen we hen dan beschermen tegen praktijken die echt niet ok zijn.

Dat ik hier vandaag opnieuw over schrijf is dan ook vooral een betoog om het fijne platform die Instagram kan zijn te proberen terug halen. De beginjaren waren echt de max.

Maar ik schrijf ook om mensen die twijfelen aan zichzelf doordat ze zogezegd niet veel likes halen te laten inzien dat die oprechte likes die ze wel krijgen veel meer waard zijn dan dat hele fake gebeuren. Veel likes krijgen waarvan 90% niet echt is, daar hoef je echt niet jaloers op te zijn.

Misschien is het ook een oproep aan bedrijven en pr-bureaus om eindelijk ook eens zelf in de spiegel te kijken en te stoppen met het in stand houden van frauduleuze praktijken. Als zij geen bergen geld meer zouden uitgeven aan fake influencers zou er al veel minder reden zijn om de boel te bedriegen.

Maar vooral ook omdat we allemaal kinderen hebben die opgroeien met social media. Als wij volwassen mensen niet op een deftige manier om kunnen met dit alles, hoe kunnen we hen dan beschermen tegen praktijken die echt niet ok zijn. Niemand wil dat zijn/haar kind een bedrieger wordt maar wat als we het zelf doen? Niemand wil zijn kind meegeven dat je jezelf moet afmeten aan de likes en volgers op Instagram maar wat als we onszelf betekenis geven via diezelfde likes en volgers?

Hoe kunnen we een online wereld, die sowieso al vol zit van gevaren en valkuilen, toch beheersbaar maken voor onze kinderen als we onze eigen normen en waarden over boord gooien? En waarom? Voor die ene seconde dat je jezelf erdoor gelukkig voelt terwijl je vijf minuten later alweer piekert over het feit dat een ander het beter doet? Voor die prachtige designertas die uiteindelijk niks bijdraagt aan ons ware geluk? Omdat we leerden dat het ok is in de online wereld zo fake te zijn als de pest en je er ook nog eens mee weg komt?

Is dit dan wat we voor onze kinderen willen?

Willen we onze kinderen dan echt zo graag leren dat likes en volgers je tot iemand maken en dit ten koste van alles? Ik denk het niet. Hoogtijd dus om dat monster aan te pakken… als het al niet te laat is.

19 Comments

  • Liselot 24 juni 2018 at 19:44

    Ik vind het mooi dat je hierin oprecht bent. Is ook de reden dat ik je graag volg omdat je uit jouw gevoel praat. Ik zit nergens in en zal mij ook nergens toe verplichten. Mijn instafeed is mijn persoonlijk fotoboek die ik graag met iedereen deel en het is natuurlijk wel leuk als je likes krijgt maar met de aantallen ervan ben ik totaal niet bezig. Ik merk trouwens dat ik bepaalde instagrammers ontvolg die te gemaakt alles in beeld plaatsen waardoor ik het niet meer natuurlijk vind overkomen.

    • Liesellove 24 juni 2018 at 20:37

      Wat lief van je. Bloggen is een beetje mijn therapie en dus vind ik dat ik ook over mijn misstappen mag schrijven en moeilijkheden. Omdat het realiteit is en het me mens maakt. Dat je er zo lief op reageert bevestigt alleen maar dat er online ook nog echt veel schoons is. Merci ❤️

  • Sofie 24 juni 2018 at 21:23

    Ik ben ook meer dan een jaar uit de pods gestapt, dat waren er van ik dacht max 10-15 of zo dus gelukkig nog niet zo groot.

    Zelf ben ik van “alledaagse” foto’s overgestapt op meer geposeerde/creatieve foto’s, niet speciaal voor meer volgers/likes maar vooral omdat ik dat super geweldig vind om te maken, nadenken wat ik wil overbrengen, hoe ik dat ga aanpakken etc etc Love it!! Maar wie mij int echte leven al langer kent weet dat dit ook hélemaal mij is en niet komt enkel door Instagram. Ik heb hier nog foto’s staan van tien jaar terug waar ik toen in een fase mezelf altijd veranderde in een elfje met vleugels etc….
    Natuurlijk is het fijn om gewaardeerd te worden door gelijkgestemden, das normaal lijkt me.

