• Van die weekends met een gouden randje waardoor het steekt
  • Zoals jullie misschien wel weten ben ik gek op onze
  • Hier is hij dan toch een deeltje van mijn Sirocco
  • Jullie hadden nog het resultaat tegoed van mijn gele project
  • Omdat ze nog steeds mijn baby is en ik het
  • Ik werkte jarenlang als creatief beeldend therapeut in een psychiatrisch
  • Ik wou vandaag heel trots mijn nieuwste naaisel tonen Het
  • Het was een intense dag met vooral veel spanning voor

Subscribe to our Mailing List

Get the news right in your inbox!

Zie je mij nog graag?

22 december 2015

Zie je mij nog graag?

22 december 2015

‘Zie je mij nog graag?’, die vraag, daar zit mijn kind mee…

Een knoop in mijn maag wanneer ze haar twijfel uit, een nog grotere steek in mijn hart.
De situatie thuis weegt op ons kind. Nog zo klein en toch al zo bewust van alles wat rond haar gaande is. De beslissing om te stoppen met de shop komt misschien wel net te laat. Mama en papa zijn op, alle reserves zijn opgebruikt.

Geen reserves meer om met de peuterpuberteit om te gaan.
Geen reserves meer om genoeg draagkracht te hebben voor huilende baby’s (al is dit deze week wel net iets beter *oef*).
Geen reserves meer om bij meningsverschillen rustig te blijven.

En zonder die reserves zit je voor je het weet in één of andere cirkel. 
Eentje waar je niet zo snel uitkomt…
Eentje waarvan je niet beseft dat het zo is…
Tot je liefste peuter steeds harder begint te reageren en je helemaal niet begrijpt waarom ze zo onhandelbaar wordt.
‘Hé mama dacht dat je ondertussen je broer wel ok vond?’ 
Maar dan ontdek je dingen…
Dingen waarvan elke vezel in mijn lijf gaat janken.
Zij die twijfelt over de liefde voor haar,
dat komt er dan uit als ze niet wil slapen.
Of zij die bang is van mama,
nadat deze weeral kwaad was omdat zij al weer eens haar pamper uittrok in bed en het bijgevolg onder plaste.
Het doet gruwelijk veel pijn.
Ik schaam mij diep.
Publiceren is moeilijker dan ooit.
Maar, de boel negeren lost ook niks op.
Ademnood,
Angst, 
Verlangen naar rust. 
Rust in mijn hoofd, rust in ons gezin, rust in haar hoofd! 
 
Liefje, 
Als je dit ooit later leest weet dan dat mama en papa al vanaf dag 1 zielsveel van je houden, zelfs als ze kwaad zijn of een beetje moe! En dat, wat er ook gebeurt, dat nooit zal veranderen! X 
Mama

19 Comments

  • Madelief 22 december 2015 at 22:54

    Alles komt goed… Geloof me! Jouw dochtertje weet heel goed dat mama haar graag ziet maar moet er even mee leren omgaan dat deze liefde nu verdeeld moet worden over 2 kindjes… Die peuterpuberteit… ooit ga je hier nog hard om lachen maar op dit moment is het hartverscheurend. Bij het lezen van jouw berichten herinner ik mij plots zoveel zaken die ik al helemaal vergeten was. Amaai, als ik er nu zo aan terugdenk vond ik dit ook een helse periode maar zoals je ziet gaat dit allemaal voorbij… Ik vind het echt heel dapper dat je jouw emoties (zo goed) uit via je blog, het kan alleen maar opluchten. Ik kropte alles veel te veel op in die periode met alle gevolgen vandien. Binnen enkele jaren zal je, samen met je dochter, genieten van dit blogbericht…

  • Lisan Van Bauwel 23 december 2015 at 05:59

    Zeg het hen maar heel vaak! Zelfs als je denkt dat ze het niet verstaan of niet horen. Stilletjes in hun oren. "Ik hou van jou." Na elke ruzie of gewoon voor het slapengaan. "Je weet toch dat ik van je hou zelfs als ik heel boos op je ben."Dat deed ik bij mijn meisjes en nu wanneer ik eens veel te hard roep om iets onbenulligs vraag ik soms: "Je weet het toch nog hé?" "Jaja, mama, zelfs als je heel boos bent, hou je nog van ons. En ik ook van jou!"
    Heel herkenbaar je bericht… Ik ben blij dat je de moed vindt om het te posten. Het is zo fijn om berichten te lezen die recht uit het hart komen en heel menselijk zijn. Niet perfect of "zoals het hoort". Dankjewel daarvoor. Zeker blijven doen!

    • Liesellove 23 december 2015 at 07:07

      Ik moet dat meer doen en na wat ze zei ga ik dat ook echt doen. Het is natuurlijk iets waar ze mee om moeten leren gaan: dat je nog altijd geliefd bent ook al krijg je soms eens onder je voeten 😉
      en bedankt voor je lieve woorden!

    • Lisan Van Bauwel 23 december 2015 at 09:21

      Dat vertrouwen groeit wel! 🙂 en die lieve woorden die komen vanzelf als ik jouw berichten lees.

    • Liesellove 26 december 2015 at 10:23

      x 🙂

  • Anne Jacobs 23 december 2015 at 08:21

    Och jee. Tranen in mijn ogen en zo veel herkenning met ons leven de afgelopen twee jaren .Kindjes die minder lachen en op hun tenen lopen. Besef is de eerste stap naar herstel. Hopelijk gaat dat vlot. Ik voel met je mee. <3

  • Mies 23 december 2015 at 08:45

    ah Liesellove, zeg maar veel dat je haar graag ziet. Het is veel voor zo'n kindje, en ook voor jullie! Ik ben er zeker van dat het goed komt, met jullie en met haar!