    Een hele tijd terug werd ik beschuldigd dat ik volgers kocht, foutief, was ook hélemaal niet fijn. Heb er enorm om gehuild en zelfs nu nog hou ik wie mij volgt int oog en verwijder ik frequent mensen die ik niet volledig vertrouw ….

    Hoop dat de bedrijven en pr bureaus ook wat meer moeite doen om te kijken met wie ze samenwerken….

  • Els 24 juni 2018 at 21:31

    Het doet goed om dit te lezen, ik schrijf en post in eerste instantie voor mezelf, wat ik leuk vind en wat ik met anderen wil delen, maar het is -zoals je zelf ook schrijft – nonsense om te beweren dat het aantal likes of comments er niet toe doen. Soms steekt het bij mij ook wel eens wanneer ik mezelf met anderen vergelijk, maar voor mij is IG nog steeds mijn Happy Place en dat wil ik ook graag zo houden, ook al betekent dat dan dat niet zoveel likes zal hebben als anderen maar het is dan wel mijn Happy place en dat is wat telt 😉

  • Vanjansen 24 juni 2018 at 21:42

    Ik ben blij met elke oprechte reactie of like. Mensen die liken voor een wederdienst, nee dank je. Je maakt me wel benieuwd naar grote accounta die dat doen, heb daar dan spontaan minder interesse in..

    • Liesellove 24 juni 2018 at 21:47

      Het zijn niet alleen de groten hoor 😉

  • Nononsonsmom_An 24 juni 2018 at 22:29

    Na jaren op onze gedeelde blogaccount Nononsonsmoms te posten begon ik nood te voelen naar een eigen plekje op IG. Ik begon vorige maand dus met een verse account en ik ben zo blij hoe die uitdraait. Het engagement en de reacties zijn echt en daar kan ik echt van genieten. Van dat volgen / ontvolgen krijg ik het wel op mijn zenuwen en ik hou dat toch wel wat in het oog.
    Eerlijk is the way to go. Daar ben ik ook van overtuigd. En dat zal sowieso het beste uitdraaien op lange termijn. Daarvan ben ik overtuigd

  • Babs 25 juni 2018 at 07:23

    Sinds enige weken ben ik wat van IG gaan walgen. De ongelooflijke druk, stress om een goeie caption, fake vrienden en het moeten volgen van een bepaalde lijn in mijn feed zorgden hiervoor. Ik ben dol op fotografie en verdiep er mij echt in, voor mij is dat niet meer wat ik wil. Maar het hangt onlosmakelijk vast met mijn blog. Dus startte ik deze week een nieuw account onder een andere naam, waar ik gewoon mijn ding zal doen los van de kinderen, de blog, influencewereld enz. En het voelt als een verademing.

  • Saar 25 juni 2018 at 12:02

    Nagel op de kop Lies. Ik vind het zo jammer dat er zijn die zich daar zo door laten misleiden. Altijd die focus op dat cijfer, liever 2500 oprechte volgers dan al dat fake gedoe.

  • magali 25 juni 2018 at 12:30

    Ik heb maar 1 doel, de laatste maanden, met het openstellen van mijn privé account: awareness creeeren. Dus natuurlijk ben ik blij met extra volgers. ik heb er noch de energie, noch de tijd, noch het talent voor om mijn account verder uit te bouwen. die begon trouwens als een foto-dagboek voor mezelf en mijn loved ones. Dus ik ben verre van een influencer. Al had ik het ook leuk gevonden van stokke een stoel te krijgen waar mijn kleintje ook beter in zou zitten, Mijn voornaamste doel nu is awereness kweken voor dwerggroei, hoe zijn looks genormaliseerd worden door hem veel te zien, door te tonen dat hij ook maar juist een jongentje is, met 1 ander lettertje in zijn dna en hoe wij onze kinderen kunnen opvoeden voor een mooiere maatschappij hierna. Dus ja, Ozzy for president.

  • Griet 25 juni 2018 at 13:01

    Ik dacht dat in onze real life babbel nogal te keer ging over Instagram, maar lees hier nu dat je het toch met me eens bent 🙂 Ik voel me ineens niet meer schuldig over mijn pleidooi.