  • Sheena Blogt 23 december 2015 at 08:49

    nog even doorzetten, de rustige periode komt eraan en dan komt het vanzelf goed. Echt!

  • Lunatiek 23 december 2015 at 09:06

    Kinderen kunnen ons serieus confronteren met onszelf… pijnlijk, maar eerlijk kunnen hun woorden zijn… Je doet zo hard je best, maar het is nu even teveel, dat is duidelijk… ik hoop zo hard dat die rust snel komt… en als je even je geduld verliest, laat haar achteraf gewoon heel duidelijk weten dat je haar toch enorm graag ziet… Liefs, Tamara

  • sterrenstof by Katrien 23 december 2015 at 09:46

    Oh Lies, dit komt echt wel goed, het is niet omdat Axelle twijfelt aan jouw liefde voor haar, dat ze jou niet meer graag ziet, wel integendeel 🙂
    Laat je eigen angst(en) niet overheersen, hoe meer vertrouwen je hebt in jezelf en je capaciteiten, hoe veiliger en meer geborgen je kinderen zich zullen voelen en hoe meer zelfzeker ze zelf door het leven zullen stappen … maar neem het aan van iemand die zelf niet steeds even stevig in de schoenen heeft gestaan,dit is een groeiproces met vallen en opstaan en hetgeen je schrijft is voor elke moeder herkenbaar 🙂

  • Julietta maakt 23 december 2015 at 16:51

    Na een zware periode verwacht ook ik van mezelf om er altijd te staan, een goede mama te zijn, een leuke collega, aan sport te doen,… Door aanslepende problemen met de bouw zijn we hier thuis allemaal uitgeput. Na één dag vakantie verwacht ik dat alles opgelost is en de fysieke klachten weg zijn. Nochtans weet ik als hulpverlener heel goed dat het langere tijd nodig heeft en dat het goed komt. Niet makkelijk! Probeer het piekeren en denken achter wegen te laten, tijd zorgt dat het goed komt!

  • Marte Lambin 25 december 2015 at 20:59

    Wat een blogpost. Lisa vroeg me onlangs ook: mama, heb je eindelijk tijd voor mij? Door merg en been gaat dat. Maar sindsdien lopen we constant rond: heb je tijd voor een kusje voor mij? Hopelijk voelt ze tijdens de vakantie dat ze meer aandacht krijgt van ons. Want erna begint de rat race weer zeker!? Moeilijk soms!

    • Liesellove 26 december 2015 at 10:23

      ja, een evenwicht vinden is bijzonder moeilijk! ik wens je in 2016 alvast tijd om veel kusjes te geven 😉

  • Liezewiezewoes 27 december 2015 at 12:23

    oh meisje ik snap je zeer goed. Ik herken dat gevoel zo hard. Ik kan me maar inbeelden wat een druk die winkel is/was voor jullie, maar het op zijn, het gewoon geen reserve meer hebben om beschaafd te reageren op iets onbenulligs… ik zit er middenin jong en probeer niet te verzuipen intussen. Maar het lukt ons wel!

  • Emma en Mona 27 december 2015 at 12:47

    De pijn die je voelt is groter bij jou dan bij haar. Je bent zo'n warme, lieve mama. Dat is het allerbelangrijkste! En je bent mens. Mensen hebben mindere dagen. Ook daar leert jouw Axelle van. Je zal maar eens opgroeien in een barbiegezin waar alles altijd koek en ei en rozengeur is. En je zal daar maar eens als mens opgroeien. x

  • Miss Fedi 28 december 2015 at 01:05

    Goh Lies, ik voel wat jij voelt. Ik ben ook in die cirkel terecht gekomen, en eruit geraken is zo moeilijk. Maar je hebt de eerste stap al gezet, toegeven dat er een probleem is. Geloof me, dat is het allermoeilijkste dat ik ooit heb moeten doen. Praat erover, echt waar. Voor Axelle is er teveel verandering op korte tijd geweest, kleine broer erbij en het stoppen van de webshop, jullie die allebei kapot zijn,… Een kind voelt dat zo hard aan, dat heb ik hier ook gemerkt. Als het een troost mag zijn, zij gaat dat later niet meer weten. Ook al doet het zoveel pijn bij jou nu

    Channa

    • Liesellove 31 december 2015 at 06:38

      ik verschiet daar van, hoe hard ze dat aanvoelen… zelfs mijn kleine man voelt als ik gestresseerd ben maar er is beterschap in zicht 😉

  • Joke (The Needle Of Choice) 28 december 2015 at 19:33

    Ik begrijp helemaal wat je bedoelt, hier wordt ook al eens te heftig gereageerd uit pure vermoeidheid. Je ogen ervoor sluiten helt zeker niet. Ik leg hem dat soms uit, hoe klein hij ook is. Als ik weer kalm ben, zet ik mij op zijn ooghoogte en vertel hem dat het niet eerlijk was dat ik zo boos werd, maar dat ik heel erg moe ben en daardoor sneller boos kan worden. Misschien begrijpt hij het (nog) niet, maar er volgt toch steeds een dikke knuffel nadien. En altijd slapen gaan met een knuffel, kus, en een ik hou van jou! Sterkte!

  • Leave a Reply

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    ×