    • Liesellove 25 juni 2018 at 13:34

      Ja hoor maar ik vind dat er nog steeds heel leuke en mooie kanten zijn. 😉
      Dat je perfect online kan zijn, je erop kan amuseren, leuke dingen kan doen zonder jezelf erin te verliezen.

  • Sofie 25 juni 2018 at 19:16

    De laatste weken laat ik instagram wat meer links liggen. Het frustreert me dat ik continu op m’n smartphone zit te kijken terwijl ik eigenlijk op dat moment meer met m’n kinderen zou moeten bezig zijn of zou moeten genieten van m’n eten.
    Ik zag er een reportage over en het is echt een soort van verslaving. Het wordt echt gemaakt zodat je er continu mee bezig zou zijn. Het besef begint bij mij te komen dat dat ook echt zo is.

  • Sylvie van Nieuwerburgh 26 juni 2018 at 08:08

    De nagel op de kop. Idd, een monster. Ik betrap me er ook soms zelf op. Maar ook bedankt om me te laten inzien dat mijn kleine volgersaantal eigenlijk prima is :)!

  • Inge 26 juni 2018 at 22:18

    Heel interessant, het is nog erger dan ik dacht. Fijn dat je dit wil delen.

  • maai 27 juni 2018 at 09:49

    Oef, ik wist niet eens dat het bestond maar wat goed dat je hier over zo open en eerlijk bent. Ik ben me inmiddels wel heel bewust van wat instagram en social media in het algemeen met mij doet en hoe leuk ik het ook vind en hoe verslavend het is, ik merk dat ik er echt niet altijd heel gelukkig van word. Blijkbaar hangt inderdaad een deel ego af van hoe leuk je wordt gevonden, best sneu eigenlijk. Vergelijken met anderen is zo makkelijk en vaak al gebeurd voor je het zelf door hebt. Ik kijk toch wel naar de likes van anderen. Of naar de perfecte feed en ik probeer mij ervan te overtuigen dat het me niks doet en dat dat voor mij niet belangrijk is maar dat is niet zo. Helaas. Het is een bijzonder wereldje, dat digitaalsociale leven. Heel leuk maar ook heel erg niet leuk. Ik kan er bijvoorbeeld heel slecht tegen dat ik vooraf weet welk kind wel en niet goed gaat scoren, ik kan daar maar moeilijk mee omgaan. Maar goed, ik ben mij er bewust van, nu nog een goede weg vinden 🙂

  • Goofball 18 juli 2018 at 09:47

    Ik ben actief op meerdere social media en uiteraard ben ik gevoelig aan likes en comments. Maar ik heb allerminst de wens om een influencer te worden: teveel likes van onbekenden vind ik in feite een beetje creepy. Teveel in de spotlight staan, zou me ook teveel potentiele negatieve comments leveren. We zijn volgens mij allemaal gevoelig aan likes en we verhogen de lat altijd maar, maar streven we dan allemaal een ongelimiteerde groei na?

    Wat jij in febr schreef over die PODS was voor mij een openbaring. Ik wist wel dat er volgers enz gekocht worden, maar van Pods had ik nog nooit gehoord. Sowieso ben ik een beetje achterdochtig en afkerig van grote bekende influencers of zodra content al maar wat commercieel ruikt.

    Nee ik ben vooral gevoelig aan het feit of mensen die ik “min of meer ken” vanop social media of real life , of die mijn foto’s liken of niet. Dat zijn mensen die ik ken en/of volg omdat we volgens ons interesses delen. Het zijn mensen in wie ik me herken, die huis, tuin, vakantie- of gezinsfoto’s posten of blogs schrijven met een handjevol volgers. Dan hoop ik dat die gedeelde interesses een beetje wederzijds zijn.

    Ik plan eens een blogpost te schrijven ook over hoe ik content verdeel over de verschillende social media. Voor mij hebben ze echt allemaal een andere functie en instagram is een plaats waar ik wat visuele zen wil vinden. Mooie foto’s die me een glimlach geven, een rustpunt maar die niet noodzakelijk veel over mijn leven vertellen.

    Bedankt voor deze post, ik apprecieer deze openheid echt!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    ×